บทที่ 79: สวี่ซานปะทะหยวนหยวน

ยาเม็ดเข้าสู่ร่างกาย สวี่ซานพยายามรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น หลังจากนั้นไม่นานก็ไม่มีอะไรผิดปกติ

ยาเม็ดฝึกฝนร่างกายมีผลเพียงเล็กน้อยกับผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐาน แต่สิ่งนี้ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือผลของไส้ใน

สวี่ซานปรุงยาเม็ดอีกสองเม็ดอย่างพอใจ แล้วก็กลับไปที่พัก เขาต้องทดลองด้วยตัวเองไม่พอ ยังต้องหาศิษย์ระดับต่ำมาทดลองด้วย พรุ่งนี้เขาจะปรุงยาให้มากกว่านี้ แล้วหาคนหลายคนมาทดลอง ศิษย์นอกสำนักเป็นอย่างไรเขาเข้าใจดี ถ้ามียาเม็ดฝึกฝนร่างกายให้กิน พวกเขาก็คงดีใจจนเป็นบ้าแล้ว อีกอย่างเขาก็มีหินวิญญาณอยู่มากมาย สามารถเอาไปซื้อได้ด้วย

เขากลับไปที่พัก แล้วก็ไปทำความสะอาดร่างกายที่แม่น้ำจากนั้นก็ไปฝึกวิชาดาบอีกครั้ง นี่ก็เป็นทางเลือกสุดท้ายของเขาแล้ว เพราะในนิกายซิงหลานมีเวลาสั้นเกินไป ทำให้เขาได้เรียนแค่วิชาลูกไฟเท่านั้น วิชาลูกไฟก็ดีอยู่หรอก แต่ก็ไม่มีโอกาสที่จะแสดงความสามารถได้มากเท่าไหร่

การที่วิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณจะหลอมรวมสำเร็จก็คงต้องใช้เวลาอีกครึ่งเดือน สิ่งที่เขาสามารถฝึกฝนได้ก็คือวิชาดาบขั้นพื้นฐาน! ผู้หญิงก็คงจะไม่มีทางต้านทานได้! ตอนนี้เขาสามารถแทงได้ยี่สิบกว่าครั้งภายในหนึ่งวินาที! ถ้ามีผู้บำเพ็ญเพียรสตรีกล้ามาหาเรื่อง เขาจะใช้เครื่องซักผ้า

แล้วก็ใช้วิชาดาบนี้...จะทำให้พวกเธอได้รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้พวกเขาอยากอาหารมากขึ้น! เขาฝึกอยู่สองชั่วโมง หยาดเหงื่อสีชมพูอ่อนก็เริ่มไหลออกมา เสื้อผ้าก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยออกมา สวี่ซานยิ้มเล็กน้อย ผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่เขาคิด

...

ชีวิตของสวี่ซานเป็นไปอย่างเป็นระบบ เป็นเวลาสามวันแล้วที่เขาปรุงยา ฝึกวิชาดาบ และหลอมรวมวิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณ

วันนี้ สวี่ซานก็ยังคงฝึกวิชาดาบกับเป้าต่อไป ดอกเบญจมาศบนเป้าก็เต็มไปด้วยรอยเจาะ เขาซ่อมมันไปหลายครั้งแล้ว ถึงจะบอกว่าเขาเก่งที่สุดในใต้หล้าก็คงจะไม่ได้ แต่ภายในห้าวินาที เขาก็สามารถแทงไปที่ดอกเบญจมาศได้อย่างแม่นยำทุกกลีบ!

วิชาดาบนี้มันเป็นยังไงกัน...เขาไม่ต้องบอกว่ามันร้ายกาจแค่ไหน แต่ก็คงทำให้ศัตรูบาดเจ็บสาหัสและลุกขึ้นมาไม่ได้แน่! เมื่อแทงจนดอกเบญจมาศหลุดออกมา สวี่ซานก็เก็บกระบี่ แล้วเดินเข้าไปซ่อมเป้า ในเวลานั้น หยวนหยวนก็มาหาเขา “ศิษย์พี่ สวี่ ฝึกวิชาดาบอยู่หรือ?” สวี่ซานก็งง “ศิษย์พี่ หยวนมีอะไรหรือ?”

