บทที่ 69: ข้าช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว เชิญกลับไปได้!

จานหยกถูกนำมาให้หวงจือเวิ่น เขาก็วางมือขวาของสวี่ซานลงไปที่จานหยก อืม... ทำไมไม่มีปฏิกิริยาอะไร? เขาไม่ใช่คนธรรมดาแล้วนะ หวงจือเวิ่นลูบคางด้วยความสงสัย เมื่อมองดูจานหยกแล้วเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ หวงจือเวิ่นก็ใช้มือทั้งสองข้าง แล้วใช้พลังในการมองดูอย่างละเอียดอีกครั้ง หวงจือเวิ่นก็ลุกขึ้น แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ หยวนหยวนที่เห็นดังนั้นก็รีบถาม “ท่านอาจารย์ เป็นอะไรหรือขอรับ?”

“รากปราณสองต้น! ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย? แปลกมาก!” หวงจือเวิ่นพึมพำกับตัวเอง เขาก็ถือว่ามีความรู้ที่กว้างขวางแล้ว แต่ก็ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน “ท่านอาจารย์ รากปราณสองต้นเป็นพรสวรรค์ที่ดีไม่ใช่หรือ?”

“อืม ก็จริง” หวงจือเวิ่นพยักหน้าแล้วครุ่นคิด “สถานการณ์เช่นนี้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น รากปราณของเขาเคยได้รับบาดเจ็บ ดูท่าแล้วที่เขามาหาข้าก็คงจะอยากให้ข้าช่วยแก้ปัญหาเรื่องนี้? นี่มันเป็นปัญหาแล้ว... นางช่างหาเรื่องมาให้ข้าจริง ๆ!”

“เอาเถอะ เจ้าพาเขาไปพักก่อน ให้เขากินยาเม็ดฟื้นฟูเส้นลมปราณสองเม็ดต่อวัน เมื่อเขาตื่นแล้วก็พาเขามาหาข้า เจ้าไปหาผู้อาวุโสคนอื่น ๆ เพื่อถามเกี่ยวกับเรื่องราวของสวี่ซานหน่อย ใช้หินวิญญาณไปบ้างก็ไม่เป็นไร รีบไป!”

“ขอรับ ท่านอาจารย์” หยวนหยวนพยักหน้า แล้วอุ้มสวี่ซานไป...

สวี่ซานค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งที่เขาเห็นคือเพดาน การมองเห็นก็ชัดเจนขึ้น ความรู้สึกที่โล่งสบายก็แพร่กระจายไปทั่วร่างกาย เขาหันไปมอง แล้วก็เห็นใบหน้าของคนคนหนึ่งอยู่ข้าง ๆ จ้องมองเขาอย่างไม่ขยับ “เจ้าตื่นแล้วรึ?”

สวี่ซานตกใจจนต้องถอยหลังไปเล็กน้อย เขากำลังจะเรียกกระบี่บินออกมาเพื่อโจมตี แต่ก็หยุดตัวเองไว้ ไม่ถูกต้อง... เขาอยู่ในนิกายเป่าตาน “ท่านเป็นคนช่วยข้าไว้รึ? ขอถามว่าท่านมีนามว่ากระไร?”

สวี่ซานค่อย ๆ ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ “ไม่เชิงว่าช่วย เรียกข้าว่าหยวนหยวนก็พอ”

“อ้อ เป็นศิษย์พี่หยวน” เมื่อเห็นว่าหน้าของหยวนหยวนไม่มีเจตนาไม่ดี สวี่ซานก็ผ่อนคลายลงอย่างเต็มที่ “ข้านอนไปนานเท่าไหร่แล้วรึ?”

“สองวันกว่า ถ้าเจ้าไม่เป็นอะไรแล้วก็ออกมาได้ ท่านเจ้าสำนักอยากจะเจอเจ้า ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่หน้าประตู” หยวนหยวนพูดจบก็เปิดประตูแล้วเดินออกไป หลังจากที่เขาไปแล้ว สวี่ซานก็ยกมือขึ้นแล้วมองไปที่แหวน จางเปียวก็โผล่ออกมา “ไม่มีใครเห็นเจ้าใช่ไหม?” สวี่ซานรีบถาม

จางเปียวส่ายหัว “หลังจากที่ท่านหลับไปแล้ว ข้าก็แอบซ่อนตัวทันที”

“ในสองวันมานี้ มีอะไรเกิดขึ้นบ้างหรือไม่?”

