บทที่ 74: แจกอั่งเปา

สวี่ซานใช้มือบีบคอท่านหลี่ไว้ แล้วชี้มีดไปที่เลขาฯ “ถ้าเจ้ากล้าหนี ข้าจะฆ่าเจ้าเป็นคนแรก!” เลขาฯ ที่มีขาเรียวยาวกำลังจะคลานหนี เมื่อได้ยินคำขู่ของสวี่ซาน ร่างของเธอก็แข็งค้างแล้วก็สั่นไปหมด มีเพื่อนร่วมงานมากมายกำลังมุงดูอยู่หน้าประตู มีดก็กลับไปอยู่ใต้คอของท่านหลี่ สวี่ซานกล่าวอย่างสงบ “เอาโทรศัพท์ของเจ้ามา แล้วส่งอั่งเปาในกลุ่มบริษัท ถ้าข้าไม่ได้บอกให้หยุด เจ้าก็ห้ามหยุด”

“ได้... ได้...” ท่านหลี่เหงื่อแตกพลั่ก เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเริ่มส่งอั่งเปาในกลุ่ม เมื่ออั่งเปาถูกส่งไป สวี่ซานก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แล้วตะโกนออกไปที่หน้าประตู “พี่น้อง! ท่านปู่สวี่จะแจกอั่งเปาให้พวกเจ้าแล้ว! รีบมาแย่งกัน! แต่ข้าขอเตือนไว้ก่อน ใครก็ตามที่กล้าแจ้งตำรวจ ชีวิตของท่านหลี่ก็จะเป็นความรับผิดชอบของเขา!”

“พี่หลี่! หลี่เซิ่งหรง เจ้าเข้ามานี่! ข้าให้เวลายี่สิบวินาที ถ้าไม่เข้ามา เจ้าก็จะทำให้ท่านหลี่ต้องตาย!” ท่านหลี่ก็ส่งเสียงร้องที่สิ้นหวังออกมา “หลี่เซิ่งหรง รีบเข้ามา!” บรรยากาศในออฟฟิศก็ดูแปลก ๆ มีทั้งความตื่นเต้นและดีใจในเวลาเดียวกัน อั่งเปาที่ถูกส่งออกมา... สวี่ซานช่างเป็นคนดีจริง ๆ! แม้จะบ้าไปแล้วก็ยังให้สวัสดิการกับเพื่อนร่วมงาน!

หลี่เซิ่งหรงเดินเข้ามาในห้องประชุมอย่างกลัว ๆ เมื่อเห็นสวี่ซานถือมีดขู่ท่านหลี่อยู่ เขาก็รู้สึกกลัวไปทั้งตัว สวี่ซานนี่เป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ... คนบ้าแบบนี้ห้ามยั่วยุเด็ดขาด! “สวี่ซาน เจ้าทำเรื่องที่รุนแรงเกินไปแล้ว พวกเราสามารถคุยกันได้ เจ้าปล่อยท่านหลี่ก่อน”

“อย่าพูดมาก! ข้าให้เวลาเจ้าห้านาที ไปซื้อแมคโดนัลด์ให้ข้า ถ้าเกินหนึ่งนาที ข้าจะตัดนิ้วของเขาหนึ่งนิ้ว!” สวี่ซานจับตัวท่านหลี่ไว้แล้วกล่าวอย่างดุดัน เพียงเพราะต้องการกินแมคโดนัลด์! เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึ? หลี่เซิ่งหรงแทบจะสติแตก แต่ชีวิตของเขาก็อยู่ในมือของสวี่ซาน เขาจึงต้องเดินจากไปอย่างจนใจ

สวี่ซานหันไปมองเลขาฯ เลขาฯ ยังคงนั่งอยู่ที่พื้น ขาเรียวยาวไขว่กันอยู่ “ทำไมเจ้าถึงไม่ใส่ถุงน่อง?”

“ข้า... ข้าไม่ได้ใส่มาวันนี้...” เลขาฯ ร้องไห้ “เจ้าเอามาด้วยหรือไม่? เอามาใส่ให้ข้าดู”

“เอา... เอามาด้วย...” เลขาฯ พยุงตัวลุกขึ้นมา แล้วหยิบถุงน่องออกมาจากลิ้นชักที่อยู่ไม่ไกล แล้วก็ใส่เข้าไป เมื่อเห็นเลขาฯ ใส่ถุงน่องสั้นแค่ข้อเท้า สวี่ซานก็โกรธจัด “เจ้าใส่ถุงเท้าให้ข้าดูรึ? ข้าต้องการถุงน่องแบบสายรัด!”

