บทที่ 83: ดาบตับพัง

"นี่...นี่..." หลิวเซิงตกตะลึงเมื่อเห็นกระบี่บินที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนในมือของสวี่ซาน เขาไม่เคยเห็นอะไรที่ดูเก่าแก่ขนาดนี้มาก่อนเลย! ของสิ่งนี้ยังสามารถใช้ได้รึ? "สามารถซ่อมแซมได้หรือไม่?" สวี่ซานถาม

"ได้! สิบหินวิญญาณขั้นกลาง แล้วยังสามารถช่วยให้ท่านเพิ่มระดับได้อีกหนึ่งขั้น!" หลิวเซิงกล่าวอย่างมั่นใจ

"ข้าต้องการให้เพิ่มหนามแหลมเล็กๆ สองแถวที่ส่วนหน้าของกระบี่ ท่านจะทำให้ได้หรือไม่?"

"ทำได้ก็จริงอยู่ แต่...มันมีประโยชน์อะไร?" หลิวเซิงถามอย่างงุนงง "เรื่องนี้ท่านไม่ต้องสนใจ ทำให้มันดูหยาบๆ หน่อยก็พอ"

"ได้! ตอนนี้ข้าจะหาคนมาหลอมให้ท่าน กระบี่บินนี้มีคุณภาพต่ำมาก การหลอมใหม่ก็ง่ายนัก ขอแค่พี่ หวงรอประมาณสองชั่วโมง"

สวี่ซานก็หยิบหินวิญญาณขั้นกลางสิบก้อนออกมา แล้วยิ้ม "หอ รุ่ยจินให้บริการดีมาก ไว้ข้าจะกลับมาใหม่เพื่อเปลี่ยนศาสตราวุธที่ดีขึ้น"

หลิวเซิงยิ้ม "พี่ หวงพูดได้ถูกต้อง การให้บริการที่ดีคือสิ่งสำคัญของหอ รุ่ยจิน ลูกค้าส่วนใหญ่ของเราเป็นผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่เดินทางไปมา การช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องที่ดี และข้าเห็นว่าท่าทางของพี่ หวงก็ไม่ธรรมดา การฝึกฝนในอนาคตของท่านต้องสำเร็จแน่นอน หวังว่าท่านจะไม่ลืมที่จะดูแลร้านค้าของเรา"

"แน่นอน"

หลิวเซิงถือกระบี่บินแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงาน สวี่ซานรู้สึกว่ามันเหมือนฝัน บริการของหอ รุ่ยจินดีกว่าคนสมัยใหม่อีก

ไม่มีการเลือกปฏิบัติเลย! สองชั่วโมงต่อมา สวี่ซานก็ได้กระบี่บินตามที่นัดไว้ มีหนามแหลมเล็กๆ สองแถวที่ส่วนหน้าของกระบี่ ส่วนอื่นก็เหมือนเดิม แต่ความเย็นที่แผ่ออกมาจากกระบี่บินนั้นดีกว่าตอนแรกมากนัก สวี่ซานแกว่งไปมาสองสามครั้ง แล้วก็ดีใจมาก บริการของหอ รุ่ยจินดีไม่พอ คุณภาพก็ยอดเยี่ยม ราคาไม่แพงเหมือนกับร้านค้าทั่วไป! การที่เขามาที่นี่เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว กระบี่บินราคาหนึ่งร้อยหินวิญญาณขั้นกลางก็ไม่สามารถเทียบได้กับกระบี่บินเล่มนี้เลย

หลิวเซิงยิ้มแล้วรอให้สวี่ซานลองกระบี่ "พี่ หวงพอใจหรือไม่?" "พอใจ! พอใจมาก! หอ รุ่ยจินยุติธรรมจริงๆ"

สวี่ซานชมเชย หลิวเซิงพยักหน้าอย่างโล่งใจ "พอใจก็ดีแล้ว หวังว่าพี่ หวงจะแนะนำเพื่อนๆ ให้มาที่นี่ด้วย ร้านของเรามีสาขาอยู่ทั้งเจ็ดดินแดน...ถ้าตระกูล หวงต้องการอะไร พี่ หวงก็สามารถบอกชื่อของข้าได้ ราคาจะดีกว่าคนอื่นแน่นอน!"

ตระกูล หวง? เขาเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า? ไม่น่าแปลกใจที่บริการดีขนาดนี้! สวี่ซานรู้สึกงุนงง แล้วก็ถามเสียงเบา "เจ้ารู้จักตระกูล หวงรึ?"

"ใครในดินแดนเทียนซินบ้างที่ไม่รู้จักตระกูล หวง!"

"แล้วเจ้าดูออกได้อย่างไรว่าเป็นคนตระกูล หวง? ข้าเปิดเผยตัวเองที่ไหนรึ?"

"ท่านก็แซ่ หวง แล้วยังมากับท่านเจ้าสำนัก หวงอีก" หลิวเซิงกระซิบ "อะไรนะ! เขาเป็นพี่ชายของข้ารึ?"

หลิวเซิงตกใจ "เขาเป็นพี่ชายของท่านรึ? แล้วเจ้าเด็กนี่มีสถานะสูงส่งขนาดนี้เลยรึ! วันนี้ข้าเจอคนใหญ่คนโตแล้ว!"

