บทที่ 100 เล่นตุกติก

"คุณแม่คะ…" เฮ่ออวิ๋นเสียเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ยอมรับ ถึงอย่างไรเธอก็เป็นแม่แท้ๆ ของจ้านหมิงเยว่

"ทำไมล่ะ ฉันพูดไปขนาดนี้แล้ว พวกเธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?"

คำพูดเดิมถูกตอกกลับมา ใครว่านายหญิงเฒ่าแก่จนเลอะเลือนกันล่ะ?

แค่ความจำระดับฟังผ่านหูเพียงครั้งเดียวไม่มีลืม ก็เหนือกว่าคนส่วนใหญ่ไปไกลโขแล้ว

อย่าว่าแต่บรรดาญาติผู้ใหญ่ที่หลงคิดว่าตัวเองกำลังช่วยดูช่วยคัดเลือกคนให้เลย แม้แต่จ้านหมิงเยว่เองก็คาดไม่ถึงว่าคุณย่าจะออกหน้าปกป้องชัดเจนขนาดนี้

อาสองกับอาสะใภ้รองตระกูลจ้าน รวมถึงน้าชายและน้าสะใภ้ของจ้านหมิงเยว่ต่างพากันลุกขึ้นยืน อาเล็กจ้านชิงหานได้แต่ถอนหายใจ จำใจปลดผ้ากันเปื้อนออกด้วยความน้อยอกน้อยใจ

เฮ่ออวิ๋นเสียพลันรู้สึกเหมือนถูกคนทั้งโลกทอดทิ้ง

เดิมทีเธอก็มาจากครอบครัวธรรมดา เป็นเพราะตอนนั้นนายหญิงเฒ่าไม่ถือสาเรื่องความต่างชั้นวรรณะ เธอถึงได้แต่งเข้ามาอยู่ในตระกูลจ้านได้อย่างราบรื่น

ทว่าสามสิบปีผ่านไป เด็กสาวผู้เคยปราบมังกรในวันวาน บัดนี้กลับกลายร่างเป็นมังกรชั่วร้ายเสียเอง!

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยทบทวนตัวเอง แต่จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังปักใจเชื่อว่าสิ่งที่ทำลงไปล้วนเพื่อผลประโยชน์ของลูกสาวทั้งสิ้น

หากเทียบระหว่างฝ่ายอาสอง อาเล็ก และน้องชายแท้ๆ ของเธอเอง เธอย่อมเอนเอียงไปทางฝ่ายน้องชายมากกว่า ถึงอย่างไรก็เป็นสายเลือดที่ใกล้ชิดกว่า…

แต่ตอนนี้ ลูกสาวกลับพาไอ้หนุ่มที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งกลับมา เท่ากับทำลายความหวังของทั้งสามบ้านจนพังทลายไม่เป็นท่า

เรื่องลูกสาวจะมีความสุขหรือไม่นั้น เธอไม่เคยกังวลเลยสักนิด

ในวัยขนาดนี้ นิยามของความสุขไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่ารักหรือไม่รักอีกต่อไปแล้ว

ไม่ต้องตรากตรำเหน็ดเหนื่อย ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง อยากกินอยากใช้ได้ตามใจ มีความสุขเรื่องบนเตียง…

สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง ยังต้องการอะไรอีก?

ยิ่งเมื่อดูจากคุณสมบัติของลูกสาว ข้อหลังสุดย่อมเป็นสิ่งที่ไม่ต้องห่วงที่สุด ส่วนข้ออื่นก็เห็นๆ กันอยู่ เลือกใครมันจะไปต่างกันตรงไหน?

ส่วนเรื่องความรักน่ะเหรอ…

อยู่กับใครไปจนชิน มันก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละ!