“แบบสายรัด... ไม่มี... ฮือ ๆ ๆ ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่รู้อะไรเลย!!” เมื่อเผชิญหน้ากับท่าทีที่เหมือนคนบ้าของสวี่ซาน เลขาฯ ก็ทนไม่ไหวแล้วร้องไห้ออกมา สวี่ซานเบะปาก แล้วก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจกับจิตมาร!

หลังจากที่รออยู่สามนาที หลี่เซิ่งหรงก็วิ่งกลับมาพร้อมกับถุงกระดาษ แล้ววางไว้ที่หน้าประตู เขาก็ค่อย ๆ ถอยออกไป “ซื้อแมคโดนัลด์มาแล้ว สวี่ซาน... เจ้าใจเย็น ๆ นะ”

สวี่ซานยกคางขึ้น แล้วให้เลขาฯ ไปเอาอาหารมา เลขาฯ ก็เดินอย่างกลัว ๆ เอาอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ สวี่ซานเปิดดู แล้วก็โกรธจัด “ไอ้เด็กหลี่! เจ้าบ้าไปแล้วรึ! ท่านหลี่อยู่ในมือข้า แต่เจ้าซื้ออาหารราคาไม่ถึงยี่สิบบาทมาให้ข้ากิน!”

“ไปซื้อใหม่! ข้าต้องการเบอร์เกอร์ราคาห้าสิบบาท! โค้กต้องเป็นแบบไม่มีน้ำตาล!”

“สวี่ซาน! เจ้าอย่าทำเรื่องเกินเลยไป! เจ้ายังกล้าสั่งอาหารอีกรึ! รีบปล่อยคน!” หลี่เซิ่งหรงตะโกนอยู่หน้าประตู “อย่าพูดมาก! รีบไปซื้อมา!” ท่านหลี่ก็ตะโกนอย่างร้อนรน หลี่เซิ่งหรงก็รีบลงไป เพื่อนร่วมงานก็ยังคงแย่งอั่งเปากันอย่างสนุกสนาน

หลังจากผ่านไปสามนาที อาหารชุดใหม่ก็ถูกนำมาส่ง เมื่อสวี่ซานกัดเบอร์เกอร์คำใหญ่เข้าไป เขาก็ยิ้มอย่างขมขื่น “ก็ยังรสชาติเหมือนเดิม... แค่มีเบคอนเพิ่มมาสองชิ้น”

เขาไม่เคยกินเบอร์เกอร์ราคาห้าสิบบาท... มันแพงเกินไปแล้ว ครู่ต่อมา สวี่ซานก็หันกลับไปสนใจท่านหลี่ “โอ๊ย... หยุดก่อนนะ เปิดแอปพลิเคชันกระเป๋าเงินในโทรศัพท์ให้ข้าดูหน่อยว่ามีเงินเท่าไหร่?”

ท่านหลี่ก็รีบเปิดแอปพลิเคชัน กระเป๋าเงินของเขาแสดงเงินอยู่เก้าหลัก โลกนี้เป็นภาพลวงตาที่จิตมารสร้างขึ้นมา ท่านหลี่ก็เป็นคนที่มีเงินมากมายในสายตาของเขา ดังนั้นตัวเลขที่ไม่จริงนี้จึงปรากฏขึ้น แม้ว่าเขาจะส่งอั่งเปาไปมากมายแล้วก็ตาม แต่ตัวเลขก็ยังคงเป็น 9999... อารยธรรมจากสองโลกได้มาปะทะกันในหัวของเขา ถึงแม้ว่ามันจะดูเหมือนว่าทุกอย่างเป็นไปตามกฎ แต่รายละเอียดก็มีข้อผิดพลาดมากมาย

“ส่งอั่งเปาต่อไป แล้วเปิดคอมพิวเตอร์ของเจ้าให้ข้าดู! เอาหนังที่เจ้าซ่อนไว้มาให้ข้าดู!”