"ใช่ พี่ชายแท้ๆ ข้ามาตามเขากลับบ้าน แต่บางเรื่องก็...เจ้าก็รู้แล้ว อย่าไปพูดให้คนอื่นฟังล่ะ"

"ข้าเข้าใจ! ข้าเข้าใจ! ท่านวางใจได้ ข้าจะไม่พูดอะไรแน่นอน..." สวี่ซานพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วถือกระบี่เดินออกไป หลิวเซิงยิ้มอย่างน่ากลัวอยู่ด้านหลังของเขา คุณชายตระกูล หวงจะกลับบ้าน? นี่มันเรื่องใหญ่ขนาดไหน! ดูท่าแล้วดินแดนเทียนซินคงจะวุ่นวายอีกครั้ง...

...

เมื่อกลับไปหา หวงจือเวิ่น สวี่ซานก็มองเขาอีกหลายครั้ง หวงจือเวิ่นคงเป็นคนใหญ่คนโตจากดินแดนเทียนซินจริงๆ

คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะได้ประโยชน์จากเรื่องนี้ "เจ้าจ้องข้าทำไม? ฟ้าจะมืดแล้ว เจ้าจะขายยาเม็ดหรือไม่?" "ขาย! ขาย! ท่านเจ้าสำนัก หวงรอสักครู่"

เรื่องส่วนตัวของ หวงจือเวิ่นไม่ควรเข้าไปยุ่ง สวี่ซานก็รวบรวมสมาธิ แล้วมองไปที่โต๊ะ "ท่านเจ้าสำนัก หวง ช่วยเอายาเม็ดของท่านออกไปหน่อยได้หรือไม่? ให้เหลือแค่ยาเม็ดของข้า" "หึ...ได้!"

หวงจือเวิ่นสะบัดแขนเสื้อ แล้วเก็บขวดยาไป สวี่ซานก็หยิบยาเม็ดที่ห่อไว้ในกล่องเล็กๆ ออกมา แต่ละกล่องมีคำว่านิกาย เป่าตานเขียนไว้ และมีกลิ่นหอม

หวงจือเวิ่นหัวเราะเยาะ "แกะสลักดอกไม้บนอุจจาระแล้วยังแกะสลักอีกรอบมีประโยชน์อะไร? ผู้บำเพ็ญเพียรจะหลงเชื่อของพวกนี้รึ? คงไม่มีใครมาดูหรอก!" สวี่ซานก็วางกล่องยาไว้ แล้วก็กระแอม "ข้าจะเริ่มขายแล้วนะ ทั้งสองคนใจเย็นๆ"

"ใจเย็นรึ? มีคนมาดูเจ้ารึ?" หวงจือเวิ่นมองบน "เดี๋ยวก็มีคนมาดูแล้ว ทุกคนจะมาดู"

สวี่ซานก็หยิบอุปกรณ์ฉายภาพออกมา ตั้งแต่มาที่นี่ นี่คือศาสตราวุธที่แท้จริงของเขา! ไม่ว่าจะเป็นวิชาสืบทอดจากแท่นเซียนวิญญาณ หรืออะไรก็ตาม ถ้ามีของสองอย่างนี้ เขาก็จะเลือกอุปกรณ์ฉายภาพอย่างไม่ลังเล! เมื่อคิดได้ดังนั้น สวี่ซานก็ยกมือขวาขึ้น แล้วโคจรพลังลมปราณ! "อ๊า~~อื้ม~~~"

เสียงที่น่าอับอายก็ดังขึ้นไปทั่วตลาด ชิงซาน ภาพของ หลินเยว่ก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าในทันที ใบหน้าของสวี่ซานนั้นเต็มไปด้วยความชั่วร้าย "ขอโทษนะ ศิษย์น้อง หลิน ขอขอยืมหน่อย!!" เมื่อวิดีโอน่าอับอายถูกเปิดเผย ผู้บำเพ็ญเพียรในตลาด ชิงซานก็เริ่มมารวมตัวกัน เสียงของผู้คนก็ดังขึ้น "โอ้สวรรค์ เมื่อไหร่ตลาด ชิงซานถึงมีโสเภณีมาแล้ว?"

"โลกมันแย่ลงทุกวัน! แต่งตัวหนาขนาดนี้แล้วยังมาขายตัวรึ?"

"บ้าจริง! กำลังกินข้าวอยู่เลย! นางกล้าร้องให้เซ็กซี่กว่านี้ไหม?"

หยวนหยวนเลียริมฝีปากตัวเอง แล้วก็มองไปที่ท้องฟ้า แล้วก็มองไปที่สวี่ซาน "ไม่น่าเชื่อ! นี่คืออิทธิฤทธิ์เทวะลิขิตจริงๆ! เขามีของแบบนี้ด้วยรึ?"

หวงจือเวิ่นมองดูภาพบนท้องฟ้า มุมปากก็สั่นไม่หยุด ในที่สุดเขาก็หลับตาลง แล้วก็กำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากก็ปูดโปนขึ้นมา นิกายเป่าตาน...ชื่อของนิกายก็อยู่ใต้ภาพที่น่าอับอายนั่น! ผู้หญิงคนนั้นร้องเสียงเซ็กซี่แบบนั้นทำไม? เขาไปเอาของแบบนี้มาจากไหน? ดี! ดี! ดี! เจ้าจะขายยาเม็ดแบบนี้รึ? ถ้าวันนี้ขายไม่หมด ข้าจะให้เจ้าลองยาทั้งหมดจนกว่าจะตาย!