บทที่ 68: มาถึงนิกายเป่าตาน!

ลูไห่และลูเถาตกอยู่ในความตื่นตระหนก เหมือนกับคนที่โดนอาคมเข้า พวกเขามีเพียงดวงตาที่ขยับไปมาเท่านั้น ลูเถารู้สึกแย่ในใจ โลภมากเกินไปแล้ว! มีผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้ว ถึงว่าทำไมผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดถึงหนีไปกันหมด พวกเขาควรจะยอมแพ้ตั้งแต่แรกแล้ว! ตอนนี้ไม่รู้ว่าไปยั่วยุผู้เชี่ยวชาญระดับสูงคนไหนเข้า... ไม่มีโอกาสที่จะต่อต้านได้เลย!

ทั้งสามคนนั่งอยู่บนเตียง ลูเถาก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออก แล้วก็เหลือแต่ท่อนบนเท่านั้น เขามองไปที่หน้าต่าง ลูไห่ก็เปลี่ยนเสื้อเป็นชุดนอนลายสก๊อตสีฟ้า การเตรียมการเบื้องต้นเสร็จสิ้นลง สวี่ซานก็เริ่มพูดกับลูเถาด้วยเสียงที่แหลม “เจ้ามันน่าขยะแขยง ทำไมข้าถึงได้เจอคนที่น่าขยะแขยงเช่นนี้ได้! ฮะ?”

“เมื่อก่อนเจ้าชอบผู้หญิงไม่ใช่รึ? ทำไมถึงเปลี่ยนใจแล้ว! เจ้าเปลี่ยน... เปลี่ยนไปชอบผู้ชายแล้วรึไง?”

“เจ้าจะไปบอกแม่ของเจ้าได้อย่างไร? แม่ของเจ้าสอนให้เจ้าชอบผู้ชายอย่างนั้นรึ?”

ให้ตายเถอะ! สวี่ซานรู้สึกเหมือนว่าตัวเองได้กินอุจจาระเข้าไปแล้ว เขาเหมือนจะกลายเป็นผู้หญิง! นี่มันอะไรกัน! นี่ไม่ใช่หนังหรือละครแล้ว! นี่มันเหมือนวิดีโอสั้นจากโต่วอินที่เขาเคยดู! แผ่นซีดีนี้ยิ่งใช้ก็ยิ่งแย่ลงไปทุกที... ทำไมเนื้อหาถึงได้เละเทะขนาดนี้!

สวี่ซานพูดจบก็หยิบถุงกระดาษสีชมพูมา แล้วพูดต่อเหมือนผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความแค้น “ยังมาดูแลผิวอีก เจ้ายังซื้อเครื่องสำอางอีกรึ? เอาไป! เอาไป!”

เครื่องสำอางที่มองไม่เห็นก็พุ่งเข้าใส่ลูเถา ลูเถากลัวมาก หัวใจของเขาก็เต้นแรง “ภาพลวงตา! ภาพลวงตาที่แข็งแกร่งมาก!!”

“นี่มันอะไรกัน!! เขาพูดอะไร ข้าฟังไม่เข้าใจเลย... อาจารย์ของเขาเป็นใครกัน!” ลูไห่ที่อยู่ข้างหลังก็ยกหมอนขึ้นมา แล้วพูดเสียงอ่อน “สามี เจ้าพูดอะไรบ้างสิ!”

พอพูดจบ เรื่องราวก็หยุดลง การควบคุมทั้งหมดก็หายไป ทั้งสามคนยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่มีใครขยับ... สถานการณ์ดูน่าอึดอัดมาก ครู่หนึ่ง ลูเถาก็ประสานมือแล้วกล่าวกับที่ที่ไม่มีใครอยู่ “ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เมตตา” ลูไห่ก็อยู่ข้างหลังเขา ในใจรู้สึกทั้งกลัวและตื่นเต้น ตอนนี้เขาเมื่อมองไปที่แผ่นหลังของพี่ชาย เขารู้สึกแปลก ๆ... จิตใจของเขาก็ได้รับผลกระทบแล้ว! ไม่ได้! ไม่ควรคิดเช่นนั้น พวกเขาเป็นพี่น้องกัน! ลูไห่ก็ประสานมือ แล้วมองไปรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวัง “ข้าไม่รู้ว่าท่านอาจารย์อยู่ที่นี่ หากมีอะไรที่ไม่เหมาะสมไป ขอท่านอาจารย์โปรดให้อภัย”

