บทที่ 75: จิตมารของสวี่ซาน

ในโถงใหญ่ของนิกายเป่าตาน หยวนหยวนนั่งยอง ๆ อยู่หน้าสวี่ซาน แล้วมองเขาด้วยความอิจฉา หวงจือเวิ่นเดินไปมาอยู่กับที่ เกาหัวจนยุ่งเหยิง ปากก็พึมพำ “ผิดตรงไหน... มันผิดตรงไหน...”

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว สวี่ซานที่ตอนแรกทำตัวปกติก็เริ่มมีท่าทีแปลก ๆ แล้วก็เริ่มยิ้ม... ยิ้มมาจนถึงตอนนี้ ไม่เคยได้ยินว่ามีใครที่มีปฏิกิริยาต่ำทรามเช่นนี้เมื่อเผชิญหน้ากับจิตมารเลย จิตมารเป็นเรื่องความเป็นความตาย หรือความคับแค้นที่ฝังลึกที่สุดในจิตใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว... แต่สวี่ซานกลับไม่เป็นเช่นนั้น มีเพียงความเป็นไปได้อย่างเดียวเท่านั้น ก็คือเขาทำยาผิดไปแล้ว

แต่ยาเม็ดนี้เขาใช้เวลาหนึ่งปีในการทดลองและปรับปรุง เขาปรุงยามาหลายสิบปีแล้ว และมีความมั่นใจในยาเม็ดใหม่นี้มาก ข้ามจิตมารทำได้ตามที่เขาคิดไว้ทุกประการ ไม่น่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นสิ หวงจือเวิ่นเดินไปมา แล้วมองไปที่หยวนหยวน “ศิษย์รัก ข้าปรุงยาข้ามจิตมารสำเร็จแล้ว จะให้เจ้าลองสักเม็ดไหม?”

หยวนหยวนกลืนน้ำลายลงคอ แล้วก็อยากที่จะลองดู เมื่อเห็นสีหน้าของสวี่ซานแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสุขมาก จากปฏิกิริยาของเขาแล้ว คงไม่ได้เผชิญหน้ากับจิตมาร แต่คงเผชิญหน้ากับนางอสูร... อาจารย์ของเขาคงทำยาผิดไปแล้ว! ไม่ใช่การทรมาน แต่เป็นการเสพสุข หยวนหยวนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ศิษย์จะลอง...”

เขายังพูดไม่ทันจบ ยาเม็ดสีดำก็ถูกหวงจือเวิ่นโยนเข้าปากแล้ว! เขาก็ทำเช่นนี้อีกแล้ว! ไม่ฟังคำพูดของเขาเลย! หยวนหยวนทำหน้าบึ้ง แล้วนั่งขัดสมาธิ หวงจือเวิ่นก็มองไปที่เขา แล้วเหลือบมองสวี่ซาน เมื่อเห็นว่าสวี่ซานยังคงทำหน้าสบาย ๆ ไม่มีความเจ็บปวดอะไรเลย เขาก็หันกลับมาสนใจหยวนหยวน

ห้านาทีผ่านไป หยวนหยวนก็เริ่มสั่นไปทั้งตัว ไม่สามารถนั่งขัดสมาธิได้แล้ว แล้วก็ล้มลงไปนอนกับพื้น แขนขาของเขาแข็งทื่อ ดวงตาก็กลายเป็นสีขาว แล้วมีฟองมากมายออกมาจากปาก หวงจือเวิ่นหน้าเปลี่ยนสีทันที เขาเข้าไปหาหยวนหยวนแล้วใช้มือตบไปที่หลังของเขา ปุ๊!

น้ำสีดำก็พุ่งออกมาจากปากของหยวนหยวน พลังของยาเม็ดก็ถูกหวงจือเวิ่นบังคับออกมา หยวนหยวนก็สลบไป หวงจือเวิ่นตรวจสอบแล้วว่าหยวนหยวนไม่ได้รับอันตรายใด ๆ เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “แปลก...” ปฏิกิริยาของเขานั้นแตกต่างจากสวี่ซานอย่างสิ้นเชิง ศิษย์ของเขาดูเหมือนจะได้รับผลกระทบจากจิตมารจริง ๆ ถึงแม้ว่าปฏิกิริยาจะรุนแรงไปหน่อย... แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาเจออะไรมา

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง หยวนหยวนก็ฟื้นคืนสติ แต่สติของเขาก็ยังไม่กลับมาอย่างสมบูรณ์ แต่เมื่อเห็นหวงจือเวิ่นเข้ามาใกล้ เขาก็ถอยหลังหนีไปสี่ห้าเมตร “ท่านอาจารย์... ข้าผิดไปแล้ว!!” หยวนหยวนร้องเสียงหลง

หวงจือเวิ่นขมวดคิ้ว “เจ้าเจอกับจิตมารรึ? เห็นอะไร?”

