บทที่ 80: ความโกรธของหวงจือเวิ่น

“ท่านอาจารย์ ศิษย์ได้ประลองกับเขาแล้ว” ในห้องโถงด้านหนึ่ง หยวนหยวนรายงาน หวงจือเวิ่นอย่างเคารพ หวงจือเวิ่นกำลังจัดการสมุนไพรวิญญาณบนโต๊ะ “ผลเป็นอย่างไร?”

“เสมอกันขอรับ”

“เขาถึงกับประลองกับเจ้าแล้วได้แค่เสมอกัน?” หวงจือเวิ่นเงยหน้าขึ้นมาดู ประวัติการต่อสู้ของสวี่ซานนั้นน่าทึ่งมาก

ศิษย์ของเขาคนนี้ก็เป็นนักปรุงยา ไม่ถนัดเรื่องการต่อสู้ การที่เขาเสมอกับสวี่ซานได้ก็เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจ “เขา...เขามีระดับสร้างรากฐานช่วงต้นเท่านั้น ศิษย์ละอายใจมาก” หยวนหยวนก้มหน้าลง การที่เขาแพ้ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานช่วงต้นเป็นเรื่องที่น่าอับอายมาก

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นนักปรุงยาก็ตาม “แค่ช่วงต้นรึ...แล้วเจ้าลองใช้ 'อิทธิฤทธิ์เทวะลิขิต' ของเขาดูหรือยัง?” หยวนหยวนส่ายหัว “แต่ศิษย์ได้พบกับเรื่องประหลาดตอนที่ต่อสู้กับเขา ลูกศรยาเม็ดของข้าโจมตีเขาแล้วแต่กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย”

หวงจือเวิ่นเงยหน้าขึ้นมาดู “ลูกศรยาเม็ดไม่มีปฏิกิริยารึ? ยาของเจ้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า? เอามาให้ข้าดู”

ลูกศรยาเม็ด ยาเม็ดระดับนภาขั้นห้า เป็นยาโจมตีที่นักปรุงยามักจะใช้ เมื่อโจมตีศัตรูได้จะทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนถูกลูกศรแทงทะลุหัวใจ พลังของมันไม่ได้รุนแรงนัก แต่ก็สามารถทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรรู้สึกเจ็บปวดได้ ไม่น่าจะมีผลอะไรเลย! หวงจือเวิ่นรับยาเม็ดจาก

หยวนหยวนมาดู “ดูจากรูปลักษณ์แล้วก็ไม่เลวนะ แต่ก็ยังขาดไฟไปหน่อย ไม่น่าจะไม่มีผลเลย เจ้าโจมตีโดนเขาแน่หรือ?”

“โดนแน่นอนขอรับ ศิษย์เห็นกับตา!”

อืม...หรือว่ายาเม็ดมีปัญหาจริงๆ? เมื่อคิดได้ดังนั้น หวงจือเวิ่นก็ใช้นิ้วกลางดีดยาเม็ดเข้าสู่ร่างกายของ หยวนหยวน! “ไอ้เหี้ย!” หยวนหยวนก็ล้มลงไปบนพื้น สี่ขาของเขาสั่นไปมา มีฟองออกมาจากปาก “ท่านอาจารย์...ชะ...ช่วยข้าด้วย...” นี่มันก็เป็นยาที่ดีนี่? ไม่มีปัญหาอะไรเลย หวงจือเวิ่นครุ่นคิด แล้วก็ยิงยาเม็ดเข้าไปในปากของ หยวนหยวนอีกครั้ง หยวนหยวนที่กำลังสั่นก็หยุดลง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นมา หวงจือเวิ่นก็เดินไปมาแล้วครุ่นคิด “สวี่ซาน เด็กคนนี้...มีรากปราณสองต้นแต่ไม่สามารถทดสอบได้เลย ยาเม็ดก็ไม่มีผลกับเขาเลย อาจจะเป็นเพราะร่างกายที่พิเศษของเขาที่มี 'อิทธิฤทธิ์เทวะลิขิต' ก็เป็นได้”

“จริงสิ ช่วงนี้ สวี่ซานเป็นอย่างไรบ้าง?”