ลูไห่พูดจบ ทั้งสองคนก็ประสานมือกับสวี่ซาน แล้วกล่าวด้วยความเคารพ “ขอโทษนะสหาย! พวกเราขอลา!”

ทั้งสองคนหันหลังเตรียมที่จะหนี แต่สวี่ซานก็กล่าว “เดี๋ยวก่อน!” ทั้งสองคนก็หยุดแล้วหันกลับมา “สหาย มีอะไรอีกรึ?” ลูเถาฝืนยิ้ม

“ข้าไม่มีหินวิญญาณแล้ว ขอยืมหน่อย” สวี่ซานยื่นมือขวาออกไป แล้วก็ขัดนิ้วไปมา “ที่แท้ก็ต้องการหินวิญญาณ” ทั้งสองคนถอนหายใจออกมา หนึ่งคนก็หยิบหินวิญญาณออกมาแล้วยื่นให้ “พวกเราไม่ได้นำออกมามากนัก ก็มีแค่เท่านี้”

“มียาเม็ดด้วยรึ?”

“มี...” ทั้งสองคนก็หยิบยาเม็ดออกมาหลายขวด “พวกเรามีแต่ยาเม็ดฟื้นฟูอาการบาดเจ็บเท่านั้น สหายพอใจหรือไม่?”

สวี่ซานโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อืม ๆ ไปได้แล้ว...”

“พวกเรามาจากนิกายกระบี่จื่อเซียว สหาย ขอฝากความเคารพไปถึงท่านอาจารย์ของพวกเราด้วย พวกเราขอลา!” พูดจบทั้งสองคนก็รีบหนีไปอย่างรวดเร็ว! ให้ตายเถอะ! เดิมทีตั้งใจจะมาแย่งวิชาสืบทอดไป แต่กลับถูกคนอื่นแย่งไปแล้ว! ที่แย่ที่สุดคือยังถูกหลอกล่อให้ทำเรื่องบ้า ๆ อีก ตอนนี้ทั้งสองคนมองหน้ากันก็รู้สึกแปลก ๆ...

อันตรายหายไปแล้ว สวี่ซานถอนหายใจออกมา แล้วตรวจสอบร่างกาย พลังงานวิญญาณ... หมดแล้ว! พลังลมปราณส่วนใหญ่ก็ถูกดูดออกไปแล้ว โชคดีที่พวกเขาไม่ใช่ระดับจิตแรกกำเนิด มิเช่นนั้นคงเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น! แผ่นซีดีนี้ไม่สามารถใช้ได้อีกแล้ว... ดูจากประสบการณ์ที่ใช้มาแล้ว ความสุ่มของมันมีสูงเกินไป ง่ายต่อการเกิดปัญหา เมื่อใช้พลังงานไปมากขนาดนี้แล้ว เขาคงไม่ใช้มันอีก จนกว่าระดับพลังของเขาจะสูงขึ้น...

สวี่ซานถือหินวิญญาณไว้ในมือ แล้วก็บินไปที่นิกายที่อยู่ไกล ๆ ดูเหมือนว่าอันตรายได้หายไปแล้ว สวี่ซานก็ลงจอดที่หน้าประตูอย่างปลอดภัย เขาดูอ่อนเพลียไปทั้งตัว สายตาเริ่มปิดลง... เรื่องหลังจากนี้ก็ต้องแล้วแต่โชคชะตาแล้ว เขาทำได้แค่เชื่อใจสายตาและคุณธรรมของเยี่ยชิงปี้เท่านั้น!