“พวกเขาให้ของบางอย่างกับท่านกิน ดูเหมือนจะเป็นยาเม็ดรักษาอาการบาดเจ็บ ไม่มีอะไรอื่นแล้ว และคนหน้ากลม ๆ นั้นก็เข้ามาดูท่านตลอด ท่านไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?”

สวี่ซานพยักหน้า “ข้าดีขึ้นมากแล้ว เจ้าซ่อนตัวก่อนเถอะ” จางเปียวก็กลับเข้าไปในแหวน สวี่ซานถอนหายใจออกมา นิกายเป่าตานจัดที่พักให้เขา และยังให้ยาเม็ดรักษาอาการบาดเจ็บอีกด้วย ไม่น่าแปลกใจเลยที่ร่างกายของเขาสบายขนาดนี้ ดูท่าแล้วก็เป็นนิกายที่ดี หวังว่าจะไม่มีปัญหาอะไรมากนัก...

สวี่ซานครุ่นคิด แล้วก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง...

“ศิษย์น้องสวี่ซานขอคารวะท่านเจ้าสำนักหวง” ในโถงใหญ่ของนิกายเป่าตาน หวงจือเวิ่นมองสวี่ซานด้วยสีหน้าเยือกเย็น “อย่าพูดมากไปกว่านี้ เยี่ยชิงปี้บอกให้เจ้ามาหาข้าเพื่อทำอะไร?”

“ถ้าหากเป็นการซ่อมรากปราณ ก็ลืมมันไปเถอะ นิกายเล็ก ๆ อย่างข้าไม่สามารถแก้ไขปัญหาของเจ้าได้”

รากปราณ... เขาตรวจสอบข้าแล้วรึ? สวี่ซานเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่ใช่เรื่องรากปราณขอรับ ท่านเจ้าสำนักเยี่ยบอกว่าท่านเจ้าสำนักหวงสามารถปกป้องข้าได้ห้าสิบปี ศิษย์จึงมาหาท่านเรื่องนี้”

“อะไรนะ! ห้าสิบปี!” หวงจือเวิ่นทำหน้าตกใจ “เจ้าไปก่อเรื่องอะไรมา?”

“ศิษย์ไม่สามารถบอกได้”

หวงจือเวิ่นมองสำรวจสวี่ซาน หากเขาต้องปกป้องคนนี้เป็นเวลาห้าสิบปี แสดงว่าต้องเป็นเรื่องใหญ่มาก เยี่ยชิงปี้ถึงกับต้องมาขอความช่วยเหลือจากเขา แต่เจ้าเด็กนี่มีคุณค่าอะไรถึงขนาดนั้น? หวงจือเวิ่นมองสำรวจเขาไปมาหลายรอบ แล้วก็เข้าใจในที่สุด! เป็นชู้! หน้าตาเช่นนี้ เจ้าเด็กนี่ต้องเป็นชู้รักของเยี่ยชิงปี้แน่นอน! ถึงแม้ว่าด้วยนิสัยของนางและเคล็ดวิชาที่นางฝึกฝนแล้ว ความเป็นไปได้เช่นนี้มีน้อยมาก แต่ถ้าหากนางทะลวงด่านได้แล้วเกิดอาการวิปริตขึ้นมาก็เป็นไปได้! หวงจือเวิ่นในใจก็เริ่มคิดไปต่าง ๆ นานา ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล!

หวงจือเวิ่นกระแอม “ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการบอก ข้าก็ไม่สนใจเรื่องส่วนตัวของเจ้าหรอก”

“การปกป้องเจ้าเป็นเวลาห้าสิบปีไม่ใช่เรื่องยากอะไร ข้ากับท่านเจ้าสำนักเยี่ยก็เป็นเพื่อนกัน เพียงแต่ว่าเจ้าต้องมอบหินวิญญาณขั้นสูงให้ข้าสองหมื่นก้อน แล้วข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้”

สองหมื่นหินวิญญาณขั้นสูง! ขายทั้งนิกายซิงหลานยังจะได้ไม่ถึงเลย! ถ้าเขามีหินวิญญาณมากขนาดนั้นแล้ว จะไปจ้างบอดี้การ์ดไม่ดีกว่ารึ! สวี่ซานถอนหายใจ “สองหมื่นหินวิญญาณขั้นสูง... ข้าไม่มีขอรับ”