“ไม่มีอะไร แค่อยากจะมาขอคำแนะนำจากศิษย์พี่ สวี่ ข้าเป็นผู้ปรุงยา ไม่ถนัดเรื่องการต่อสู้ แต่ก็สนใจเรื่องนี้อยู่บ้าง อยากจะขอประลองกับศิษย์พี่ สวี่”

สวี่ซานครุ่นคิด แล้วก็พยักหน้า “ก็ได้ แต่ศิษย์พี่ หยวนต้องยั้งมือไว้หน่อย ข้าเป็นเพียงขั้นสร้างรากฐานช่วงต้นเท่านั้น”

“อืม...เจ้าล้อเล่นหรือ?” หยวนหยวนเบิกตาขึ้น เขาเป็นผู้มีอิทธิฤทธิ์เทวะลิขิต ผู้ที่ทำให้ดินแดนลับวุ่นวาย แต่กลับเป็นเพียงขั้นสร้างรากฐานช่วงต้นรึ? “ใช่ ข้าเป็นเพียงขั้นสร้างรากฐานช่วงต้น แล้วศิษย์พี่ หยวนมีระดับพลังอะไร?”

“ขั้นสร้างรากฐานช่วงท้าย เจ้าต้องระวังตัวแล้ว” หยวนหยวนถอยหลังไปสองก้าว แล้วก็ตั้งท่า สวี่ซานไม่จำเป็นต้องโกหก แสดงว่าสิ่งที่เขาทำในดินแดนลับนั้นเป็นเพราะอิทธิฤทธิ์เทวะลิขิต! นี่เป็นของวิเศษที่เล่าลือกันมา เขาจะต้องได้เห็นมันด้วยตาของตัวเอง! สวี่ซานไม่กล้าประมาท

เขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ การต่อสู้...เขาขาดประสบการณ์! ตั้งแต่ที่เขาเริ่มฝึกฝนมา เขาต้องเผชิญหน้ากับอัจฉริยะ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อกำเนิดแก่นแท้ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิตแรกกำเนิด และสัตว์อสูรยักษ์! ถึงแม้ว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานช่วงท้ายจะยังมีระดับที่สูงกว่าเขา แต่ก็ยังเป็นระดับที่เขาสามารถรับได้ เขาจะใช้โอกาสนี้เพื่อพัฒนาฝีมือการต่อสู้ของเขา!

หยวนหยวนหยิบหินก้อนหนึ่งขึ้นมา แล้วกล่าว “เมื่อหินก้อนนี้ตกลงพื้น เราก็เริ่มได้เลย” พูดจบเขาก็โยนหินขึ้นไปบนท้องฟ้า สวี่ซานก็รวบรวมสมาธิ เมื่อหินตกลงบนพื้น เขาก็พุ่งเข้าหา หยวนหยวนราวกับกระต่ายที่กำลังหนี เมื่อเห็นเขาพุ่งมา หยวนหยวนก็ไม่ตกใจ

เขาถอยหลังไปในเวลาเดียวกัน แล้วก็หยิบยาเม็ดออกมาบีบ ยาเม็ดก็กลายเป็นกลุ่มควันรูปเสือแล้วพุ่งเข้าหาสวี่ซาน สวี่ซานก็ใช้ลูกไฟป้องกัน ลูกไฟทะลุผ่านเสือไป แล้วก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า เสือก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

หยวนหยวนก็ควบคุมมันอย่างสบายๆ แล้วยิ้ม “ศิษย์พี่ สวี่คงไม่เคยต่อสู้กับผู้ปรุงยามาก่อนใช่ไหม? เสือนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากพลังของยาเม็ด หากโดนแล้วผิวหนังและเลือดก็จะได้รับความเสียหาย ถ้าอยากจะทำลายมันด้วยลูกไฟก็คงจะยังห่างไกลนัก เอาฝีมือจริงออกมาเถอะ!”