แต่เธอคิดไม่ถึงจริงๆ ว่านายหญิงเฒ่าจะตามใจหลานสาวคนนี้จนถึงขั้นนี้

เฮ่ออวิ๋นเสียลุกขึ้นอย่างเลื่อนลอย เธอรู้ดีว่าคำสั่งไล่แขกของนายหญิงเฒ่านั้นรวมถึงตัวเธอด้วย

ส่วนจ้านเฟยสยงนั้นหน้าหนาเป็นทุนเดิม ไม่ได้รู้สึกรู้สาเลยสักนิดว่าย่ากำลังไล่ทุกคนออกไป ยกเว้นจ้านหมิงเยว่กับไอ้หนุ่มที่เธอพามา

เขาเดินไปส่งทุกคนทีละคนถึงหน้าประตู พอปิดประตูก็เดินผิวปากกลับเข้ามา

"เดี๋ยวนี้อากาศอุ่นกว่าตอนเด็กๆ เยอะเลยเนอะ ย่าว่าไหม?" เขาพูดขึ้นโดยไม่รอคำตอบจากผู้เป็นย่า รีบปรี่เข้าไปในครัวยกกับข้าวออกมาอย่างกระตือรือร้น แถมยังคว้าเอาผ้ากันเปื้อนของอาเล็กมาผูกเอว ดูราวกับเด็กเสิร์ฟไม่มีผิด

ยามกินห้ามพูด ยามนอนห้ามคุย นายหญิงเฒ่ายึดมั่นในธรรมเนียมโบราณนี้มาทั้งชีวิต ย่อมไม่มีทางทำลายกฎของตัวเอง มื้อนี้จึงดำเนินไปอย่างเงียบสงบยิ่งนัก

อย่างน้อยสำหรับเถาเจี๋ยก็เป็นแบบนั้น เขาไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว เหมือนกับมื้อเที่ยงนั่นแหละ ขอแค่กินอิ่มก็พอ

ต้องยอมรับว่ารสมือของจ้านชิงหานไม่เลวเลยจริงๆ ถึงจะมีของทอดอีกสองสามอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ แต่บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารจานเด็ดละลานตา

มีแค่นายหญิงเฒ่า สองพี่น้องตระกูลจ้าน และเถาเจี๋ยรวมสี่คน กินยังไงก็ไม่มีทางหมด

พอกินเสร็จ นายหญิงเฒ่าเริ่มแสดงอาการเหนื่อยล้า จึงพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับเถาเจี๋ยอีกสองสามประโยค บอกให้เขาหมั่นแวะมาบ่อยๆ ให้ถือที่นี่เป็นบ้านตัวเอง ก่อนจะให้จ้านหมิงเยว่พยุงไปพักผ่อนที่เรือนด้านหลัง

"ย่าไม่ต้องห่วงนะ น้องเขยคนนี้ผมดูแลเอง" จ้านเฟยสยงกระดกเหล้าคนเดียวไปทั้งขวด ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ

พอย่าไม่อยู่ เขาก็ยกขาข้างหนึ่งขึ้นเหยียบบนเก้าอี้ หมดคราบความสุภาพเรียบร้อยโดยสิ้นเชิง แล้วขยิบตาให้เถาเจี๋ยที่ไม่แตะเหล้าเลยแม้แต่หยดเดียว "เดี๋ยวพี่จัดรอบสองให้ นายต้องไว้หน้าพี่หน่อยนะ ขืนยังทำตัวเหนียมอายเล่นตัวอีกล่ะก็ อย่าหาว่าพี่ไม่ง้างปากกรอกเหล้าลงไปล่ะ"

"พี่ชาย ผมดื่มเหล้าไม่ได้จริงๆ ครับ…"

ถึงเฮ่ออวิ๋นเสียจะตั้งแง่รังเกียจเขา แต่อภิชาตพี่เมียคนนี้ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรด้วย

"นายเรียกพี่ว่าพี่ชายแล้ว พี่จะทำร้ายนายลงคอได้ยังไง สบายใจได้ ไม่ปล่อยให้เสียเปรียบหรอกน่า" ความประทับใจที่จ้านเฟยสยงมีต่อเถาเจี๋ยไม่ต่างจากคุณย่าเท่าไรนัก หลักๆ คือท่าทีบนเครื่องบินตอนอยู่กับหลิวหยางหยางคนนั้น ไม่ได้เกี่ยวกับว่าจะยอมให้เบอร์โทรศัพท์หรือไม่ให้เลยสักนิด

"ผมดื่มเหล้าไม่ได้จริงๆ ดื่มไม่เป็นเลยครับ" เถาเจี๋ยรีบอธิบาย เขายังจำความกระอักกระอ่วนตอนโดนหลี่ชิงหว่านลากกลับไปได้ดี นอกจากตื่นมาวันรุ่งขึ้นแล้วพบว่าเสื้อผ้าถูกถอดออก ก็จำเรื่องอื่นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

