บทที่ 78: สูตรยาทำเงินของสวี่ซาน

หยวนหยวนรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

หากท่านอาจารย์ใช้ คำสั่งเซียนแล้ว นิกาย เป่าตานก็จะไม่เป็นเพียงแค่สมาชิกของหอไท่กู่หรอกรึ? ออกไปข้างนอกก็จะได้รับการเคารพ! ในดินแดนชลากระจกแห่งนี้ก็จะไม่มีใครกล้าทำอะไร!

ทันใดนั้น หยวนหยวนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ "ขโมยมางั้นรึ? ท่านอาจารย์ ท่านไปขโมยมาจากที่ไหน? ไม่มีใครตามล่าท่านรึ?"

หวงจือเวิ่นยิ้ม "แน่นอนว่ามีคนตามล่ามาไม่น้อย! ตอนนั้นอาจารย์ไปสร้างปัญหาในดินแดนเทียนซิน แล้วก็ได้พบกับท่านเจ้าสำนัก เยี่ยในตอนนั้นเอง นางช่วยข้าไว้หลายครั้ง แล้วข้าก็ยังได้รู้จักกับผู้บำเพ็ญเพียรอิสระอีกหลายคน"

“ถ้าให้ข้านึกถึงช่วงเวลานั้น...ช่างเป็นช่วงเวลาที่อิสระและมีความสุขจริงๆ! ถ้าสามารถกลับไปได้อีกครั้ง...ฮึฮึฮึ!” หยวนหยวนมอง หวงจือเวิ่นด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยชอบใจ “เช่นนั้นท่านอาจารย์ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะปกป้อง สวี่ซาน? ข้าว่าการมอบของสิ่งนี้ให้เขามันเป็นการสิ้นเปลืองไปหน่อยนะ”

“ใครบอกว่าอาจารย์ตัดสินใจแล้ว! ข้ากับท่านเจ้าสำนัก เยี่ยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่ของวิเศษเช่นนี้ข้าก็ไม่สามารถมอบให้ได้ฟรีๆ หรอกนะ นอกจากวิชาสืบทอดแล้ว สวี่ซานต้องมีของวิเศษอื่นอีกแน่นอน”

“ถ้าเขาไม่ยอมให้ ก็ให้เขากลับไปคิดดู แล้วค่อยมาขอจากข้า” หยวนหยวนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ หวงจือเวิ่นก็ห้ามเขาไว้ “พอแล้ว เจ้าไม่ต้องพูดมาก สวี่ซานเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานที่สามารถฆ่าคนได้ในดินแดนลับ เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์อย่างแน่นอน!”

“ถ้าเจ้าว่าง ก็ไปฝึกกับเขาบ้าง การเอาแต่ปรุงยาโง่ๆ ทุกวันมันก็ไม่ดี ไปลองใช้เคล็ดวิชาของเจ้ากับเขาสักสองสามครั้งสิ!”

“รับทราบขอรับท่านอาจารย์”

“ดี...แล้วช่วงนี้เขาทำอะไรอยู่บ้าง?” หยวนหยวนครุ่นคิด “ปรุงยาครับ ส่วนใหญ่แล้วเขาปรุงยา ยาเม็ดฝึกฝนร่างกายเท่านั้น แต่ข้าว่าเขาต้องการจะพัฒนาสูตรยาใหม่ เขาซื้อเกสรผึ้งและหญ้าปีกผีเสื้อมาไม่น้อยเลย”

เกสรผึ้ง? หญ้าปีกผีเสื้อ? หวงจือเวิ่นลูบคาง เกสรผึ้งมีกลิ่นหอมมาก แต่สรรพคุณของยามีแทบจะศูนย์ มักจะใช้เป็นวัตถุดิบเสริมเพื่อลดกลิ่นแปลกๆ ของยาเม็ดเท่านั้น ส่วนหญ้าปีกผีเสื้อเป็นสมุนไพรที่ไม่มีประโยชน์อะไร เขาซื้อมาจำนวนมาก?

ไม่มีสูตรยาเม็ดไหนที่ต้องใช้ของสองอย่างนี้จำนวนมาก!

“เป็นศิษย์ใหม่ที่คิดอะไรแปลกๆ!”

