บทที่ 73: การกลับมาของตัวร้าย

เมื่อออกจากห้องน้ำ สวี่ซานก็เดินไปที่ออฟฟิศอย่างมั่นใจ ในตอนนี้อารมณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง! เขาไม่ใช่พนักงานตัวเล็ก ๆ ที่ยอมคนง่าย ๆ เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แต่เขาคือผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน! เขาเดินอย่างรวดเร็วจนเหมือนวิ่ง เดินอย่างมีพลัง เดินอย่างมั่นใจ! เขาเดินไปที่หน้าประตูบริษัทแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาใช้มือสแกนลายนิ้วมือ “ติ๊ด! สแกนสำเร็จ!” นี่เป็นการสแกนครั้งสุดท้าย! ถือว่าเป็นที่ระลึกแล้วกัน!

เมื่อเดินเข้าไปในออฟฟิศ เขาก็ไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วนั่งลงอย่างสง่าผ่าเผย ยกขาขึ้นไขว้กันบนโต๊ะ แล้วหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า ใช้ไฟแช็กของเพื่อนร่วมงานจุดบุหรี่ขึ้น “แกร๊ก!”

พ่นควันออกมา แล้วสูดเข้าไปลึก ๆ! ท่าสูบบุหรี่ของเขาดูดีกว่าคนดัง ๆ ส่วนใหญ่เสียอีก! สวี่ซานหรี่ตาลง แล้วดื่มด่ำกับนิโคติน “ฮ้า... สบาย...” สวี่ซานพึมพำ เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ ก็สะกิดเขา “พี่ซาน ทำไมถึงสูบบุหรี่? เกิดเรื่องแล้วนะ อย่าทำตัวประหลาดไปเลย ข้าได้ยินเสียงท่านหลี่โกรธจริง ๆ”

คนที่พูดก็คือเพื่อนร่วมทีมของเขา สวี่ซานแค่นเสียง แล้วค่อย ๆ พูด “พี่ซานตายไปแล้ว ตอนนี้มีแค่ท่านปู่สวี่เท่านั้น”

“ท่านปู่สวี่?” เพื่อนร่วมงานก็หัวเราะแห้ง ๆ แล้วกลับไปทำงานของตัวเอง กลิ่นบุหรี่ยังคงฟุ้งกระจายไปทั่ว ผู้หญิงในออฟฟิศก็ทนไม่ไหวแล้วลุกขึ้นด่า “ใครกัน! บริษัทห้ามสูบบุหรี่นะ! ทำไมกลิ่นแรงขนาดนี้!”

สวี่ซานจุดบุหรี่อีกมวน แล้วยกมือขึ้นสูง “ขอโทษนะ ข้าจะสูบอีกมวนหนึ่ง”

เมื่อรู้ว่าเป็นใคร ทุกคนก็พากันด่า “สวี่ซาน! เจ้าไม่มีมารยาทเลย!”

“ใช่แล้ว เจ้าไม่อยากทำงานก็ไปซะ อย่ามาสร้างปัญหาให้คนอื่น!”

“ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้!?”

สวี่ซานไม่รีบร้อน เขาคาบบุหรี่สองมวน แล้วก็สูดเข้าไปพร้อมกัน “ทุกท่าน ข้าขอโทษจริง ๆ แต่... ตามหลักแล้วพวกท่านควรจะเรียกข้าว่าพ่อ พ่อสูบบุหรี่มันผิดตรงไหน?”

“ไอ้บ้า! ไปหาหมอซะ!”

เพื่อนร่วมงานก็โกรธจัด แต่สวี่ซานกลับดื่มด่ำกับความรู้สึกมึนเมา “เฮ้อ... ที่แท้จิตมารของข้าก็คือชีวิตการทำงานนี่เอง”

“คิดดูแล้วมันก็ดูน่าสมเพชจริง ๆ” แต่ก็เป็นเช่นนี้แหละ เขามีพ่อแม่ที่ต้องดูแล และไม่มีเขาคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ ในโลกผู้บำเพ็ญเพียร เขาเป็นคนเดียวที่ไม่มีครอบครัว... ถ้าตายไปก็คงจะทำใจได้ สวี่ซานคิดในใจ ความเศร้าก็เข้าครอบงำในใจของเขา

ออฟฟิศเริ่มวุ่นวาย เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทนไม่ไหวแล้ว “พี่ซาน เจ้าจะทำอะไร? เดี๋ยวผู้บริหารก็มาแล้ว!”

“ข้าอยากจะลองหาผู้หญิงมาเที่ยวเล่น” สวี่ซานคิด แล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อดาวน์โหลดแอปเงินกู้ แล้วก็ร้องเพลงออกมา “ข้ามีความเสียใจมากมาย มีความหวังมากมาย... เจ้าจะรู้บ้างไหม?”

“สวี่ซาน! เจ้าทำอะไร!!” เสียงตะโกนดังขึ้นจากปลายออฟฟิศ ผู้จัดการหลี่เดินมาหาเขาด้วยความโกรธ สวี่ซานวางโทรศัพท์ลง แล้วยิ้ม “สวี่ซานเป็นชื่อที่เจ้าจะเรียกได้รึ? เรียกข้าว่าท่านปู่สวี่”

“ท่านปู่สวี่? เจ้าบ้าไปแล้ว! สวี่ซาน ถ้าเจ้ายังทำตัวแบบนี้ เรื่องมันจะแย่ไปกว่านี้อีกนะ” ผู้จัดการหลี่กล่าวอย่างเยือกเย็น

“แย่รึ?” สวี่ซานวางขาลง แล้วลุกขึ้นยืน เขามองผู้จัดการหลี่แล้วก็ยิ้ม แล้วเขาก็ยกโต๊ะทำงานขึ้น “ให้ตายเถอะ ก็อย่าให้มันจบ!”

