บทที่ 82: หอรุ่ยจิน

หวงจือเวิ่นเป็นคนรักษาสัจจะ หลังจากที่ตกลงพนันกันแล้วก็ไม่ได้มาหา สวี่ซานอีกเลย ชีวิตของ สวี่ซานก็กลับมาสงบสุข เขาฝึกวิชาดาบ ปรุงยา และหลอมรวมวิชาสืบทอด และใช้เวลาส่วนหนึ่งไปกับการนำศิษย์ในสำนักไปทำกิจกรรมลับๆ ในสถานที่ที่ไม่มีใครอยู่ เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงวันที่ตลาด ชิงซานเปิด หวงจือเวิ่นก็มาตามสัญญาเพื่อนำ สวี่ซานไปที่ตลาด หยวนหยวนก็ไปด้วย ระหว่างทาง สวี่ซานมองดูทิวทัศน์รอบๆ แล้วถาม “ท่านเจ้าสำนัก หวง ตลาด ชิงซานจะเปิดนานแค่ไหน?”

หวงจือเวิ่นกล่าว “เปิดเดือนละครั้ง แต่ละครั้งจะเปิดหนึ่งวันหนึ่งคืน ที่นี่เป็นสถานที่ที่นิกายต่างๆ มาซื้อขายของกัน ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระจำนวนมากก็มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนของ ถ้าหากสามารถร่วมมือกันในระยะยาวได้ก็จะเป็นเรื่องที่ดี”

“สวี่ซาน วันนี้ก็จะเป็นวันที่ตัดสินกันแล้ว เจ้าอยากจะยกเลิกการพนันตอนนี้หรือไม่?” สวี่ซานยิ้มแล้วส่ายหัว “ไม่ยกเลิกแน่นอน ข้ามีความมั่นใจอย่างเต็มที่”

คนหนุ่มสาวไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ วันนี้เขาจะต้องเจอกับความจริงแล้ว! หวงจือเวิ่นหัวเราะอย่างดูถูก แล้วก็เพิ่มความเร็วในการบิน หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ทั้งสามคนก็มาถึงตลาด ชิงซาน หวงจือเวิ่นสั่ง “ที่นี่ห้ามบิน ต้องเดินลงไป”

สวี่ซานพยักหน้า แล้วมองลงไปข้างล่าง ตลาด ชิงซานดูเป็นระเบียบมาก มีถนนที่ยาวและกว้าง มีร้านค้าอยู่สองข้างทาง มีป้ายชื่อร้านอยู่ข้างบน ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีเจ้าของแล้ว ยิ่งเดินไปทางใต้ ร้านค้าก็ยิ่งน้อยลง จนกระทั่งไม่มีคนเลย แต่ก็มีร่องรอยของการที่เคยมีคนมาเปิดร้านขายของชั่วคราวอยู่ ตลาด ชิงซานในตอนนี้มีคนไม่มากนัก สวี่ซานเดินตามหลัง หวงจือเวิ่นไปแล้วก็สังเกตดู ร้านค้าที่อยู่สองข้างทางมีชื่อที่ดูแล้วรู้ว่าขายยาเม็ด อักขระอาคม และศาสตราวุธเป็นหลัก ไม่รู้ว่าราคาจะเป็นอย่างไร เขามีหินวิญญาณขั้นกลางอยู่ไม่ถึงยี่สิบก้อน ถ้าหากราคาดีพอ ก็คงจะสามารถซื้อกระบี่บินใหม่ได้ กระบี่บินระดับนภาขั้นหนึ่งที่นิกายซิงหลานมอบให้ก็เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนแล้ว คงจะใช้ได้ไม่นานนัก หากต้องต่อสู้กันอีก คงจะใช้ได้ไม่กี่ครั้งแล้ว