หยวนหยวนกล่าวอย่างลังเล “เหมือนเดิมครับ เพียงแต่บางครั้งก็ไปที่สำนักนอก ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับศิษย์ที่นั่น”

“แต่...ศิษย์ที่คอยสังเกตการณ์เขาบอกว่า...สวี่ซานชอบไปที่ห้องน้ำ”

“อืม!?” หวงจือเวิ่นสงสัยมาก “เขาไปสำนักนอก แล้วไปห้องน้ำ? นี่มันอะไรกัน?”

“เอ่อ...เขาก็แค่ไปนั่งยองๆ อยู่หน้าห้องน้ำ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น ศิษย์อาจารย์...เขาคงมีความชอบที่แปลกประหลาด ชอบไปแอบดูคนอื่นขับถ่ายรึ?”

“เจ้ามันน่ารังเกียจ!” หวงจือเวิ่นทำหน้าไม่พอใจ “เขาคงไม่ได้ไปแอบดูคนอื่นขับถ่ายหรอก...ไม่น่าจะใช่...”

“เอาเถอะ! ข้าจะไปดูด้วยตัวเอง ถ้าเขาทำเรื่องแบบนั้นอีก ข้าจะไล่เขาออกจากนิกาย เป่าตานทันที!” หวงจือเวิ่นยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกน่าขยะแขยง เขาก็เดินออกไปจากห้อง “จริงสิ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”

หยวนหยวนครุ่นคิด “ตอนนี้เขาน่าจะปรุงยาเสร็จแล้ว...น่าจะอยู่ในห้องปรุงยาครับ”

“อีกอย่าง ท่านอาจารย์ เขาบอกว่าปรุงยาสำเร็จแล้ว และอยากจะไปที่ตลาด ชิงซานเพื่อขายยาเม็ด” “รับรู้แล้ว” หวงจือเวิ่นกล่าว แล้วก็บินไปที่ห้องปรุงยา

...

ในห้องปรุงยา สวี่ซานกำลังปรุงยา ยาเม็ดฝึกฝนร่างกายอย่างตั้งใจ หวงจือเวิ่นยืนอยู่หน้าประตู แล้วสังเกตการณ์เขา

เขาพยักหน้าไปมาตลอด สวี่ซานคนนี้ดูเหมือนจะเป็นนักปรุงยาที่ไม่มีความรู้ แต่กลับสามารถควบคุมพลังลมปราณได้อย่างละเอียดอ่อน และยังสามารถควบคุมไฟได้ดี ซึ่งไม่น่าจะทำได้ในระยะเวลาสั้นๆ แสดงให้เห็นว่าเขามีพรสวรรค์ด้านปรุงยาที่น่าทึ่ง แต่ในบางเรื่อง...ก็ยังคงเป็นคนโง่ที่ทำให้เขาปวดหัว

หลังจากนั้นไม่นาน ยาเม็ดชุดหนึ่งก็ปรุงเสร็จ สวี่ซานก็หยิบมันขึ้นมาแล้วเริ่มนวด หวงจือเวิ่นก็ผลักประตูเข้ามา “ใครสอนเจ้าให้ปรุงยาแบบนี้? ใช้มือปรุงยารึ? แล้วตอนที่ปรุงยา เจ้าเอาสมุนไพรวิญญาณไว้ในเตาอย่างนั้นรึ?”

“เอ่อ...แล้วจะเอาไปไว้ที่ไหนรึ?” สวี่ซานถามอย่างงงๆ “เจ้าไม่เรียนวิชาควบคุมสิ่งของด้วยพลังลมปราณรึ?” หวงจือเวิ่นทำตาโต “สมุนไพรวิญญาณควรจะอยู่บนอากาศ! เคล็ดวิชาพันยานั้นไม่สนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ด้วยซ้ำ หากยาเม็ดของเจ้าไม่ธรรมดา เจ้าคงจะปรุงไม่สำเร็จ”

