บทที่ 67: เผชิญหน้าศัตรูที่แข็งแกร่งอีกครั้ง!

ผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งต่างก็หนีไปอย่างไม่คิดชีวิต แรงกดดันรอบตัวสวี่ซานก็หายไปในทันที เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พุ่งเข้าไปในป่าด้วยความเร็วสูง การขี่กระบี่บินก็เพิ่มความเร็วขึ้นอย่างมาก ตามสถานการณ์ในตอนนี้ ผู้ที่ตามล่าเขาอยู่ก็ไม่ใช่คนกลุ่มเดียวกัน การที่คนเหล่านั้นถูกเขาจัดการได้ ก็ทำให้ความปลอดภัยของเขาเพิ่มขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อมีอาจารย์ลึกลับที่ไม่มีตัวตนเป็นเกราะป้องกัน คนกลุ่มนี้ก็ไม่น่าจะตามเขามาอีกแล้ว

สวี่ซานใช้หินวิญญาณเพื่อควบคุมกระบี่บิน ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดนั้นแข็งแกร่งจนทำให้เขาตกใจจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาทะเลาะกันเอง เขาก็คงตายไปแล้ว ไม่มีการต่อต้านใด ๆ เลย แม้แต่การตอบสนองก็ยังทำไม่ได้! นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสถึงความแตกต่างของระดับพลังของผู้บำเพ็ญเพียรอย่างลึกซึ้ง... ตอนนี้แก่นวิญญาณของเขากำลังจะหมดลงแล้ว... เหลือเพียงเท่าเม็ดถั่วเหลืองแล้ว... ถ้ามีผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดอีกคนก็คงจะจัดการไม่ได้แล้ว เรื่องราวของแผ่นซีดีก็ยังไม่จบลง ต้องใช้พลังลมปราณอย่างต่อเนื่อง เพื่อที่จะหยุดการดูดซับพลังลมปราณจากแก่นวิญญาณของเขา

ถ้าไม่มีแก่นวิญญาณ เขาอาจจะถูกของวิเศษนี้ดูดพลังลมปราณไปจนหมดตัว!

เขาจะต้องรีบหนีไปในระหว่างนี้!

สิบเจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว สวี่ซานใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ใช้เวลาพักผ่อนเพียงวันละหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ส่วนเวลาที่เหลือก็ใช้ในการขี่กระบี่บินในป่า และบางครั้งก็บินขึ้นไปบนฟ้าเพื่อดูสถานการณ์ มีสัตว์อสูรโจมตีเขาถึงยี่สิบกว่าครั้ง แต่โชคดีที่สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งไม่ได้สนใจเขา สัตว์อสูรที่ตามมามีระดับสร้างรากฐาน ส่วนใหญ่ก็บินไม่ได้ เมื่อเจอสัตว์อสูรที่บินได้ เขาก็จะหลบไปอยู่ในป่า และไม่ต่อสู้ด้วย สัตว์อสูรยังมีสัญชาตญาณของสัตว์อยู่มาก และมีความเป็นเจ้าของถิ่นสูง เมื่อเขาบินผ่านไปสักพัก สัตว์อสูรก็จะหยุดตามมาแล้ว บางครั้งก็มีเรื่องที่ดูอันตราย แต่เขาก็ผ่านพ้นมาได้

ถึงแม้ว่าวิชาขี่กระบี่บินจะเป็นวิชาที่ใช้กันทั่วไปในโลกผู้บำเพ็ญเพียร แต่การเดินทางอย่างหนักและต่อเนื่องเช่นนี้ ก็ทำให้สวี่ซานรู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงอดทนอยู่ได้... เพราะสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่เลวร้ายเท่าตอนที่เจอสัตว์อสูรคุน ความเจ็บปวดที่เขาได้รับและจิตใจที่ไม่ยอมแพ้เมื่อเจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งก็ยังคงอยู่ ตอนนี้จิตใจของเขาก็ได้รับการพัฒนาไปมากแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการอดทนต่อความไม่สบายตัว หรือความแข็งแกร่งทางจิตใจ ก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

สวี่ซานกำลังบินอย่างว่องไวในป่า หลบหลีกต้นไม้อย่างรวดเร็ว เมื่อเขารู้สึกว่าดวงอาทิตย์เริ่มส่องแสง เขาก็บินขึ้นไปบนฟ้าเพื่อดูทิศทาง เมื่อมองไปแล้วหัวใจของเขาก็รู้สึกดีขึ้น ที่ปลายทาง... เป็นทางออกของป่า และที่ไกลออกไปทางซ้ายก็มีสิ่งปลูกสร้างอยู่ ดูเหมือนจะเป็นนิกาย... แต่ก็ยังอยู่ไกลเกินไป เขายังไม่มั่นใจ สวี่ซานรู้สึกตื่นเต้น แล้วก็เพิ่มความเร็วในการบิน! วันนี้เขาจะได้ออกจากป่าปี้ลั่วแล้ว ถ้าที่ไกล ๆ นั่นเป็นนิกายจริง ๆ ก็คงจะเป็นนิกายเป่าตานแล้ว! ในที่สุด... เขาก็มีโอกาสที่จะได้พักแล้ว!