“ช่างเถอะ ปล่อยให้เขาไปลองผิดลองถูกก็แล้วกัน อย่างไรเสียเขาก็ใช้หินวิญญาณของตัวเอง”

“นอกจากปรุงยาแล้ว เขาทำอะไรอีก?”

“ฝึกฝนขอรับที่เหลือก็คือฝึกวิชาดาบ เขาฝึกจนดึกทุกวัน และฝึกอย่างหนักมาก”

“แต่วิชาดาบที่เขาฝึกนั้นประหลาดมาก...” หยวนหยวนทำหน้าลำบากใจ “ประหลาดอย่างไร? ลองสาธิตให้ข้าดู” หวงจือเวิ่นถาม หยวนหยวนก็หยิบกระบี่บินออกมา แล้วแทงอากาศไปมา จากนั้นก็เก็บกระบี่ “นี่ก็แค่การแทงกระบี่ไม่ใช่รึ? มีอะไรพิเศษ?”

“ใช่ขอรับ แต่มันฝึกแค่ท่าเดียว! แถมเขายังวาดรูปดอกไม้ไว้ตรงกลางเป้าด้วย” หยวนหยวนใช้มือวาดวงกลมขนาดเท่าก้น “เขาแทงตรงกลางเป้าวันละหลายร้อยครั้ง ข้าลองไปถามเขา...เขาบอกว่าวิชาดาบนี้มีชื่อว่า สามพันดาบคลั่ง”

สามพันดาบคลั่ง? ชื่อวิชาดาบอะไรมันหยาบคายขนาดนี้? แถมยังมีแค่ท่าเดียว? หวงจือเวิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้ม “เด็กคนนี้คงซ่อนความสามารถไว้! เอาเถอะ มีเวลาเจ้าก็ไปลองประลองกับเขาดู แล้วเจ้าจะรู้เองว่าความสามารถของเขาห่างกับเจ้าขนาดไหน”

“จำไว้ว่าวันนี้ที่คุยกันห้ามบอกใครเด็ดขาด ออกไปได้แล้ว อาจารย์จะไปปรุงยา” “ศิษย์ขอลา”

...

ในห้องปรุงยาชั้นล่างของนิกาย เป่าตาน มีกลิ่นหอมของดอกไม้ฟุ้งกระจายไปทั่ว อากาศก็กลายเป็นสีชมพูอ่อนๆ อย่างไม่ทราบสาเหตุ

สวี่ซานใช้ผ้าปิดจมูกไว้ มือทั้งสองข้างควบคุมเปลวไฟ แล้วจ้องมองเตาปรุงยาอย่างตั้งใจ นี่เป็นวันที่แปดแล้วที่เขาปรุงยา แม้ว่าจะเคยลองปรุงยาในนิกายซิงหลานบ้าง แต่ก็ยังคงเป็นเรื่องยาก การปรุงยาใน เคล็ดวิชาพันยามีความซับซ้อนมาก แต่ผู้บำเพ็ญเพียรในโลกนี้กลับไม่ค่อยสนใจเรื่องปริมาณวัตถุดิบ

พวกเขาใช้เพียงความรู้สึกในการควบคุมเปลวไฟและพลังลมปราณในแต่ละขั้นตอน ซึ่งแต่ละช่วงเวลาก็แตกต่างกันไป หากผิดพลาดไปเพียงนิดเดียว ยาเม็ดทั้งเตาก็จะไร้ประโยชน์ นี่เป็นเพียงยาเม็ดระดับนภาขั้นหนึ่งเท่านั้น ใช้เวลาสามวันถึงจะได้ยาเม็ดชุดแรกออกมา สรรพคุณก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ตามมาตรฐานของ เคล็ดวิชาพันยาแล้วก็ถือว่าเป็นยาเม็ดคุณภาพต่ำ แต่เมื่อได้ยาเม็ดชุดแรกออกมาแล้ว ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นมาก

ด้วยความช่วยเหลือจาก จางเปียว เขาสามารถควบคุมพลังลมปราณได้อย่างละเอียด ในวันที่ห้า