“โอ้... ดูท่าแล้วเยี่ยชิงปี้คงจะไม่ได้บอกเจ้าอย่างละเอียด แต่เมื่อนางให้เจ้ามาหาข้า แสดงว่าเจ้าต้องมีของวิเศษที่มีค่ามากกว่าสองหมื่นหินวิญญาณขั้นสูงอยู่แล้ว เอาของมาให้ข้าก็ได้”

แก่นวิญญาณ! คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวของสวี่ซานทันที

ของมีค่าที่เขามีก็คือวิชาสืบทอดกับแก่นวิญญาณ วิชาสืบทอดไม่สามารถแยกออกจากตัวเขาได้ เยี่ยชิงปี้ก็รู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นหวงจือเวิ่นต้องหมายถึงแก่นวิญญาณ! ของสิ่งนั้นมีค่าถึงสองหมื่นหินวิญญาณขั้นสูงเลยรึ? แต่ก็ไม่แปลก... แก่นวิญญาณเป็นสิ่งที่ใช้ในการเปิดแท่นเซียนวิญญาณ ถ้าหากใช้พลังงานทั้งหมดในนั้นก็คงจะไม่มีวันหมดไปง่าย ๆ แต่ใครจะรู้ว่าของวิเศษของอักขระสีครามใช้พลังงานมากขนาดนี้... แก่นวิญญาณของเขาถูกใช้ไปจนหมดแล้ว ตอนนี้จะทำอย่างไร?

สวี่ซานยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น หวงจือเวิ่นก็กล่าวอย่างไม่พอใจ “อย่าเสียดายทรัพย์สินเลย ไม่ว่าเจ้าจะไปก่อเรื่องอะไรมา ถ้าข้าต้องการจะปกป้องเจ้าเป็นเวลาห้าสิบปีแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถแตะต้องเจ้าได้!”

“ข้า... ข้าไม่มี...” สวี่ซานกล่าวอย่างหดหู่ ชีวิตช่างเศร้าเหลือเกิน จะต้องไปจากที่นี่อีกแล้วรึ...

หวงจือเวิ่นหัวเราะเยาะ เยี่ยชิงปี้ไม่ใช่คนที่ไม่รู้เรื่อง นางต้องรู้ว่าเด็กคนนี้มีของดีอยู่แน่นอน ตอนนี้เขามีความโลภมากเกินไปแล้ว หวงจือเวิ่นกล่าว “ถึงแม้ว่าข้ากับท่านเจ้าสำนักเยี่ยจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่ถ้าหากข้าจะปกป้องเจ้า ข้าก็ต้องใช้ทรัพยากรมากมาย หากเจ้าไม่มีของมีค่าอะไรแล้ว ก็อย่ามาสร้างปัญหาให้ข้าเลย ไปซะ!”

สวี่ซานค่อย ๆ ลุกขึ้น แล้วถอนหายใจออกมา “ศิษย์ไม่มีของมีค่าอะไรจริง ๆ แต่ข้ามีหินวิญญาณอยู่เล็กน้อย ไม่ทราบว่าข้าสามารถอยู่ที่นิกายของท่านได้สักพักได้หรือไม่?”

อย่างไรเสีย นิกายเป่าตานก็เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้วในตอนนี้ เขาต้องหาทางที่จะอยู่ต่อก่อน “เจ้าเด็กนี่ช่างเป็นคนที่มีพรสวรรค์จริง ๆ มีแค่สี่สิบกว่าก้อน แต่บอกว่ามีเป็นร้อยก้อน?” หวงจือเวิ่นหัวเราะเยาะ “หินวิญญาณก็เอาคืนไป ถ้าเจ้าไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรมา ด้วยความเป็นเพื่อนของข้ากับท่านเจ้าสำนักเยี่ย เจ้าจะอยู่ที่นี่ไปจนตายก็ได้ แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้าไปก่อเรื่องอะไรมา ข้าเป็นเจ้าสำนักก็ต้องคำนึงถึงลูกศิษย์ในนิกายด้วย ข้าจะให้หินวิญญาณเจ้าห้าสิบก้อน เจ้าไปได้แล้ว”

สวี่ซานกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หยวนหยวนที่อยู่ข้าง ๆ หวงจือเวิ่นก็กระซิบ “ท่านอาจารย์ ให้เขาอยู่ที่นี่เพื่อทดลองยาดีกว่า ถ้ามีปัญหาอะไรก็ค่อยไล่เขาออกไป”