ด้วยพลังเฮือกสุดท้าย สวี่ซานก็ตะโกนเสียงดัง “ศิษย์ของนิกายซิงหลาน สวี่ซานได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าสำนัก ให้มาขอเข้าพบท่านเจ้าสำนักหวง!”

ไม่นานนักก็มีเงาร่างหนึ่งบินลงมาจากภูเขา เขายืนอยู่ตรงหน้าสวี่ซาน แล้วถาม “ศิษย์ของนิกายซิงหลานมีหลักฐานหรือไม่?” เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาดี สวี่ซานก็ยิ้มแล้วหยิบป้ายอาคมของเยี่ยชิงปี้ออกมา “หลักฐานอยู่นี่แล้ว”

“เจ้าอยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะเข้าไปแจ้ง” ชายหนุ่มรับป้ายอาคมไป แล้วบินกลับเข้าไป

ในห้องปรุงยาของนิกายเป่าตาน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังปรุงยาอยู่หน้าเตาหลอมยา เขาควบคุมอาคมอย่างต่อเนื่อง เปลวไฟใต้เตาหลอมยาก็ลุกโชนขึ้น แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีดำ! สามวินาทีต่อมา เปลวไฟก็ดับลง กลิ่นประหลาดก็ออกมาจากเตาหลอมยา เขาก็เปิดเตาหลอมยาออก แล้วหยิบยาเม็ดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้ายออกมา ชายวัยกลางคนก็มองดูยาเม็ดแล้วกล่าว “เข้ามาได้แล้ว ข้าจะดู”

ศิษย์ที่อยู่ข้างนอกก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นยาเม็ดในมือของอาจารย์ก็ตาโตขึ้น แล้วยื่นป้ายอาคมให้ “ท่านอาจารย์ ศิษย์ชื่อสวี่ซานได้มอบป้ายอาคมให้ศิษย์ดูแล้ว ศิษย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ขอท่านอาจารย์โปรดดู”

หวงจือเวิ่นรับป้ายอาคมมาดู แล้วก็รู้สึกแปลกใจ “นางยังกล้ามาขอความช่วยเหลือจากข้าอีกหรือ? คนข้างนอกไม่มีปัญหาอะไร พาเขาเข้ามา”

“ขอรับ”

“หยวนหยวน ยาเม็ดจิตมารของข้าทำสำเร็จแล้ว ทำไมเจ้าถึงไม่พูดอะไร? ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่อยากช่วยข้าทดลองยารึ?” หยวนหยวนกำลังจะออกไป แต่กลับยืนนิ่งแล้วกล่าวอย่างยากลำบาก “ศิษย์ขอไปรับคนมาก่อน...”

หวงจือเวิ่นแค่นเสียง “ข้ามีศิษย์ที่ขี้ขลาดอย่างเจ้าได้ยังไง! เรื่องแบบนี้ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเกิดขึ้น เจ้ากลัวอะไรกัน! รีบไปแล้วรีบกลับมา!”

ห้านาทีต่อมา สวี่ซานกับหยวนหยวนก็มาอยู่ในห้องปรุงยา หวงจือเวิ่นมองดูสวี่ซานที่กำลังหลับอย่างลึกซึ้ง “เขาหลับไปแล้วรึ?”

“ศิษย์ไปรับเขามา เขาก็หลับไปแล้ว”

หวงจือเวิ่นก้มลงไป เอามือแตะชีพจรของสวี่ซาน แล้วส่งพลังลมปราณเข้าไป หยวนหยวนถามด้วยความกังวล “ท่านอาจารย์ เขาเป็นอะไรไป?”

หลังจากตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง หวงจือเวิ่นก็เลิกคิ้วขึ้น “แปลกมาก ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานมีเส้นลมปราณที่กว้างขนาดนี้ แล้วก็บาดเจ็บภายใน... ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาเป็นแบบนี้”

“ไปเอาจานหยกมาทดสอบพรสวรรค์ของเขา”

...