บทที่ 86: ขายหมดเกลี้ยง

สวี่ซานยังคงถืออุปกรณ์ฉายภาพไว้ในมือ แต่ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มออกมาแล้ว เตรียมพร้อมที่จะเปิดร้านรับลูกค้า ภาพบนท้องฟ้ายังคงดำเนินต่อไป แต่ไม่ใช่เรื่องราวของ ถังซานและ เซียวเหยียนอีกแล้ว แต่กลายเป็นบทสัมภาษณ์ของผู้ที่ได้ลองใช้ยา

“ก่อนหน้านี้ ศิษย์พี่ของข้าคนหนึ่งได้ทะลวงด่านจนถูกคนอื่นค้นพบ ทำให้ต้องเก็บตัวเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม จนกระทั่งได้พบกับ ยาเม็ดเทพหอม ความเจ็บปวดในจิตใจของข้าก็หายไป...”

“หลังจากที่ข้ากินแล้ว ทุกวันตัวของข้าก็มีกลิ่นหอม ตอนที่ฝึกฝนวิชา กลิ่นหอมนี้ทำให้ข้ารู้สึกสงบมาก ตอนนี้ศิษย์น้องสตรีก็ชอบมาพูดคุยเรื่องการฝึกฝนกับข้า จนข้ารู้สึกรำคาญแล้ว...”

“หลังจากได้กิน ยาเม็ดเทพหอมแล้ว ข้าก็รู้สึกมีพลังมากขึ้น จิตใจก็สงบขึ้น! ท่านอาจารย์ของข้ายังชมข้าเลย...”

เมื่อโฆษณาฉายไปเรื่อยๆ ลูกค้าคนแรกก็ปรากฏตัวขึ้น ที่หน้าต่างร้านของนิกาย เป่าตานก็เปิดออก สวี่ซานก็ยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มีคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วถาม

“นี่คือ ยาเม็ดเทพหอมใช่ไหม?” สวี่ซานพยักหน้า “ใช่แล้ว ยาเม็ดเทพหอม เป็นยาเม็ดที่นิกายของเราสร้างขึ้นมาโดยเฉพาะ วันนี้มีจำนวนจำกัดแค่ห้าสิบเม็ดเท่านั้น”

“วันนี้ขายในราคาต้นทุนหนึ่งหินวิญญาณขั้นกลางเท่านั้น มาก่อนได้ก่อน” ผู้คนรอบข้างก็เริ่มมารวมตัวกัน แม้ว่าหลายคนจะอยากได้ แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะลงมือซื้อ เพราะไม่เคยได้ยินชื่อยาเม็ดนี้มาก่อน ผู้ที่มาเป็นคนแรกก็ถามอย่างสงสัย “พูดดีขนาดนั้น ใครจะไปรู้ว่ายามีปัญหาอะไรหรือไม่?”

สวี่ซานยิ้ม “จะมีผลหรือไม่อย่างไรนั้น ท่านต้องลองเอง แต่ข้าขอรับประกันว่าเมื่อกินเข้าไปแล้วจะไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อร่างกายของท่าน ถ้าท่านไม่เชื่อ ท่านสามารถเลือกยาเม็ดหนึ่งขวด แล้วหยิบยาเม็ดหนึ่งเม็ดจากในขวดนั้น ข้าจะกินมันต่อหน้าท่าน ท่านคิดว่าอย่างไร?”

“ดี!” คนผู้นั้นก็หยิบขวดยาเม็ดมา สวี่ซานเทยาเม็ดสิบเม็ดลงบนฝ่ามือ “ท่านลองเลือกมาหนึ่งเม็ด ข้าจะกิน”

“เม็ดนี้”

“ท่านดูให้ดี ยาเม็ดนี้ต้องกลืนลงไปเลย ห้ามเคี้ยว มิเช่นนั้นจะทำให้สรรพคุณของยาหมดไป” สวี่ซานก็กินยาเม็ดลงไปทันที แล้วโคจรพลังลมปราณให้สรรพคุณของยาออกมา กลิ่นหอมของเกสรผึ้งก็ลอยออกมา “โอ้...มีกลิ่นหอมจริงๆ หนึ่งหินวิญญาณขั้นกลางก็ไม่แพง! ขอหนึ่งเม็ด!”

“ท่านเอาไปเลย” สวี่ซานก็รับหินวิญญาณมา แล้วก็มีคนอื่นเข้ามาซื้อ “เอาของข้าหนึ่งเม็ด!”

“ขอขวดหนึ่ง!” เมื่อจำนวนมีจำกัด ทุกคนก็แย่งกัน สวี่ซานทำหน้าจริงจังแล้วพูด “อย่าทะเลาะกัน! ทุกคนสามารถซื้อได้แค่หนึ่งเม็ดเท่านั้น! ถ้ายังทะเลาะกันอีก ก็ไปซะ!”