หยวนหยวนได้สติแล้วก็มองไปรอบ ๆ ลูบหน้าตัวเอง “ข้า... ข้า... ข้าเห็นท่านกำลังยัดยาเม็ดใส่ปากของข้า...”

อะไรนะ? ข้ากลายเป็นจิตมารของเขาแล้วรึ? ศิษย์ที่ไม่กตัญญูคนนี้มีประสบการณ์น้อยเกินไป ถ้าเขารู้ตั้งแต่แรกว่าควรจะโยนเขาเข้าไปในป่าปี้ลั่วเพื่อฝึกฝน... หวงจือเวิ่นหัวเราะอย่างโกรธแค้น “เจ้าคนไม่กตัญญู! ข้าเลี้ยงเจ้ามาเปล่าประโยชน์!”

“ท่านอาจารย์... ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น... ยาเม็ดต้องมีปัญหาแน่ ๆ” หยวนหยวนก็รีบแก้ตัว จิตมารนั้นน่ากลัวมาก... เขาไม่เคยเจออะไรที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อนเลย แต่ในตอนนี้เขาก็ยังถือว่าเป็นมนุษย์อยู่ และก็ไม่คิดที่จะฆ่าเขา หวงจือเวิ่นไม่ฟังหยวนหยวน เขาก็ขมวดคิ้วแล้วครุ่นคิด ถ้าอย่างนั้นยาเม็ดก็ไม่มีปัญหาอะไร แล้วสวี่ซานเป็นอะไรไป?

หรือว่า... มีคนที่ชอบทรมานตัวเองรึ? หรือเป็นเพราะยาเม็ดที่เขาทดลองในครั้งแรกนั้นมีปัญหา?

“ท่านอาจารย์! ท่านอาจารย์ สวี่ซานร้องไห้... เขาร้องไห้แล้ว!”

หยวนหยวนก็ตะโกนออกมา ทำให้หวงจือเวิ่นตื่นจากภวังค์ เขารีบหันไปดูสวี่ซาน ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้ยิ้มแล้ว มีน้ำตาไหลลงมาสองสาย “เยี่ยม! ดีแล้ว!” หวงจือเวิ่นดีใจจนยิ้มออกมา ร้องไห้? ร้องไห้ก็ถูกต้องแล้ว! เขาต้องกลัวมากจนร้องไห้! ยาเม็ดที่เขาปรุงไม่มีปัญหาอะไร!

“แม่?”

“ลูก... ลูกไม่ไปทำงานรึ?”

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย สวี่ซานก็ร้องไห้ออกมา เขากุมมีดคัตเตอร์ที่คอของท่านหลี่ไว้ มืออีกข้างก็ถือโทรศัพท์เอาไว้ มีคนสามคนที่ถือปืนจ้องมาที่เขา และมีคนหนึ่งที่เป็นนักเจรจา ทุกคนกำลังสังเกตปฏิกิริยาของเขา “ข้าพักเที่ยงน่ะ ข้าโทรกลับมาบ้านดู พ่อไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“พ่อของลูกออกไปข้างนอกแล้ว ทุกคนสบายดี ไม่ต้องห่วง ลูกทำงานสบายดีหรือไม่?” เมื่อได้ยินเสียงที่อ่อนโยนของแม่ สวี่ซานก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

เขาเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศตัวเล็ก ๆ ที่ไม่กล้าทำอะไร และต้องไปทำงานในโลกที่ไม่คุ้นเคยนี้ มีสัตว์อสูรที่สูงนับพันเมตร ผู้บำเพ็ญเพียรที่สามารถทำลายภูเขาได้ด้วยการโบกมือ และอาคมที่คาดเดาไม่ได้... ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือน เขาก็ไม่มีเวลาที่จะปรับตัว สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือซ่อนความกลัวไว้ในใจ แล้วก็คิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะรอดได้

การที่เขากลับมาในโลกสมัยใหม่ได้ ก็เป็นเรื่องที่ดี แต่เมื่อเห็นท่านหลี่ปัสสาวะราด สวี่ซานก็ไม่มีความสุขเลย เขาไม่สามารถโกหกตัวเองได้ นี่เป็นเพียงภาพลวงตาที่จิตมารสร้างขึ้นมาเท่านั้น แม้แต่หนังในคอมพิวเตอร์ของท่านหลี่ก็เป็นหนังที่เขาเคยดูมาแล้ว! ชีวิตการทำงานในโลกสมัยใหม่ของเขานั้นไม่มีความสำคัญอะไรแล้ว เขาไม่มีความแค้นกับใครเลย สิ่งที่เขาทำก่อนหน้านี้ก็เพียงแค่ต้องการทำสิ่งที่เขาไม่กล้าทำในชาติที่แล้ว และสัมผัสกับความรู้สึกที่คุ้นเคย

