บทที่ 76: เคล็ดวิชาพันยา

“ไม่สิ เจ้าตกลงได้เจอกับจิตมารหรือไม่?” หวงจือเวิ่นถามด้วยความสับสน “เจ้ายังจะอยากลองอีกเม็ดหรือ? นี่มันแสดงว่าเจ้าเสพสุขกับมัน!” สวี่ซานค่อยๆ พยักหน้า สติยังคงอยู่ในห้วงจิตมาร น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความเสียดายเล็กน้อย “ข้าได้เจอกับจิตมารจริงๆ แต่เป็นเรื่องส่วนตัว ขออภัยที่ศิษย์ไม่อาจบอกรายละเอียดได้ ข้าอยากจะลองอีกครั้ง”

ได้เจอจิตมารแล้วจริงๆ รึ? แถมยังขอจะลองอีกครั้ง? นี่เป็นคำขอที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยในชีวิต!

หวงจือเวิ่นอุทานอย่างตื่นตะลึง “น่าสนใจ...เจ้านี่ช่างน่าสนใจจริงๆ แต่ยาเม็ดนั้นใช้วัตถุดิบที่ค่อนข้างพิเศษ ตอนนี้ข้าไม่มีเหลือแล้ว เอาไว้ข้าจะปรุงให้อีกครั้งแล้วเจ้าค่อยมาลอง” สวี่ซานกล่าวขอบคุณ แล้วลุกขึ้นยืนจากพื้น ภาพในจิตมารยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา สวี่ซานกำหมัดแน่น แล้วปรับลมหายใจให้เป็นปกติ

เขาจัดการกับนายจ้าง แล้วก็จัดการกับผู้บริหาร! คนที่ไม่ยอมให้เขาได้มีชีวิตอยู่...จะต้องได้รับผลกรรมที่เขาจะมอบให้คืน!

หวงจือเวิ่นมองสำรวจสวี่ซานอย่างสนใจ “เปลี่ยนไปแล้ว...กลิ่นอายเปลี่ยนไปแล้ว” ถ้าบอกว่าสวี่ซานคนก่อนดูหดหู่และอ่อนแอ แต่ตอนนี้เขากลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก ดูเหมือนว่าการเผชิญหน้ากับจิตมารได้ให้ประโยชน์กับเขาไม่น้อย “ท่านเจ้าสำนัก หวง ตามที่ตกลงกันไว้ ข้าสามารถอยู่ที่นิกายของท่านได้สามเดือนใช่หรือไม่?”

“ได้แน่นอน! ข้าเป็นคนรักษาสัจจะเสมอ!” หวงจือเวิ่นหยิบหยกเล่มหนึ่งยื่นให้ “นี่คือ เคล็ดวิชาพันยา ข้างในมีวิชาปรุงยามากมาย เจ้าสามารถอยู่ที่นี่ได้และยังสามารถใช้ห้องปรุงยาได้ตามใจชอบ เพียงแต่เครื่องมือและวัตถุดิบในการปรุงยา เจ้าต้องไปหาซื้อเอง”

เคล็ดวิชาพันยา...เขาถึงกับมอบวิชาปรุงยาให้เขาด้วยรึ? สวี่ซานรับคัมภีร์หยกมาอย่างแปลกใจ “ขอบคุณท่านเจ้าสำนัก หวง ศิษย์รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก!”

หวงจือเวิ่นสะบัดแขนเสื้อ “ไม่เป็นไรหรอก ให้ หยวนหยวนจัดการที่พักให้เจ้า เจ้าอยู่ที่นี่ได้เลย ถ้าหากเจ้าต้องการความปลอดภัยห้าสิบปีเมื่อไหร่ก็มาหาข้า” หวงจือเวิ่นพูดจบก็รีบเดินจากไป เขาต้องใช้เวลาเพื่อปรุงยา ข้ามจิตมารอีกครั้ง ปฏิกิริยาของสวี่ซานนั้นช่างน่าอัศจรรย์มากจริงๆ “ไปเถอะพี่ สวี่ ข้าจะพาเจ้าไปเดินดูนิกาย แล้วก็จัดที่พักให้เจ้า” หยวนหยวนนำทางสวี่ซานไป

สวี่ซานเดินตามหลัง หยวนหยวนไป ในใจก็คิดว่าสายตาของ เยี่ยชิงปี้ไม่ผิดจริงๆ อาจารย์และลูกศิษย์คู่นี้ก็เป็นคนดี!

