บทที่ 81: พนัน

หวงจือเวิ่นลืมตาขึ้นมา แล้วเกือบจะหัวเราะออกมาอย่างโกรธแค้น เขาจะใช้ของที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้มาแลกกับ คำสั่งเซียนรึ?

ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป เขาจะกลายเป็นเรื่องตลกที่สุดในโลกผู้บำเพ็ญเพียร! ยาเม็ดฝึกฝนร่างกายระดับต่ำสุด เป็นของที่แม้แต่ศิษย์ในสำนักยังไม่ชายตามอง ตอนนี้เขาใส่ไส้เข้าไป แล้วยังเพิ่มผลที่ไร้ประโยชน์อีกด้วย! สวี่ซานยังจินตนาการว่าสิ่งนี้จะสามารถแลกกับความปลอดภัยของเขาได้ห้าสิบปีรึ?

หวงจือเวิ่นมองสำรวจสวี่ซาน แล้วก็เข้าใจในที่สุด หึ...ไอ้คนหน้าขาว! ความสามารถทั้งหมดถูกใช้ไปกับการทำเรื่องแบบนี้

แม้แต่อุจจาระก็ยังต้องตกแต่งให้สวยงาม? ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาสามารถเป็นชู้รักของ เยี่ยชิงปี้ได้! เขาคิดว่าทุกคนก็สนใจของแบบนี้รึ?

ผู้บำเพ็ญเพียรคนไหนบ้างที่ไม่กินยาเม็ดบำรุงร่างกาย? แล้วยังมีคนไหนบ้างที่จะต้องกินของที่ทำให้...ถ่ายออกมาเป็นสีชมพู แล้วยังมีกลิ่นหอมอีกด้วย? เขาช่างน่ารังเกียจจริงๆ!! “เจ้าเข้าใจการตลาดอะไร! ข้าขายยาเม็ดมาหลายสิบปีแล้ว ไม่เข้าใจดีกว่าเจ้ารึ? อย่าพูดมาก! รีบเก็บของแล้วไปได้แล้ว!” หวงจือเวิ่นด่าเสียงดัง สวี่ซานนวดยาเม็ดเสร็จแล้ว เขายืนขึ้นแล้วมองไปที่ หวงจือเวิ่น “ท่านเจ้าสำนัก สู้เรามาพนันกันดีหรือไม่?”

“พนันอะไร?”

“ท่านพาข้าไปที่ตลาด ชิงซาน ถ้าหากยาเม็ดทั้งหมดของข้าขายหมด ท่านก็ต้องปกป้องข้าห้าสิบปี แต่ถ้าหากขายไม่หมด ข้าก็จะยอมให้ท่านจัดการตามใจชอบ”

หวงจือเวิ่นหัวเราะเยาะ “เรื่องตลก! เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่รึ? เจ้าปรุงยามาแค่สองถึงสามเม็ด แล้วหาคนมาซื้อ เจ้าก็จะชนะแล้วรึ?” “ถ้าหากท่านเจ้าสำนักไปกับข้าด้วย ข้าก็คงไม่มีโอกาสที่จะหาคนมาซื้อได้ อีกอย่างข้าจะเตรียมยาเม็ดไปอย่างน้อยห้าสิบเม็ด ท่านเจ้าสำนักพอใจหรือไม่?”

นี่...หวงจือเวิ่นลังเล ปฏิกิริยาของสวี่ซานนั้นดูมีความมั่นใจมาก แต่เขาก็เชื่อว่าของแบบนี้ไม่มีทางขายออกไปได้ ความมั่นใจของเขามาจากไหน? เป็นความมั่นใจที่โง่เง่ารึ? เขาไม่ได้โง่ขนาดนั้นที่จะเอาชีวิตของตัวเองมาเป็นเดิมพัน...ในระหว่างที่เขาคิด ความโกรธในใจของเขาก็เริ่มหายไป “ดี! ข้าจะพนันกับเจ้า! ถ้าหากเจ้าขายยาเม็ดไม่หมด ชีวิตของเจ้าก็เป็นของข้าแล้ว!”

“ได้ ข้าขอสาบาน...ข้า สวี่ซานขอสาบาน...”

“อืม ได้” หวงจือเวิ่นตอบรับอย่างไม่ตั้งใจ แต่ในใจก็ยังคงสงสัย สวี่ซานกล่าวอีกครั้ง “แต่ถ้าหากต้องการที่จะขายยาเม็ดออกไปได้ และขายหมด ข้าอยากจะขอให้ท่านเจ้าสำนักช่วยอะไรข้าหน่อย” “ถ้าอยู่ในขอบเขตที่เหมาะสมก็ได้” “ข้าต้องการศิษย์ของนิกายท่านมาช่วยจัดฉาก และต้องการศิษย์ระดับรวบรวมลมปราณ...ถ้ามีคนที่กำลังจะทะลวงสู่ระดับสร้างรากฐานได้ก็จะดีมาก ข้าต้องการคนสองสามคนมาทดลองยา ส่วนคนอื่นๆ ก็แค่ทำท่าทางง่ายๆ ตามที่ข้าบอกก็พอ”

“เรื่องนี้คงใช้เวลาไม่กี่วัน ไม่ทราบว่าท่านเจ้าสำนักจะตกลงหรือไม่?” “ซี๊ด...” หวงจือเวิ่นสงสัยมาก “นี่ไม่ใช่ปัญหาอะไร ศิษย์ที่เจ้าต้องการข้ามีอยู่หมดแล้ว แต่เจ้าต้องการจะทำอะไร?” “ศิษย์ยังไม่สามารถบอกความจริงได้ แต่ในวันขายยาเม็ด ท่านเจ้าสำนักก็จะรู้เองว่าทำไม” สวี่ซานกล่าว “เรื่องนี้สำคัญมาก! หากท่านเจ้าสำนักไม่เชื่อข้า ข้า สวี่ซานก็ขอสาบาน...”