หลังจากเดินไปประมาณห้านาที หวงจือเวิ่นก็หยุดเดิน แล้วมองไปที่ร้านค้าหนึ่ง ที่นั่นมีป้ายที่เขียนว่านิกาย เป่าตานแขวนอยู่ หวงจือเวิ่นเดินเข้าไป แล้วก็โบกมือ ขวดบรรจุยาเม็ดที่มีป้ายชื่อก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ “สวี่ซาน ปกติแล้วข้าไม่มาขายยาเม็ดเองหรอกนะ แต่วันนี้ข้าให้เกียรติเจ้า แล้วเอาของของข้ามาวางบนโต๊ะ เจ้าก็เอายาของเจ้ามาวางได้แล้ว ข้าอยากจะรู้ว่าใครจะซื้อยาของเจ้า”

หวงจือเวิ่นยิ้มเล็กน้อยแล้วมอง สวี่ซาน สวี่ซานรู้สึกว่ามีคำพูดเยาะเย้ยอยู่ในรอยยิ้มนั้น แต่เขาก็ไม่รีบร้อน เขามองดูรอบๆ แล้วถาม “คนดูน้อยจัง ไม่รู้ว่าคนจะเยอะที่สุดเมื่อไหร่?”

“คงต้องรออีกสามชั่วโมง” หยวนหยวนกล่าว “เช่นนั้นท่านเจ้าสำนัก หวง รออีกสามชั่วโมงดีหรือไม่? แล้วตอนที่ข้าขายยาเม็ด ข้าอยากให้ท่านเอาของทั้งหมดของท่านลงไปได้หรือไม่?”

“ได้! วันนี้ข้าจะปล่อยให้เจ้าทำตามใจชอบ เพื่อที่เจ้าจะได้ยอมรับความจริง!” หวงจือเวิ่นกล่าวอย่างสบายใจ “ในเมื่อยังมีเวลา เจ้าก็ไปเดินดูตลาดได้เลย แต่จำไว้ว่าต้องระวังตัว อย่าให้ใครจำเจ้าได้”

หวงจือเวิ่นพูดจบก็ยื่นยาเม็ดให้ “นี่คือ ยาเม็ดเปลี่ยนหน้า เมื่อกินแล้วจะไม่มีใครจำเจ้าได้” สวี่ซานรับยาเม็ดมา แล้วก็กินเข้าไปทันที เมื่อพลังยาเริ่มทำงาน ก็มีความร้อนไหลเวียนไปทั่วใบหน้า สวี่ซานหยิบกระบี่บินออกมา แล้วมองดูเงาตัวเองในกระบี่ เขาตกใจมาก ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ไม่หล่อเหมือนก่อนหน้า! นี่คือยาเม็ดที่ดีสำหรับการฆ่าคนแล้วปล้น! ไม่รู้ว่ามันมีระดับอะไร เคล็ดวิชาพันยาก็ไม่ได้บันทึกไว้ “ท่านเจ้าสำนัก หวง ยาเม็ดเปลี่ยนหน้านี้...”

“ยาเม็ดเปลี่ยนหน้าเป็นยาเม็ดระดับนภาขั้นสอง นอกจากเปลี่ยนหน้าแล้วก็ไม่มีสรรพคุณอื่น” หวงจือเวิ่นเหมือนจะรู้ความคิดของสวี่ซาน แล้วก็กล่าวต่อ “แต่ยาเม็ดนี้ก็มีข้อบกพร่อง คนที่มีความสามารถก็สามารถดูออกได้ แต่ที่นี่ก็พอแล้ว เจ้าทำตัวให้ต่ำต้อยเข้าไว้ก็ไม่มีใครสนใจหรอก”

“เป็นเช่นนั้นเอง ข้าได้ความรู้แล้ว”