การแสดงความสามารถของสวี่ซานก็ทำให้เขาประหลาดใจจริงๆ หยวนหยวนยังไม่เคยเห็นลูกไฟที่สามารถปล่อยออกมาได้เร็วขนาดนั้น เขาจึงคิดว่าความสามารถของเขาในด้านลูกไฟนั้นสูงมาก สวี่ซานก็ไม่คิดที่จะทำลายเสือแล้ว เขาก็พุ่งเข้าหา หยวนหยวน

เมื่อเห็นว่าเขาพุ่งเข้ามา หยวนหยวนก็หยิบยาเม็ดสีแดงออกมา ยาเม็ดก็กลายเป็นลูกศรสีแดงพุ่งเข้าใส่สวี่ซาน ลูกศรสีแดงโดนหน้าอกของสวี่ซาน หยวนหยวนก็ยิ้ม แต่รอยยิ้มก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าตกใจ ทำไมลูกศรถึงไม่มีผล? เขาป้องกันได้อย่างไร? สวี่ซานก็มาอยู่ข้างๆ เขาแล้ว

แล้วก็หยิบของบางอย่างออกมาจากถุงเก็บของ แล้วก็โยนใส่หน้าของ หยวนหยวน กลุ่มควันสีชมพูก็กระจายไปทั่วหน้าของเขา หยวนหยวนก็แสบตา! เขาเตรียมพร้อมที่จะป้องกันการโจมตีของสวี่ซานแล้ว แต่เขาไม่คิดว่าสวี่ซานจะโกง!

“ศิษย์พี่ สวี่ เจ้ามันต่ำทราม! ไหนบอกว่าจะประลองกัน...” หยวนหยวนพูดไม่จบก็รู้สึกว่ามีบางอย่างที่เย็นๆ อยู่ที่ก้นของเขา เขาไม่กล้าขยับเลย

สวี่ซานก็ยืนอยู่ข้างหลังเขา ปลายกระบี่ก็จ่ออยู่ที่ก้นของเขา หยวนหยวนไม่คิดว่าถ้าเขายังขยับอยู่ จะต้องเจอกับอะไร...เขาไม่สามารถเสี่ยงได้! “ข้าแพ้แล้ว...รีบเอากระบี่ออกไป!” หยวนหยวนยอมแพ้แล้ว ใบหน้าของเขามืดมนมาก ให้ตายเถอะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอคนที่มือสกปรกขนาดนี้!

สวี่ซานก็เก็บกระบี่ไป “ศิษย์พี่ หยวน เจ้าใช้กลอุบายเช่นนี้มันก็ไม่ดีเท่าไหร่”

สวี่ซานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ศิษย์พี่ หยวน เจ้ามาหาข้าได้ถูกจังหวะพอดี ข้ากำลังจะไปขายยาเม็ดที่ข้าปรุงมา ไม่รู้ว่าจะขายได้หรือไม่?”

หยวนหยวนทำความสะอาดใบหน้า “มี มีตลาดอยู่ที่เมืองชิงซาน ห่างจากที่นี่ประมาณห้าสิบกิโลเมตร ที่นั่นมีนิกายมากมายที่มาซื้อขายยาเม็ด เราก็ไปที่นั่นเหมือนกัน”

“แต่เจ้ามีสถานะที่พิเศษมาก ถ้าจะไปกับพวกเรา ข้าคงต้องไปขออนุญาตท่านอาจารย์ก่อน”

“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนศิษย์พี่ หยวนแล้ว” สวี่ซานประสานมือ หยวนหยวนมองเขาแล้วก็พยักหน้า แล้วก็บินจากไป หยวนหยวนก็ไอตลอดทาง...เขารู้สึกเหมือนถูกคนเป็นร้อยเอาดาบมาฟันเข้าที่หน้าอก...ไม่เป็นไร หลังจากพักฟื้นสักพักก็คงจะหายไปแล้ว