ความสำเร็จในการปรุงยา ยาเม็ดฝึกฝนร่างกายก็เพิ่มขึ้นถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ตอนนี้เขากำลังพยายามปรับปรุงสูตรยาตามข้อมูลของส่วนประกอบต่างๆ ที่บันทึกไว้ในตำรา ยาเม็ดแรกที่เขาใช้คือเกสรผึ้งซึ่งเป็นวัตถุดิบเสริมที่ดูไร้ประโยชน์มากที่สุด แต่การนำเกสรผึ้งไปรวมกับยาเม็ดฝึกฝนร่างกายก็เป็นเรื่องสำคัญ เพราะเมื่อเกสรผึ้งถูกเผาแล้วไปรวมกับสมุนไพรวิญญาณอื่นๆ กลิ่นของมันก็จะอ่อนลงไปมาก

แต่ยาเม็ดนี้ก็ยังมีกลิ่นแปลกๆ อยู่ เขาจึงต้องหาวัตถุดิบอื่นมาเสริม สวี่ซานใช้เวลาสองวันเพื่อค้นหา และในที่สุดก็เจอ

หญ้าปีกผีเสื้อ ซึ่งเป็นสมุนไพรวิญญาณสีชมพูอ่อนที่ดูไร้ประโยชน์เช่นกัน มีพลังลมปราณที่อ่อนแอมาก ใช้รักษาบาดแผลภายนอกได้เล็กน้อย และยังเป็นสมุนไพรวิญญาณที่อ่อนแอที่สุด แต่ก็มีผงสีชมพูมากมายอยู่บนตัวมัน เมื่อถูกลมพัดก็จะทำให้กลายเป็นสีแดงอ่อนๆ ผงสีชมพูเหล่านี้ไม่มีประโยชน์อะไร เมื่อกินเข้าไปแล้วจะทำให้เหงื่อออกมาเป็นสีชมพู...

การรวมวัตถุดิบสองอย่างนี้เข้ากับยาเม็ดฝึกฝนร่างกายเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับเขา

การสร้างสูตรยาใหม่สำหรับคนที่เป็นมือใหม่อย่างเขา มันก็เหมือนกับการขึ้นสวรรค์ สรรพคุณของสมุนไพรนั้นเป็นสิ่งหนึ่ง แต่เมื่อนำไปปรุงแล้วรวมกับสมุนไพรอื่นก็จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก การที่จะควบคุมการเปลี่ยนแปลงนี้ได้นั้นเป็นเรื่องยากสำหรับประสบการณ์ที่ไม่มากของเขา แต่เมื่อวานนี้สวี่ซานก็ได้หาวิธีแก้ปัญหาได้แล้ว! และยังเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพมากอีกด้วย!

...

ขั้นตอนการปรุงยามาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว สวี่ซานไม่กล้าประมาท เขารวบรวมสมาธิเพื่อควบคุมเปลวไฟ

หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นหอมของยาก็ออกมาจากเตาปรุงยา สวี่ซานถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาใช้มืออีกข้างผสมเกสรผึ้งและผงจากหญ้าปีกผีเสื้อให้กลายเป็นก้อนกลมเล็กๆ อีกมือก็เปิดเตาปรุงยา แล้วหยิบยาที่ยังไม่สมบูรณ์ออกมา

เขาก็เอาวัตถุดิบที่ผสมไว้ใส่เข้าไป...ไม่นานนักยาเม็ดที่ใหญ่กว่ายาเม็ดฝึกฝนร่างกายปกติสองเท่าก็ปรากฏขึ้นในมือของสวี่ซาน! มันก็ยังเป็นยาเม็ดฝึกฝนร่างกาย เพียงแต่ตอนนี้มีไส้อยู่ข้างใน! เมื่อมองดูยาเม็ดในมือแล้ว สวี่ซานก็ดีใจมาก! ยาเม็ดฝึกฝนร่างกายที่มีไส้นี้ หากสำเร็จ...คงจะทำให้เขาร่ำรวยอย่างมาก! นี่คือความมั่นใจของคนจากโลกสมัยใหม่! สวี่ซานรู้สึกตื่นเต้น แล้วก็ใส่ยาเม็ดเข้าไปในปาก...