บทที่ 77: คำสั่งเซียน

เจ็ดวันต่อมา

หวงจือเวิ่นยืนอย่างเคร่งขรึมอยู่ในห้องปรุงยา มีผู้อาวุโสสองคนยืนอยู่ข้างหน้าเขา

หยวนหยวนยืนอึ้งอยู่ที่อีกด้านหนึ่งของห้อง หวงจือเวิ่นก้มหน้าลง ใช้ปลายนิ้วหมุนยาเม็ดหนึ่งอยู่

ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองผู้อาวุโสทั้งสองแล้วกล่าว “เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายไปแม้แต่น้อย”

“ขอรับ” ผู้อาวุโสทั้งสองตอบรับแล้วก็ถอยออกไป เมื่อเห็นว่าคนไปหมดแล้ว

หยวนหยวนก็ถามอย่างร้อนใจ “ท่านอาจารย์ แล้ว สวี่ซานยังจะอยู่ได้หรือไม่?” เมื่อครู่ผู้อาวุโสทั้งสองที่ออกไปสืบข่าวเกี่ยวกับสวี่ซานได้นำข่าวที่ทำให้เขาตกใจจนแทบจะวิญญาณหลุดออกจากร่าง! สวี่ซาน...เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐาน ผู้มีอิทธิฤทธิ์เทวะลิขิต ผู้ที่ได้รับการยอมรับจากแท่นเซียนวิญญาณ

ผู้ที่เอาชนะการประลองใหญ่ร้อยปีแห่งดินแดนชลากระจก และยังช่วยนิกายซิงหลานคว้าชัยชนะมาได้! ทุกเรื่องที่ได้ยินทำให้ หยวนหยวนละอายใจจนอยากจะมุดดินหนี ทุกคนล้วนเป็นมนุษย์เหมือนกัน ทุกคนล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานเหมือนกัน

ทำไมชีวิตของคนอื่นถึงได้น่าตื่นเต้นขนาดนี้? เขาทำได้แค่ปรุงยาและทดลองยาเท่านั้นเอง...แต่ปัญหาของสวี่ซานก็ดูจะร้ายแรงไม่น้อย วิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณ...สิ่งนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมาก! ไม่มีใครในดินแดนชลากระจกที่ไม่รู้จัก!

อาจารย์ของเขามีระดับพลังสูงสุดก็แค่ขั้นก่อกำเนิดแก่นแท้ขั้นสมบูรณ์เท่านั้น หากมีคนมาหาเรื่อง นิกาย เป่าตานคงจะรับมือไม่ได้ หยวนหยวนกระซิบ “ท่านอาจารย์...ท่านอาจารย์!” หวงจือเวิ่นดูเหม่อลอยไป หยวนหยวนจึงเรียกเขาอีกสองครั้ง “เป็นอะไรไป?”

หวงจือเวิ่นกล่าวเบาๆ “สวี่ซาน...เขามีวิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณ...ท่านอาจารย์...จะทำอย่างไร?” หยวนหยวนมองเขาด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง สวี่ซานไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้แล้ว แต่เรื่องสืบทอด...อาจจะยังสามารถอยู่ที่นี่ได้ “มานี่! อาจารย์จะบอกเจ้าเอง” หวงจือเวิ่นโบกมือให้ หยวนหยวน

หยวนหยวนกลืนน้ำลาย แล้วเข้าไปใกล้ๆ หวงจือเวิ่นก็ใช้มือตบไปที่ใบหน้าของเขา!

หยวนหยวนกุมหน้าตัวเองด้วยความตกใจ “ท่านอาจารย์ ท่านตบข้าทำไม?”

หวงจือเวิ่นหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าข้าจะตบเจ้าทำไม? อย่าได้คิดเรื่องชั่วร้าย! วิชาสืบทอดก็ดีอยู่หรอก

แต่เป็นวิชาสำหรับนักดาบ มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า! อาจารย์เกลียดดาบที่สุด! เจ้าไม่คิดที่จะฝึกปรุงยาให้ดี

แต่กลับไปคิดเรื่องไร้สาระทำไม!” “เจ้าไม่เคยออกจากนิกายไปไหน แล้วเจ้าคิดอะไรถึงเรื่องดีๆ ขนาดนั้น?”