ขณะที่เขากำลังบินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นเงาสองเงาที่บินตามเขามาอยู่บนยอดไม้ เงาเหล่านั้นบินตามเขามาตลอด และไม่ให้เขาจับได้ เมื่อตามเขามาได้ครึ่งชั่วโมง ก็มีเงาอีกหนึ่งเงาปรากฏขึ้นมา แล้วก็บินขนาบข้างไปกับเขา “พี่ใหญ่ เราสำรวจมาสิบรอบแล้ว ไม่มีใครตามมาแล้ว ข้างหน้ามีนิกายอยู่ เด็กคนนี้น่าจะมุ่งหน้าไปที่นั่น ถ้าเข้าไปในนิกายแล้วคงจะสร้างปัญหาให้เราแน่ สู้ลงมือตอนนี้เลยดีไหม?”

ลูเถามองไปที่แผ่นหลังของสวี่ซาน แล้วกล่าว “ไปสำรวจอีกครั้ง ระวังตัวไว้หน่อย ในเมื่อมีผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดมากมายตามล่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานคนเดียว แล้วทำไมเขาถึงหนีมาได้? เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ”

ลูไห่กล่าวอย่างไม่พอใจ “ตามมาสิบวันแล้ว สำรวจมาสิบรอบแล้ว เจ้าจะระวังอะไรขนาดนั้น? ถ้าพวกเราเก็บของดี ๆ ได้แล้วล่ะ?”

“การเก็บของที่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดทิ้งไว้ คงจะไม่ใช่เรื่องง่าย...” ลูเถาคิด ในตอนที่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดร่วมมือกัน ผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อกำเนิดแก่นแท้ก็รู้ว่าพวกเขาไม่มีโอกาสแล้ว จึงกลับไปที่นิกาย มีเพียงเขากับน้องชายที่กล้าหาญมากพอ ที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อหาโอกาส วิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณมีชื่อเสียงโด่งดังมาก หากมีโอกาสที่จะได้รับมัน พลังของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ทั้งสองคนซ่อนตัวอยู่ในป่า คอยตามหาสวี่ซาน และเมื่อเห็นว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดกลุ่มนั้นบินกลับไปแล้ว พวกเขาก็ออกมาเพื่อดูสถานการณ์ ถ้าหากวิชาสืบทอดถูกแย่งไปแล้ว กลุ่มคนเหล่านั้นคงจะทะเลาะกันแล้ว แต่ในป่าก็ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้เลย นั่นก็หมายความว่าพวกเขาหาตัวสวี่ซานไม่พบ แต่มันก็ไม่สมเหตุสมผลที่จะยอมแพ้ ตอนนี้ในป่าปี้ลั่วมีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นที่ตามล่า สวี่ซานจึงสงสัยมาก ลูเถาครุ่นคิดอยู่นาน แล้วก็กล่าว “เจ้าไปสำรวจรอบ ๆ ตัวเด็กคนนั้นดูอีกครั้ง ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติแล้ว พวกเราก็จะลงมือ!”

“ดี!” ลูไห่ตอบรับ พลังลมปราณทั่วร่างของเขาก็พุ่งออกมา แล้วก็เพิ่มความเร็วขึ้นไปรอบ ๆ สวี่ซาน

ใกล้เข้ามาแล้ว ทิวทัศน์เบื้องหน้าเริ่มชัดเจนขึ้น! ที่นั่นเป็นนิกายจริง ๆ และอยู่ห่างจากป่าปี้ลั่วเพียงไม่กี่กิโลเมตร สวี่ซานรู้สึกตื่นเต้นมาก มันยากที่จะเชื่อเลย! เขาแค่อยากจะฝึกวิชาและใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในโลกนี้ แต่ตั้งแต่มาที่นี่ก็ไม่มีอะไรที่เป็นใจเลย ต้องคอยหนีอยู่ตลอด ตอนนี้ในที่สุดก็มีโอกาสที่จะได้พักแล้ว

ขณะที่เขากำลังจ้องมองไปที่เป้าหมาย มีพลังลมปราณที่แข็งแกร่งสองสายก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลัง สวี่ซานรีบหันไปดู แล้วเห็นเงาร่างสองร่างที่เต็มไปด้วยความต้องการที่จะฆ่า กำลังบินมาหาเขาอย่างรวดเร็ว ความเร็วของพวกเขาเร็วกว่าเขาหลายเท่า เมื่อพวกเขาใกล้เข้ามา กลิ่นอายของผู้ที่แข็งแกร่งก็ยิ่งเพิ่มขึ้น “ฮะฮะฮ่า เด็กคนนั้นตกใจจนไม่กล้าหนีแล้ว”

“ท่านอาจารย์ช่วยข้าด้วย!!!” เมื่อสวี่ซานตะโกน ลูไห่และลูเถาก็หยุดลง แล้วมองไปรอบ ๆ ลูเถาคิดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ก่อนที่เขาจะคิดอะไรออก ก็มีก้อนหินมากมายปรากฏขึ้นในอากาศ สวี่ซานจ้องมองไปที่หินเหล่านั้น ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ฉากนี้เขาไม่รู้จัก!

ไม่ใช่ฉากในโลกนี้! ในวินาทีต่อมา ทั้งสามคนก็ถูกดูดเข้าไปในห้องพักโรงแรม... ลูไห่อยู่บนเตียง ลูเถาอยู่ปลายเตียง ส่วนสวี่ซานนั่งอยู่ข้างเตียง ในมือมีกระเป๋ามากมาย...