"นายนี่ไม่จริงใจเอาซะเลย ดื่มไม่เป็นก็จิบๆ แตะๆ ไปสิ พี่ไม่เชื่อหรอกว่าจะดื่มไม่ได้เลยสักหยด" จ้านเฟยสยงถลึงตาใส่ทันที

เขาเติบโตมาในค่ายทหาร มีที่ไหนที่ไอ้หนุ่มรุ่นน้องจะไม่ยอมไว้หน้ากันขนาดนี้

จ้านหมิงเยว่เดินกลับมาอย่างรวดเร็ว พอได้ยินข้อเสนอของพี่ชายก็ไม่ได้คัดค้าน "ไปหาที่ครึกครื้นหน่อยก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องนอนโมโหจนตาสว่าง"

เถาเจี๋ยหมดหนทาง ได้แต่ตอบตกลง

อย่างไรเสียก็มีเถี่ยจู้อยู่ด้วย เขาเลยไม่กังวลเรื่องความปลอดภัย

ทั้งสามคนนั่งมองตากันปริบๆ ในที่สุดก็มีมติเป็นเอกฉันท์…ออกเดินทาง

โฮ่วไห่แห่งปักกิ่ง ได้ชื่อว่าเป็นหมุดหมายแห่งวงการบาร์ ไม่ว่าจะเป็นสายชิลแนวศิลป์หรือสายแดนซ์สุดเหวี่ยง ล้วนหาที่เหมาะๆ ได้ทั้งนั้น

เพียงแต่ไม่ใช่แค่เถาเจี๋ยที่เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก นายน้อยจ้านกับองค์หญิงเจ็ดก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหมือนกัน

สองคนนี้ ต่อให้ไปบาร์ อย่างต่ำๆ ก็ต้องเป็นคลับเฮาส์หรูระดับไฮเอนด์ มีหรือจะมาสถานที่ติดดินแบบนี้

เพราะงั้นทั้งสามคนจึงไม่มีใครเหนือกว่าใคร ต่างคนต่างมืดแปดด้านพอกัน

สุดท้ายจ้านเฟยสยงก็เป็นคนตัดสินใจ ลากทั้งสองคนเข้าไปในร้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายร็อกเกอร์

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ดนตรีจังหวะเร้าใจผสานกับเสียงดีเจก็ชวนให้ร่างกายขยับโยกตามอย่างห้ามไม่อยู่…

"เฮ้ย ที่นี่เข้าท่าแฮะ!" จ้านเฟยสยงมองเรียวขายาวของเหล่าแดนเซอร์ทั้งสี่มุมพลางตาลุกวาว ไม่สนใจสองคนที่เดินตามหลังมาแม้แต่น้อย เขารีบพุ่งตรงไปใต้เสาไฟ เงยหน้าชื่นชมทัศนียภาพเจริญหูเจริญตาทันที…

จ้านหมิงเยว่เอือมระอาพี่ชายเต็มทน เธอจึงลากเถาเจี๋ยตรงไปยังโต๊ะตรงมุมหนึ่ง สั่งเบียร์มาสองทาวเวอร์กับน้ำส้มหนึ่งเหยือก

เถาเจี๋ยถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก

"วันนี้ทำได้ดีมาก วันหน้าเอาใหม่นะ" จ้านหมิงเยว่ยกแก้วเหล้าขึ้น ชนกับแก้วน้ำส้มของเถาเจี๋ยเบาๆ

เถาเจี๋ยกำลังจะยกดื่ม จู่ๆ ก็ชะงัก "หมายความว่าไง"

"พ่อฉันจะกลับประเทศช่วงสิ้นปี ถึงตอนนั้น…" จ้านหมิงเยว่ส่งยิ้มหวานผ่านดวงตากลมโตคู่งาม

"พอเลย แค่รอบนี้ผมก็ขาดทุนจะแย่อยู่แล้ว ยังจะมีรอบหน้าอีกเหรอ" เถาเจี๋ยรีบโบกมือ ถึงจะเริ่มจับทางถูกจนเริ่มคุ้นมือ แต่เขาก็ไม่อยากเล่นซ้ำสองอีกเด็ดขาด

"ต่อให้นายจะแค่มาเล่นละคร แต่ละครยังถ่ายไม่จบจะมาชิ่งหนีกลางคันได้ไง ความเสียหายพวกนั้นจะทำยังไงล่ะ" จ้านหมิงเยว่เงยลำคอระหงขึ้น ดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