จนกระทั่งโทรศัพท์สายนี้... สวี่ซานก็เข้าใจแล้ว ความกลัวที่แท้จริงของเขาก็คือการที่เขาไม่สามารถกลับไปหาครอบครัวของเขาได้อีกแล้ว สองโลกที่เขาไม่สามารถข้ามไปได้ ถึงแม้ว่าในตอนนี้บ้านจะอยู่ห่างจากเขาไปเป็นพันกิโลเมตร แต่ก็แค่ตั๋วรถไฟหรือตั๋วเครื่องบินเท่านั้นก็จะสามารถไปหาได้ แต่จิตมารไม่ให้เวลาเขาขนาดนั้น เขาสามารถอยู่ในที่นี้ได้แค่สองชั่วโมง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พอใจแล้ว ขอแค่ได้ยินเสียงนี้... ก็พอแล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องหลอกลวงก็ตาม

สวี่ซานมองดูเมฆที่อยู่ข้างนอกแล้วพึมพำ “แม่... กินข้าวหรือยัง?”

“ลูก... ลูกร้องไห้รึ? เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า? มีอะไรก็บอกแม่นะ” เสียงในโทรศัพท์ดูเป็นกังวลเล็กน้อย สวี่ซานเม้มปาก แล้วก็บีบจมูกตัวเอง น้ำมูกสีเขียวก็ไหลออกมา... “แม่ ข้าได้รับการเลื่อนตำแหน่งแล้ว!”

สวี่ซานก็พูดด้วยความดีใจ “เจ้านายของข้าก็อยู่ข้าง ๆ ข้า เขาอยากจะคุยกับแม่ด้วย” โทรศัพท์ก็ถูกยื่นไปให้ท่านหลี่

ท่านหลี่ก็รีบปรับอารมณ์ “คุณป้า... ไม่สิ... คุณผู้หญิง สวี่ซานทำงานกับบริษัทเรามาหลายปีแล้ว และทำผลงานได้ดีมาก ครั้งนี้เขาทำให้บริษัทเราได้ลูกค้าสำคัญมา เขาจึงได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการ เงินเดือนก็สองหมื่น บริษัทจะฝึกฝนเขาเพื่อเป็นผู้บริหารระดับสูงต่อไป”

“เรื่องนี้ต้องขอบคุณคุณผู้หญิงที่เลี้ยงลูกมาได้ดีขนาดนี้!”

“จริงหรือ?” เสียงในโทรศัพท์ดูมีความสุขมาก “แล้วผู้จัดการหลี่คนเดิมล่ะ?”

“เขาถูกไล่ออกแล้ว”

“ขอบคุณท่านหลี่ ลูกชายของข้าเป็นคนดีมาก เขาต้องเรียนรู้จากท่านให้มาก...” เมื่อได้ยินเสียงแม่ที่ดูนอบน้อม สวี่ซานก็กัดฟัน น้ำตาไหลไม่หยุด นาฬิกาบนกำแพงก็บอกเวลาสิบเอ็ดโมงห้าสิบเก้านาทีแล้ว เมื่อเข็มวินาทีเปลี่ยนไป เมืองที่อยู่ไกลออกไปก็เริ่มพังทลายลง! ไม่มีเวลาแล้ว! สวี่ซานก็หยิบโทรศัพท์กลับมา “แม่ อีกไม่กี่วันลูกจะกลับบ้าน ตอนนี้ต้องไปแล้ว”

“โอ้! ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วทำไมถึงจะกลับบ้าน? ลูกจะกลับมาวันไหน?”

“เร็ว ๆ นี้...”

...

สวี่ซานรู้สึกว่าทุกอย่างมืดไปหมด เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นหวงจือเวิ่นและหยวนหยวนที่ดูเป็นกังวล หวงจือเวิ่นรู้สึกตึงเครียดมาก สวี่ซานไม่ได้เจออันตรายอะไร แต่ท่าทางที่เศร้าสร้อยนั้นไม่ธรรมดา จิตมารที่พิเศษเช่นนี้ต้องมีค่ามาก! “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เห็นอะไรมา?”

“ยาเม็ดอีกเม็ดหนึ่ง”

“......”