ทั้งสองคนเดินอยู่ในนิกาย เป่าตาน สวี่ซานถาม “ศิษย์พี่ หยวน เคล็ดวิชาพันยาที่ท่านเจ้าสำนัก หวงมอบให้คืออะไร?”

“บนภูเขาข้างหน้าคือสถานที่ปรุงยาของเรา แต่ละห้องมีเตาปรุงยาแตกต่างกันไป ถ้าเจ้าอยากปรุงยา ก็ให้ใช้ห้องที่อยู่ชั้นล่าง”

“ส่วน เคล็ดวิชาพันยาเป็นสิ่งที่ทุกคนในนิกายมี ไม่ใช่ของมีค่าอะไร ข้างในมีแค่เคล็ดวิชาปรุงยาพื้นฐานเท่านั้น เช่น ยาเม็ดบำรุงร่างกาย ยาเม็ดขับพิษ...ถ้าเจ้ามีเวลา ก็ปรุงยาเม็ดขับพิษไว้เยอะๆ หน่อย อาจารย์ของข้าชอบปรุงยาจนติดเป็นนิสัยแล้ว” สวี่ซานถาม “แล้วปกติใครเป็นคนทดลองยาให้พวกเจ้ารึ?”

หยวนหยวนหันมา แล้วชี้ไปที่ตัวเอง “นิกายปรุงยาของคนอื่นก็มีศิษย์ทดลองยา หรือไม่ก็จ้างผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ แต่เราไม่มีคนที่มีพรสวรรค์เช่นนั้น อาจารย์ก็เลยต้องหาใครก็ได้มาทดลอง” สวี่ซานมอง หยวนหยวนด้วยสายตาที่แปลกๆ ไม่มีคนที่มีพรสวรรค์เช่นนั้นรึ? เจ้าก็ดูน่าสงสัยไม่น้อย! “แล้วผู้บำเพ็ญเพียรอิสระกล้าที่จะมาทดลองยาให้พวกเจ้ารึ? ไม่กลัวว่าจะถูกยาพิษตาย?”

หยวนหยวนถอนหายใจ “เจ้าถามได้ถูกจุดแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระมีเยอะ แต่ก็ยากจนมาก คนจำนวนมากยอมทำทุกอย่างเพื่อหินวิญญาณ นิกายปรุงยาก็จะมอบหินวิญญาณให้ พวกเขาก็เลยยอมมา แน่นอนว่าพวกเขาไม่ทดลองยาพิษ”

“เมื่อก่อนเคยมีนิกายปรุงยาที่ชื่อนิกาย ซินตาน ที่คิดไม่ดีกับผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ พวกเขาหลอกให้ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระลองยาที่มีอันตรายสูง”

“แต่ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น ก่อนจะมาลองยา พวกเขาก็จะบอกเพื่อนๆ ไว้ก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเกิดอันตรายขึ้น”

“หลังจากมีคนตายไปมาก เรื่องนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วโลกผู้บำเพ็ญเพียร ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระหลายร้อยคนก็มาทำลายสำนัก ซินตานตั้งแต่เจ้าสำนักจนถึงศิษย์ในสำนักก็ถูกจับโยนเข้าไปในเตาหลอมยา...ในที่สุดก็มีผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งมาเอาสมุนไพรไป แล้วทำลายสำนัก ซินตานจนกลายเป็นพื้นดินราบเรียบ”

“หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าทำเรื่องแบบนี้อีกแล้ว”

สวี่ซานรู้สึกสับสนในสายลม ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระรึ! นี่มันไม่ใช่แก๊งขอทานในโลกผู้บำเพ็ญเพียรหรืออย่างไร? พวกเขายังกล้าที่จะปล้นคนด้วย! ท่าทีเช่นนี้ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับวิถีมาร “ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ...รักพวกพ้องกันขนาดนั้นเลยหรือ?”