ให้ตายเถอะ! ทำไมถึงได้ทำท่าทีเช่นนี้? ผู้คนก็ยิ่งอยากแย่งกันมากขึ้น! ร้านของนิกาย เป่าตานถูกคนล้อมจนแน่น สวี่ซานก็รีบขายยาเม็ดออกไปทั้งหมด ในเวลาไม่นาน ยาเม็ดเทพหอมทั้งหมดก็ขายหมดแล้ว สวี่ซานยกมือขึ้นทั้งสองข้าง

“หมดแล้ว! หมดแล้ว! ยาเม็ดนี้ทำยากมาก วันนี้เราเอามาขายในราคาต้นทุนเพื่อทุกคน ถ้าหากต้องการอีกก็ไปซื้อที่น้ากาย เป่าตาน หรือไม่ก็ต้องรอไปอีกนาน!”

คนที่ซื้อได้ก็ดีใจ คนที่ซื้อไม่ได้ก็บ่นพึมพำ “นิกาย เป่าตาน...มีโอกาสข้าจะไปที่นั่น”

ในไม่ช้าความวุ่นวายก็หายไป สวี่ซานนับหินวิญญาณในมืออย่างมีความสุข เขาไม่สนใจ หวงจือเวิ่นและ หยวนหยวนที่ดูเหมือนคนเสียสติไปแล้วเลย หวงจือเวิ่นและ หยวนหยวนก็ได้แต่ยืนอึ้ง! พวกเขาขายยาเม็ดมาทั้งชีวิต เพิ่งเคยเห็นคนขายยาเม็ดเช่นนี้เป็นครั้งแรก!

พวกเขาไม่รู้หรอกว่าสวี่ซานหลอกลวงทุกคน! ยาเม็ดเทพหอมที่เขาพูดถึงไม่ใช่ยาที่ทำจากสมุนไพรวิญญาณยี่สิบสองชนิด และไม่ได้ปรุงในเตาปรุงยา แต่เป็นยาเม็ดฝึกฝนร่างกายที่ใช้สมุนไพรวิญญาณแค่สี่อย่างเท่านั้น หาก หวงจือเวิ่นอยากปรุงยาแบบนี้ เขาสามารถปรุงได้เป็นกระบะเลย!

ถ้าหากมีใครรู้ความจริงขึ้นมา นิกาย เป่าตานก็จะถูกทำลาย! “ท่านอาจารย์ สวี่ซานโกหก...”

หยวนหยวนกำลังจะถาม หวงจือเวิ่นก็ยกมือปิดปากเขาไว้ แล้วลากเขาเข้าไปในร้าน ปิดหน้าต่างและประตู หวงจือเวิ่นมองสวี่ซานอย่างเย็นชา “เจ้าทำให้ข้าต้องลำบากแล้ว! เจ้าหลอกลวงคนอื่นแล้วยังใช้ชื่อนิกายของข้า! เจ้าคิดว่าจะหลอกได้ตลอดไปรึ? ถ้าหากคนที่ซื้อยาไปรู้ความจริงขึ้นมาจะทำอย่างไร?”

“ยาเม็ดนี้ไม่มีสมุนไพรวิญญาณยี่สิบสองชนิด! นิกาย เป่าตานก็ไม่มีเตาปรุงยาระดับปฐพี! แล้วยังมีสูตรยาโบราณและอีกหนึ่งร้อยเก้าขั้นตอนอะไรกัน! ถ้าหากมีคนมาหาเรื่อง เจ้าจะให้ข้าอธิบายอย่างไร?”

“ท่านเจ้าสำนัก หวง ใจเย็นก่อน นิกาย เป่าตานมีบุญคุณกับข้า ข้าจะสร้างปัญหาให้ได้อย่างไร?” สวี่ซานรีบปลอบ หวงจือเวิ่นแล้วกระซิบ

“ท่านเจ้าสำนัก หวง เรื่องนี้จัดการได้ไม่ยากหรอก ในห้องปรุงยาของเรามีขยะจากการปรุงยาไม่ใช่รึ? เราก็นำขยะพวกนั้นมานวดรวมกับยาเม็ดให้มีสมุนไพรวิญญาณยี่สิบสองชนิดก็พอแล้ว”

“ส่วนเรื่องเตาปรุงยาเป็นเรื่องง่าย คนทั่วไปไม่รู้หรอกว่าเตาปรุงยาเป็นความลับสำคัญของนิกาย เราก็แค่ตั้งชื่อให้เตาปรุงยาว่าระดับปฐพีก็พอแล้ว สรรพคุณของยาก็เป็นเรื่องจริง ใครจะไปสนใจเรื่องเตาปรุงยา!”