“เดี๋ยวก่อน!” หวงจือเวิ่นทำหน้าแปลกๆ แล้วมองไปที่สวี่ซาน “เจ้าสาบานเหมือนกินข้าวเลยรึ?”

“เพื่อแสดงความจริงใจของข้า” สวี่ซานกล่าวอย่างเจ็บปวด “ท่านเจ้าสำนักไม่เชื่อข้า ข้าก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ข้าถึงกับยอมทิ้งจิตใจเพื่อความสำเร็จนี้!”

“ดี! ดี!” หวงจือเวิ่นพยักหน้า “เจ้าช่างเป็นคนโหดร้าย! ถ้าอย่างนั้นข้าจะตกลงกับเจ้า! เมื่อถึงตลาด ชิงซาน ถ้าเจ้าขายยาเม็ดไม่หมด ก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย หลังจากนี้เจ้าก็มาเป็นศิษย์ทดลองยาของข้า!”

“ไม่มีปัญหา!” หวงจือเวิ่นแค่นเสียง แล้วโยนป้ายอาคมอันหนึ่งให้ “ถือป้ายอาคมนี้ไว้ในนิกาย เจ้าสามารถทำอะไรก็ได้ ถ้าหากมีศิษย์คนไหนที่เจ้าเห็นแล้วอยากให้เขาช่วย ก็แค่บอกให้เขาช่วยก็พอแล้ว ถ้าอยากจะทดลองยา อย่าไปทดลองยาอื่นนอกจากยาเม็ดฝึกฝนร่างกาย! ถ้าข้ารู้...เจ้าจะได้รับบทเรียนที่สาสม!” พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไป แต่เขาก็เดินกลับมาอีกครั้ง “ทำลายห้องปรุงยาแล้วก็ต้องรับผิดชอบด้วย! ลองยาให้ข้าก่อน”

คำพูดของเขายังไม่ทันขาดคำ แสงสีแดงก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของสวี่ซานแล้ว! ใบหน้าของสวี่ซานก็แดงก่ำไปทั้งตัว ร่างกายเจ็บปวดราวกับถูกดาบแทง! ยาเม็ดนี้...เป็นยาที่ หยวนหยวนใช้รึ? ไม่สิ มันรุนแรงกว่านั้นมาก! เขาใช้ยาเม็ดนี้ทดลองกับข้าทำไม? สวี่ซานสั่นเล็กน้อย แล้วก็ใช้มือยันกำแพงไว้ “เจ้าไม่เจ็บรึ?” หวงจือเวิ่นเอียงหัวถาม “จะ...ไม่เจ็บได้อย่างไร...” สวี่ซานกล่าวอย่างยากลำบาก “นี่คือยาเม็ดอะไร?”

“นี่คือยาเม็ดลูกศร ใช้พลังของยาเม็ดโจมตีร่างกายมนุษย์ ยาเม็ดของข้าเป็นระดับสูง เจ้าถึงกับไม่ร้องเลยรึ? แข็งแกร่งขนาดนี้เลยรึ? ไม่ต้องฝึกวิชาดาบแล้ว ไปฝึกร่างกายดีกว่า” หวงจือเวิ่นรู้สึกแปลกใจ แล้วก็ยิ้มออกมา “สมกับเป็นคนที่เหมาะกับการเป็นศิษย์ทดลองยา! เมื่อถึงตลาด ชิงซานแล้ว เจ้าก็กลับมามีความสุขในนิกาย เป่าตานไปเถอะ!”

พูดจบ หวงจือเวิ่นก็หัวเราะเสียงดังแล้วจากไป! สวี่ซานก็เหงื่อตก ให้ตายเถอะ หวงจือเวิ่นเป็นคนดีก็จริง แต่ก็มีนิสัยที่แปลกประหลาดมาก ทดลองยาโดยไม่บอกก่อน...ความเจ็บปวดในตอนนี้ก็ไม่ใช่ความเจ็บปวดที่รากปราณถูกดึงขาดไปมากนัก เขาอดทนได้ หลังจากอดทนอยู่สองสามนาที ความเจ็บปวดก็เริ่มหายไป สวี่ซานถอนหายใจออกมา แล้วยืนตัวตรง ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในเมื่อเขาจะขอให้ หวงจือเวิ่นช่วย เขาก็ต้องมีผู้ช่วยแล้ว!

ในฐานะที่เป็นคนที่มาจากโลกสมัยใหม่ สิ่งที่ทำให้เขาก้าวหน้าคือความรู้! คนที่มาจากต่างโลกแล้วปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ไม่ได้ ก็ต้องเป็นผู้แพ้! การที่เขานำความรู้จากสองโลกมารวมกัน จะทำให้เกิดสิ่งใหม่ๆ! โลกผู้บำเพ็ญเพียรพัฒนาช้าเกินไป เมื่อเทียบกับโลกสมัยใหม่แล้ว มันมีข้อดีมากมาย การชนะก็อยู่ที่นี่แล้ว! เมื่อมีผู้ช่วยแล้ว...เขามีความมั่นใจแปดส่วนที่จะประสบความสำเร็จ!