“ยาเม็ดระดับนภาขั้นสามขึ้นไป ถ้าเจ้าใช้มือปรุงยา สรรพคุณก็จะลดลง จะต้องปรุงในเตาเท่านั้น...” เมื่อพูดถึงเรื่องการปรุงยา หวงจือเวิ่นก็สอนเขาอย่างละเอียด สวี่ซานก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย การที่เขามีเวลาในการฝึกฝนไม่นาน ทำให้ความรู้ในเรื่องการปรุงยานั้นตื้นเขินมาก การควบคุมสิ่งของด้วยพลังลมปราณนั้นเขาได้ลองเรียนรู้แล้ว แต่มันก็แตกต่างจากวิชาขี่กระบี่บินมากนัก กระบี่บินมีอักขระพิเศษที่ช่วยในการควบคุม แต่สิ่งของธรรมดาไม่มี หวงจือเวิ่นสอนจนจบ สวี่ซานก็กล่าวอย่างจริงใจ “ศิษย์ได้ความรู้แล้ว”

“หึ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้ามีพรสวรรค์ ข้าก็ขี้เกียจที่จะสอนเจ้าเหมือนกัน เจ้าเพิ่งจะฝึกมาได้ไม่กี่เดือน แต่กลับทำลายพรสวรรค์ของตัวเองไปจนหมดสิ้น!”

หวงจือเวิ่นด่าเขาเสร็จ ก็มองไปที่ยาเม็ดในมือของสวี่ซาน ยาเม็ดที่ห่อด้วยไส้ก็ปรากฏขึ้น “เจ้าทำอะไร?” หวงจือเวิ่นถามด้วยสีหน้าตกใจ “ปรุงยาไง”

“ข้ารู้ว่าเจ้าปรุงยา แต่ใครสอนให้เจ้าใส่ไส้ในยา?”

“เรียนรู้ด้วยตัวเอง...” หวงจือเวิ่นมองดูเกสรผึ้งและผงจากหญ้าปีกผีเสื้อบนพื้นแล้วก็หายใจติดขัด “เจ้าเอาสองอย่างนี้มานวดเป็นก้อนแล้วใส่เข้าไปในยาเม็ดฝึกฝนร่างกายรึ?”

“ใช่ มีปัญหาอะไรหรือไม่?”

“เจ้ามีจุดประสงค์อะไร?”

สวี่ซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจที่จะพูดความจริงออกมา อย่างไรเสียเขาก็ต้องบอก หวงจือเวิ่นอยู่แล้ว เพราะเขาต้องขายยาเม็ดนี้ “สามารถทำให้คนขับถ่ายอุจจาระที่มีกลิ่นหอมและเป็นสีชมพูได้” “......”

บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง วินาทีต่อมา หวงจือเวิ่นก็โกรธมาก เขากอดเตาปรุงยาแล้วทุบกำแพงห้องปรุงยาจนพัง! แล้วชี้ไปที่สวี่ซาน “นี่มันมีประโยชน์อะไร! เจ้าปรุงยาแบบนี้รึ? นี่เป็นการดูถูกวิถีปรุงยา! ไปซะ! ไปให้ไกลจากข้า!”

“ข้าว่ายาเม็ดนี้ของข้าดีนะ” สวี่ซานทำหน้าจริงจังแล้วก็พูด ยาในมือก็ยังคงมีไส้อยู่ หวงจือเวิ่นมีสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง วิถีปรุงยาคือชีวิตของเขา! ตอนนี้มีคนกล้าที่จะมาเล่นสนุกกับมัน เขาไม่ยอมรับ! “ช่างเถอะ เจ้าไม่เข้าใจการปรุงยาหรอก อย่ามาทำเรื่องไร้สาระในที่นี้” หวงจือเวิ่นหลับตาลงแล้วถอนหายใจ “ข้าอาจจะไม่เข้าใจการปรุงยา แต่ข้าเข้าใจการตลาดดีกว่าท่านเจ้าสำนัก หวง ข้าจะใช้ยาเม็ดนี้เพื่อแลกกับความปลอดภัยห้าสิบปีของข้า!”