ท่านหลี่ใช้มือเดียวพิมพ์รหัสคอมพิวเตอร์อย่างคล่องแคล่ว แล้วก็เปิดโฟลเดอร์ที่ซ่อนไว้ หนังจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ สวี่ซานก็กดดูหนังเรื่องหนึ่ง ภาพของผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา “หึ ไอ้แก่ เจ้าก็ดูหนังแบบนี้รึ? ดูเหมือนว่าเจ้าจะชอบผู้หญิงที่อ้วน ๆ... ทำไมมีแต่คนนี้?” สวี่ซานกดดูหนังทีละเรื่อง “ข้าชอบคนที่มีเนื้อหน่อย...” ท่านหลี่พูดเบา ๆ

“เพ้ย!” สวี่ซานมองอย่างรังเกียจ “เจ้าเปิดบริษัทโฆษณา แต่ดูหนังของนักแสดงที่ปลดเกษียณแล้ว เจ้าไม่มีรสนิยมเลย! พวกเราคนรุ่นใหม่ดูอะไรกัน? ดูหนังของคนสวย ๆ ที่มีรสนิยมดี ๆ สิ!”

“เจ้าดูหนังของนาง แต่เจ้ามีสิทธิ์เป็นเจ้าของบริษัทรึ? เจ้าดูหนังของนาง แต่ข้าว่าเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะดูแลบริษัทนี้ได้หรอก”

“เจ้าต้องการอะไร! สวี่ซาน มี...”

“เรียกท่านปู่สวี่!”

“ท่านปู่สวี่ เจ้าต้องการอะไร สามารถคุยกับข้าได้ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้!” ท่านหลี่หลับตาลงอย่างเจ็บปวด สวี่ซานหมดความสนุกแล้ว สีหน้าก็เย็นชาลง “เจ้าทำอะไรกับข้า เจ้าไม่รู้รึ? ดี เจ้าอยากถามอะไรก็ถามมา”

“เป็นเพราะข้าจะไล่เจ้าออกรึ? แล้วเรื่องยี่สิบหมื่น? แต่ยี่สิบหมื่นนั่นก็ไม่ใช่ข้าที่ได้ไปนะ แต่เป็นค่าเสียหายที่เจ้าต้องจ่ายให้ลูกค้า...”

“เพียะ!”

สวี่ซานตบไปที่หน้าของท่านหลี่หนึ่งครั้ง หน้าของเขาก็เย็นชา “เจ้าไม่ใช้สมองคิดรึ? เขาให้เจ้าถามเจ้าก็ถามรึ? เจ้าไม่รู้รึว่าเกิดอะไรขึ้น? ข้าจะบอกให้ เจ้าหวังคนนั้นไม่ได้คิดที่จะร่วมมือกับบริษัทของเราเลย เขาแค่มาหลอกเราไปวัน ๆ ทำให้เราเสียเวลาไปหลายเดือน และเสียเงินค่าเลี้ยงดูไปหลายหมื่น!”

“บริษัทของพวกเจ้าจะให้ข้าเป็นคนรับผิดชอบคนเดียวรึ? การที่ข้าทำร้ายเขายังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าเขาอยู่ที่นี่ ข้าจะใช้มีดแทงเขาจนตาย!”

สวี่ซานพูดถึงงานของเขา แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนกำลังจะคลุ้มคลั่ง เขาก็หยิบมีดเล็ก ๆ ออกมา แล้วก็จิ้มไปที่หน้าของท่านหลี่ “ข้าทำงานหนักมาหลายปี ได้เงินน้อยกว่าคนอื่นที่เพิ่งเข้ามา... เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้รึ? เพราะการงานไม่ค่อยดี และครอบครัวของข้าก็มีปัญหา เจ้าก็เลยคิดว่าข้าเป็นคนที่ไร้ค่าใช่ไหม? ใช่ ข้าอาจจะเป็นคนไร้ค่า!”

มีดเล็ก ๆ ก็จิ้มไปที่หน้าของท่านหลี่ ท่านหลี่กัดริมฝีปากแน่น และกางเกงของเขาก็เปียกชื้น... เมื่อเห็นท่านหลี่เป็นเช่นนั้น สวี่ซานก็หยุดลง...