หยวนหยวนกล่าว “ก็ไม่เชิงหรอก ข่าวสารในโลกผู้บำเพ็ญเพียรมันเร็วมาก มีคนจำนวนไม่น้อยที่มาเพื่อปล้น แต่ก็มีคนที่ทำเรื่องที่ชั่วร้ายโดยใช้ความชอบธรรมบังหน้า พวกเขานี่แหละที่ชอบทำเรื่องแบบนี้ที่สุด” “เป็นเช่นนั้นเอง”

“ถัดไปคือสวนสมุนไพร และสถานที่เก็บรวบรวมทรัพยากรปรุงยา ถ้าเจ้าต้องการจะซื้อวัตถุดิบปรุงยา เจ้าก็สามารถใช้หินวิญญาณมาแลกได้เลย เมื่อครู่ข้าก็ได้ไปคุยกับผู้อาวุโสที่ดูแลแล้ว” “โดยรวมก็มีแค่นี้ ข้าจะจัดที่พักให้เจ้า มีเวลาเจ้าก็เดินดูนิกายเองได้” “เช่นนั้นก็ขอบคุณศิษย์พี่ หยวนแล้ว”

...

หลังจากที่ได้สำรวจนิกาย เป่าตานไปแล้ว สวี่ซานก็มาอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง สภาพแวดล้อมก็เหมือนกับสำนักในของนิกายซิงหลาน แต่บรรยากาศดีกว่ามาก สามเดือน...ไม่รู้ว่าเขาจะใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขหรือไม่? สวี่ซานนอนอยู่บนเตียง แล้วคิดถึงอนาคต หยวนหยวนเตือนสติเขาแล้ว ข่าวสารในโลกผู้บำเพ็ญเพียรแพร่กระจายเร็วมาก ความลับของเขาก็อาจจะถูกเปิดเผยและแพร่กระจายไปข้างนอก ไม่มีใครที่จะสามารถเก็บความลับไว้ได้หากมีคนรู้หลายร้อยคน แม้ว่าจะเป็นโลกผู้บำเพ็ญเพียรก็ตาม

ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิดสามสิบคน แต่ละคนก็มีนิกายของตัวเอง คงจะไม่มาหาเขาในเร็วๆ นี้ ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือคนสองคนที่ตามเขามาจนถึงที่นี่ ถ้าพวกเขากลับไปแล้วหาคนมาช่วย นิกาย เป่าตานก็คงไม่สามารถปกป้องเขาได้ ถึงแม้ว่า หวงจือเวิ่นจะสัญญาว่าจะปกป้องเขาห้าสิบปี แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ เขาไม่สามารถหาหินวิญญาณมากมายขนาดนั้นมาแลกชีวิตได้ และในสามเดือนนี้เขาก็ไม่สามารถหาหินวิญญาณมากมายขนาดนั้นมาได้เช่นกัน เขาจะต้องหาทางยืดเวลาออกไปอีก เพื่อที่จะได้มีเวลามากขึ้นในการฝึกฝน และอย่างน้อยก็ต้องหลอมรวมวิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณให้ได้ก่อน ก็จะมีโอกาสที่จะปกป้องตัวเองได้มากขึ้น วิกฤตยังไม่ได้หายไปไหน

สวี่ซานถอนหายใจ แล้วก็เปิด เคล็ดวิชาพันยาดู เมื่อใช้พลังสมาธิดู ข้อมูลของยาเม็ดพื้นฐานยี่สิบกว่าชนิดก็ไหลเข้ามาในหัวของเขา ไม่ว่าจะเป็นวิธีปรุงยา หรือส่วนประกอบของยาเม็ด ยาเม็ดบำรุงร่างกาย ยาเม็ดขับพิษ ยาเม็ดซ่อนพลัง ยาเม็ดฟื้นฟูพลัง...ล้วนเป็นยาเม็ดระดับนภาขั้นสาม ซึ่งสำหรับเขาแล้วตอนนี้ไร้ประโยชน์...

จนกระทั่งเขาเห็น ยาเม็ดฝึกฝนร่างกาย สวี่ซานก็สั่นไปทั้งตัว! มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเขา เขาสามารถหาหินวิญญาณได้แล้ว!

ยาเม็ดฝึกฝนร่างกาย...เป็นยาเม็ดระดับนภาขั้นหนึ่ง ส่วนประกอบหลักคือ หญ้าฝึกฝนเส้นเอ็น เมื่อกินเข้าไปแล้วจะสามารถขับของเสียออกจากร่างกายได้... สวี่ซานก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น! เขามีโอกาสที่จะหาหินวิญญาณได้แล้ว!