หลังจากพูดคุยกันเล็กน้อย สวี่ซานก็เริ่มเดินดูตลาดไปเรื่อยๆ ของที่ขายนั้นมีมากมาย นอกจากยาเม็ดที่เขารู้จักแล้ว ของอื่นๆ ก็ดูแปลกตาไปหมด แต่หลังจากที่ได้สอบถามราคาแล้ว สวี่ซานก็รู้สึกดีใจ ด้วยเงินที่เขามีอยู่ ก็คงจะสามารถซื้อของได้หนึ่งหรือสองชิ้น การเปลี่ยนกระบี่บินก็คงไม่มีปัญหาอะไร เขาเดินดูไปสองรอบ แล้วก็หยุดอยู่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง ที่ร้านเขียนว่าหอ รุ่ยจิน ซึ่งอยู่ตรงข้ามร้านของนิกาย เป่าตานพอดี ที่นี่เป็นร้านขายศาสตราวุธที่ใหญ่ที่สุดในตลาด และมีคนเข้ามาใช้บริการมากที่สุด ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีความรู้มากนัก แต่การไปดูร้านที่มีคนเยอะก็ไม่น่าจะผิดอะไร สวี่ซานเดินเข้าไปข้างใน ร้านมีพื้นที่กว้างมาก มีคนเข้ามาหลายสิบคนก็ยังไม่รู้สึกว่าแออัด รอบๆ มีชั้นวางของ และมีศาสตราวุธวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ส่วนใหญ่เป็นกระบี่และดาบที่ส่องแสงวิญญาณออกมา ชั้นหนึ่งมีศาสตราวุธยี่สิบกว่าชนิด ก่อนที่สวี่ซานจะได้ดูของ เจ้าของร้านก็เข้ามาทักทาย “ท่านแขกผู้มีเกียรติดูไม่คุ้นตาเลย ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่ากระไร?”

“หวงเฟยหง”

“หวงเฟยหง...เป็นพี่ หวงรึ? มีศาสตราวุธที่ต้องการหรือไม่? ที่ชั้นนี้มีศาสตราวุธระดับนภาขั้นสี่ถึงขั้นห้า เป็นศาสตราวุธที่สร้างขึ้นมาอย่างประณีต สามารถเลือกได้ตามใจชอบ”

“ถ้าหากไม่ต้องการซื้อ ทางร้านก็มีบริการซ่อมแซมและปรับแต่งศาสตราวุธด้วย ไม่ทราบว่าพี่ หวงต้องการอะไร?” สวี่ซานชี้ไปที่กระบี่บินเล่มหนึ่งที่ดูธรรมดา “กระบี่เล่มนั้นราคาเท่าไหร่?”

“พี่ หวงมีสายตาที่ดีมาก กระบี่บินเล่มนี้สร้างขึ้นมาจากเหล็กกล้า ดังนั้นจึงแข็งแกร่งกว่ากระบี่บินธรรมดามากนัก ราคาอยู่ที่สามสิบหินวิญญาณขั้นกลาง แต่ถ้าหากพี่ หวงมียาเม็ดหรือสมุนไพรวิญญาณที่มีราคาเหมาะสม ก็สามารถนำมาแลกเปลี่ยนได้”

“แล้วเล่มนั้นล่ะ?” สวี่ซานชี้ไปที่กระบี่สีแดงอีกเล่ม “พี่ หวงมีสายตาที่ดีมากจริงๆ ดาบเล่มนี้มีชื่อว่า อ้อมอกแห่งเปลวไฟ สร้างขึ้นมาจากหินเปลวไฟที่มาจากดินแดนที่เต็มไปด้วยแสงแดด ที่ด้ามจับของมันยังสามารถปล่อยลูกไฟได้อีกด้วย ถึงแม้จะเป็นเพียงขั้นสี่ แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าศาสตราวุธขั้นห้าเลย มีราคาหนึ่งร้อยห้าสิบหินวิญญาณขั้นกลาง”

สวี่ซานส่ายหัว แล้วก็เตรียมตัวจากไป ไม่ต้องดูแล้ว ราคาแพงเกินไป ของที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถซื้อได้ เจ้าของร้านรู้ว่าเขาไม่มีเงิน ก็ยังยิ้ม “พี่ หวงรู้สึกว่ามันแพงรึ? แต่คุณภาพของศาสตราวุธที่หอรุ่ยจินนั้นดีที่สุดในตลาด ชิงซานแล้วนะ คุณภาพดีราคาถูกแน่นอน”

“แล้วซ่อมแซมศาสตราวุธราคาเท่าไหร่รึ?” เมื่อเห็นท่าทีที่ดีของเขา สวี่ซานก็หยุดลง “ขึ้นอยู่กับศาสตราวุธของท่าน ไม่ทราบว่าท่านจะให้ข้าดูได้หรือไม่?” สวี่ซานหยิบกระบี่บินของนิกายซิงหลานออกมา...