“แต่ท่านก็ไม่ควรจะตบข้านะ...” หยวนหยวนกล่าวอย่างรู้สึกผิด หวงจือเวิ่นก็ยิ้มอย่างน่ากลัว แล้วใช้แขนข้างหนึ่งโอบหยวนหยวนไว้

“ศิษย์รัก...ในบรรดาศิษย์น้องมากมาย ทำไมอาจารย์ถึงได้เลือกเจ้าเป็นศิษย์เอก? เพราะเจ้าอาจจะถูกยาพิษตายได้...”

“เหลวไหล!” หวงจือเวิ่นใช้มือเคาะไปที่หัวของเขา “จนถึงตอนนี้เจ้ายังคิดไม่ได้รึ? อาจารย์รับเจ้าเป็นศิษย์ก็เพราะเจ้าชอบการปรุงยามากกว่าคนอื่น ก็แค่นั้นเอง”

“ถ้าหากเจ้าไม่ชอบ อาจารย์ก็ไม่รับเจ้าเป็นศิษย์! ดังนั้นเจ้าเก็บความคิดนั้นไว้ แล้วไปตั้งใจปรุงยาซะ ถ้าเจ้ายังกล้าคิดเรื่องไม่ดี...เจ้าก็ไสหัวออกจากนิกาย เป่าตานไปซะ!”

คำพูดสุดท้ายของ หวงจือเวิ่นราวกับเสียงคำราม

หยวนหยวนตกใจจนรีบขอโทษ “ข้าผิดไปแล้ว ท่านอาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว...แต่ข้าก็คิดเพื่อส่วนรวม วิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณ ถ้ามีคนมาแย่งชิงไปพวกเราจะทำอย่างไร?” หวงจือเวิ่นแค่นเสียง “ถ้าอย่างนั้นก็แย่งชิงไป! ข้าอยากจะรู้ว่าใครจะกล้าแตะต้องเขา!”

“พวกเราจะปกป้องเขาได้อย่างไร? พวกเราไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมการประลองใหญ่ด้วยซ้ำ” หยวนหยวนกล่าวอย่างเจ็บปวด

เมื่อเห็นท่าทางของ หยวนหยวนที่ไม่ค่อยมีประโยชน์ หวงจือเวิ่นก็รู้สึกไม่พอใจ เขาคิดอะไรบางอย่าง

แล้วหยิบป้ายหยกอันหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ ป้ายหยกนั้นส่องประกายสีเขียว ดูสวยงามมาก “ก็ด้วยสิ่งนี้แหละ”

“นี่คืออะไร?” หยวนหยวนมองป้ายหยกด้วยความหลงใหล นี่ต้องเป็นศาสตราวุธที่ยิ่งใหญ่ที่สุด! สวยงาม ประณีต และลึกลับ...และยังมีกลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่แผ่ออกมา หวงจือเวิ่นสะบัดมือ แล้วนำป้ายหยกไปอยู่ข้างหน้าเขา

“มีพลังอะไร?” หวงจือเวิ่นหัวเราะ “ไม่มีพลังอะไรหรอก นี่เป็นของที่ดูดีเท่านั้นเอง ป้ายหยกนี้เป็นเพียงเครื่องยืนยัน”

“ป้ายหยกนี้คือสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญการสร้างศาสตราของหอไท่กู่สร้างขึ้นมา ถ้าหากใครใช้สิ่งนี้เพื่อก่อตั้งนิกาย ก็จะถือว่าได้เข้าร่วมเป็นพันธมิตรไท่กู่โดยตรง! เมื่อนิกายใหม่ถูกก่อตั้งขึ้น พันธมิตรไท่กู่ก็จะปกป้องนิกายนั้นเป็นเวลาห้าสิบปี ห้ามไม่ให้ใครมารบกวนได้”

“เจ้าคิดว่า...ถ้าข้าให้ป้ายหยกนี้กับสวี่ซาน แล้วให้เขาก่อตั้งนิกาย แล้วเข้าร่วมเป็นพันธมิตรไท่กู่ จะยังมีใครกล้ามาทำร้ายเขารึ?”