“อึก... อืม!?”

ทุกคนในออฟฟิศมองสวี่ซานเหมือนมองตัวตลก ไม่มีพลังแต่ยังจะยกโต๊ะ? สวี่ซานมองไปรอบ ๆ แล้วก็หัวเราะเยาะตัวเอง นี่คือจิตมาร ไม่ใช่ความฝัน เขาไม่สามารถควบคุมอะไรได้ ถ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐาน เขาคงจะโยนโต๊ะนี้ไปถึงเพดานแล้ว แต่ในตอนนี้ทุกคนในออฟฟิศสามารถใช้มีดเล็ก ๆ ฆ่าเขาได้... “ให้ตายเถอะ! งั้นก็อย่าให้มันจบ!”

สวี่ซานก็ด่าออกมาอีกครั้ง แล้วก็ใช้แขนปัดปากกาและจอคอมพิวเตอร์ลงไปบนพื้น “เจ้าบ้าไปแล้ว!” ผู้จัดการหลี่ก็ทำตาโตขึ้น สวี่ซานมองดูความวุ่นวายบนพื้น แล้วก็เกาหัวตัวเอง วินาทีต่อมา เขาก็ใช้มือตบไปที่หน้าผู้จัดการหลี่อย่างแรง “มีเพียงเจ้าที่เป็นจิตมารรึไง? กล้ามาพูดกับข้าเช่นนี้!”

ผู้จัดการหลี่ล้มลงไปกับพื้น หัวกระแทกกับกำแพงกระจก สวี่ซานหัวเราะอย่างมีความสุข “สบาย! ข้าอยากจะตบเขามานานแล้ว!”

ผู้จัดการหลี่กุมหน้าตัวเองด้วยความไม่เชื่อ “สวี่ซาน! เจ้า... เจ้าบ้าไปแล้ว! เจ้ากล้าทำร้ายข้า!”

สวี่ซานก็ใช้เท้าเตะไปที่หัวของเขาอีกสองครั้ง แล้วก็เดินไปที่ห้องของผู้บริหาร เมื่อเดินผ่านโต๊ะทำงานของเพื่อนร่วมงาน เขาก็หยิบมีดคัตเตอร์ออกมาจากกล่องปากกา แล้วก็กำมันไว้ในมือ ภาพนี้ทำให้เพื่อนร่วมงานทุกคนอึ้งไปหมด ยอดเยี่ยมมาก! ผู้จัดการหลี่ถึงแม้จะไม่มีตำแหน่งสูง แต่ก็เป็นคนสนิทของท่านหลี่ แต่สวี่ซานกลับกล้าทำร้ายเขา!

ผู้จัดการหลี่นอนร้องครวญครางบนพื้น “แจ้งตำรวจ! รีบแจ้งตำรวจ!”

“ถ้าเจ้าแจ้งตำรวจ ข้ารับรองว่าก่อนที่ตำรวจจะมาถึง ข้าจะส่งเจ้าไปโรงพยาบาลก่อน” ผู้จัดการหลี่ก็ทำโทรศัพท์หลุดมือไป

สวี่ซานเดินมาถึงหน้าห้องของผู้บริหารแล้ว ตอนหน้าประตูมีนาฬิกาแขวนอยู่ สิบโมงเช้า! เมื่อเห็นเวลา หัวใจของสวี่ซานก็รู้สึกไม่ดี เขาต้องอยู่ในห้องนี้ได้แค่สองชั่วโมงเท่านั้น แต่สองชั่วโมงก็พอแล้วสำหรับความสุขของเขา สถานการณ์ข้างนอกก็ยังไม่ชัดเจน เขาคงอยู่ในที่นี้ได้ไม่นาน สวี่ซานเตะประตูห้องของผู้บริหารเปิดออก!

ท่านหลี่กับเลขาฯ ก็อยู่ในห้อง ท่านหลี่อายุประมาณหกสิบปี สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ร่างกายผอมบางและหัวล้าน เลขาฯ ของเขาสวยงามมาก อายุประมาณยี่สิบปี มีขาที่ยาวสวย เมื่อเห็นประตูถูกเปิดออก ทั้งสองคนก็ตกใจ! เมื่อรู้ว่าเป็นสวี่ซาน ท่านหลี่ก็ด่า “สวี่ซาน! เจ้าต้องการอะไร!?”

“ต้องการทำอะไรกับเจ้า!” สวี่ซานไม่พูดอะไร เขาเตะเลขาฯ ลงไปบนพื้น แล้วพุ่งเข้าไปหาท่านหลี่ เขาหยิบมีดคัตเตอร์ออกมาจากมือ แล้ววางไว้ที่คอของท่านหลี่ “ท่านหลี่ พวกเรามาคุยกันดี ๆ นะ”

วันนี้เขาจะข่มขู่ผู้บริหารด้วยมีดคัตเตอร์! ท่านหลี่ก็สั่นไปทั้งตัว “สวี่ซาน... เรามาคุยกันดี ๆ อย่าทำผิดกฎหมาย!”