"เสียหายอะไรกัน" เถาเจี๋ยไม่ยอมรับ "ผมได้เงินมาแค่สองหมื่นเองนะ ตกลงกันไว้แล้วว่าจับมือจูบปากต้องเพิ่มเงิน ตอนที่คุณมาควงแขนผม ผมยังไม่ได้คิดเงินเพิ่มเลยด้วยซ้ำ…"

จ้านหมิงเยว่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายไม่เหมือนผู้ชายทั่วไป ทว่าสิ่งที่ได้ยินใหม่นี้ก็ทำให้เธอต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ "พี่ซ่งให้เงินนายด้วยเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ ตกลงกันไว้แล้วว่าจะคิดตามเวลาจริง ส่วนต่างค่อยมาเคลียร์ทีหลัง ชั่วโมงละหนึ่งพัน" เถาเจี๋ยหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา "นับตั้งแต่ก้าวขาออกจากบ้าน ตอนนี้ก็เป๊ะเลย หนึ่งหมื่นห้าพัน"

จ้านหมิงเยว่: …

ฟันขาวเรียบสวยดุจไข่มุกขบกัดแน่น "นายยังอยากจัดงานเลี้ยงอยู่ไหมฮะ"

"คุณเล่นแบบนี้มันขี้โกงนี่หว่า"

พอเห็นเขาเริ่มหงอยลงถนัดตา ความขี้เล่นของจ้านหมิงเยว่ก็ผุดขึ้นมาทันที เธอขยับเข้าไปควงแขนเขา "นายตามฉันมาที่บ้าน แฟนนายจะไม่หึงเอาเหรอ"

เถาเจี๋ยคิดไปว่าเธอกำลังพูดถึงจ้าวฉาน จึงแอบรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ จริงๆ นั่นแหละ เขาพยายามดึงแขนออก "เรื่องนี้อยู่นอกเหนือขอบเขตงาน ผมมีสิทธิ์ไม่ตอบครับ"

มุมปากของจ้านหมิงเยว่กระตุก เธอไม่เคยคบหากับพี่สาวน้องสาวที่เป็นผู้ชายมาก่อน พอได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็ยิ่งกอดแขนแน่นขึ้น "เอาละ ไม่แกล้งนายแล้ว แต่งานนี้นายต้องช่วยจริงๆ นะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ความลับเล็กๆ ของนายล่ะ ในประเทศนี้เขาไม่ปล่อยให้ทำตัวโจ่งแจ้งขนาดนั้นหรอก ไม่แน่ว่าในอนาคตพวกเราอาจจะได้เป็นเพื่อนบ้านกันก็ได้"

เถาเจี๋ยตกใจยกใหญ่ นึกว่าซ่งลวี่หักหลังเอาความลับของเขาไปแฉเสียแล้ว เวลานี้จึงไม่มัวมาอาลัยอาวรณ์ความนุ่มนิ่มที่โอบรัดท่อนแขนอยู่ เขารีบชักแขนออกแล้วขยับตัวเว้นระยะห่างทันที "คนอื่นก็แล้วไปเถอะ แต่ให้เป็นเพื่อนบ้านกับคุณ ผมกลัวบ้านคุณจะมาคิดบัญชีกับผมมากกว่า"

ตัดภาพไปที่จ้านเฟยสยง ฝีมือเองก็ไม่ใช่เล่นๆ หลังจากเพิ่งไปแป้กไม่เป็นท่ากับหลิวหยางหยางมา ทว่าพออยู่ในบาร์กลับทำผลงานได้ไม่เลวทีเดียว

เถาเจี๋ยเพิ่งดื่มน้ำส้มหมดไปแก้วเดียว อีกฝ่ายก็ควงสาวผมยาวสลวยเรียวขาสวยกลับมาด้วยคนหนึ่ง เขาเชิดคางส่งสายตาอวดใส่ทั้งน้องสาวและเถาเจี๋ย "คืนนี้พี่เลี้ยงเอง พวกนายดื่มกันให้เต็มคราบเลยนะ เอ๊ะ ใครสั่งน้ำส้มมาเนี่ย"

พอเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเถาเจี๋ยที่แม้แต่แสงสลัวยังปิดไม่มิด เขาก็ยกแก้วน้ำส้มออกไปทันที "เปลี่ยนเป็นเหล้า เดี๋ยวนี้เลย ยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่าวะ"