“นี่...นี่...นี่...” หยวนหยวนตกใจจนพูดไม่ออก พันธมิตรไท่กู่...รวมตัวกันของผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ เป็นผู้ดูแลกฎระเบียบของโลกผู้บำเพ็ญเพียร! ในนิกาย เป่าตานมีของวิเศษเช่นนี้อยู่รึ? “ท่านอาจารย์ ของวิเศษเช่นนี้ไม่มีเงื่อนไขในการใช้งานรึ? นิกายที่ก่อตั้งโดยผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานจะสามารถเข้าร่วมเป็นพันธมิตรไท่กู่ได้รึ?”

หวงจือเวิ่นยิ้ม “ก็แปลกดี ป้ายหยกที่หอไท่กู่สร้างขึ้นมามีทั้งหมดเจ็ดชิ้น ตอนที่พันธมิตรไท่กู่ก่อตั้งขึ้นมา พวกเขาได้เลือกผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่แข็งแกร่งที่สุดมาเข้าร่วมด้วย และป้ายหยกนี้ก็สร้างขึ้นมาเพื่อผู้บำเพ็ญเพียรอิสระเหล่านั้น”

“แต่คนเหล่านั้นก็สร้างความอับอายให้กับหอไท่กู่ พวกเขาไม่ได้ปฏิเสธคำเชิญ แต่เมื่อได้ป้ายหยกไปแล้วก็หันหลังกลับไปขายมันทิ้ง ได้ยินมาว่าถูกขายในราคาถูกที่สุดแค่หนึ่งร้อยหินวิญญาณเท่านั้น เรื่องนี้ได้กลายเป็นเรื่องน่าอับอายที่สุดของหอไท่กู่ไปแล้ว”

“ตอนที่มอบป้ายหยกนี้ไป พวกเขาก็ไม่ได้ระบุว่าต้องเป็นใคร ตอนนี้ก็เลยมีกฎเกณฑ์ว่านิกายใดก็ได้สามารถเข้าร่วมพันธมิตรไท่กู่ได้” ดูเหมือนว่าเขาจะคิดถึงเรื่องดีๆ ได้ หวงจือเวิ่นก็ยิ้มกว้างขึ้น “ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานเข้าร่วมพันธมิตรไท่กู่ และรวมตัวกับคนแก่...คิดดูแล้วมันก็น่าสนใจดี! ฮ่าๆๆๆๆ!”

เมื่อได้ยิน หวงจือเวิ่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หยวนหยวนก็อ้าปากกว้าง “นี่มันตลกเกินไปแล้ว พวกเขาจะไม่เปลี่ยนกฎเกณฑ์รึ? แล้วท่านอาจารย์ได้ป้ายหยกนี้มาได้อย่างไร?”

หวงจือเวิ่นหยุดหัวเราะ แล้วกล่าวว่า “เปลี่ยนกฎเกณฑ์รึ? การเปลี่ยนกฎเกณฑ์ก็เหมือนการตบหน้าตัวเอง อีกอย่างนิกายที่ใช้ป้ายหยกนี้สี่อันก็เป็นนิกายที่แข็งแกร่งมากแล้ว ไม่ได้ทำให้อับอายอะไรกับชื่อเสียงของหอไท่กู่หรอก”

“ข้าคิดว่าหอไท่กู่คงไม่คิดว่าจะมีคนที่บ้าคลั่งขนาดนี้กล้าที่จะทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ กฎเกณฑ์ก็เลยไม่ได้เปลี่ยน”

“ส่วนเรื่องที่อาจารย์ได้ป้ายหยกนี้มาได้อย่างไร...ฮะๆๆ ขโมยมาน่ะ” หวงจือเวิ่นนึกย้อนความหลัง “ตอนนั้นอาจารย์คิดจะนำไปก่อตั้งนิกายในดินแดนหลิงมู่ แต่เมื่อไปแล้วก็ได้รู้ว่าตัวเองไร้ค่า...นิกายปรุงยาที่ดินแดนหลิงมู่นั้นแข็งแกร่งมาก มีผู้มีพรสวรรค์มากมายจนเทียบไม่ได้”

“ดังนั้นข้าก็เลยถอยกลับมาที่ดินแดนชลากระจก ป้ายหยกนี้ก็ไม่มีโอกาสได้ใช้แล้ว ก็เลยเก็บไว้จนถึงตอนนี้”