บทที่ 99 เปิดฉากเต็มกำลัง

ชัดเจนจนไม่อาจชัดเจนไปกว่านี้ นายหญิงเฒ่าแค่อยากดูว่าเถาเจี๋ยจะแก้สถานการณ์นี้อย่างไร

หากตั้งแต่แรกเขาถูกขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ หญิงชราคงยุติเรื่องไร้สาระนี้ไปนานแล้ว ทว่าท่าทีของเขากลับนิ่งสงบจนเกินไป

ดวงตาคู่นั้นราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง ไร้ซึ่งความลนลานแม้เพียงเศษเสี้ยว

เรื่องนี้ทำให้นายหญิงเฒ่าเริ่มมองเขาไม่ออก

ไม่ใส่ใจเรื่องแต่งงานนี้งั้นหรือ

หรือว่ามั่นใจเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว

หรือกระทั่งว่ามีเบื้องหลังที่มั่นคง จนไม่เห็นตระกูลจ้านอยู่ในสายตาเลยสักนิด

เมื่อนายหญิงเฒ่าวางท่าเป็นผู้ชมคอยดูความสนุก บรรดาญาติฝ่ายตระกูลจ้านต่างพากันคิดไปว่าเธอก็ไม่ถูกชะตากับเถาเจี๋ยเช่นกัน หรือไม่ก็คงคล้อยตามคำพูดของพวกตนเมื่อครู่แล้ว

เวลานี้จึงยิ่งกระหน่ำโจมตีเถาเจี๋ยอย่างสุดกำลัง

โดยเฉพาะจ้านชิงหาน ผู้เป็นอาสาวของจ้านหมิงเยว่

"คนเราต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว ธรณีประตูตระกูลจ้านไม่ใช่ที่ที่คิดจะก้าวข้ามก็ก้าวได้ อายุยังน้อยไม่คิดเรียนรู้ก้าวหน้า หวังแต่จะใช้ทางลัด จะไปเจริญได้สักแค่ไหนเชียว"

"อย่าคิดว่าสอบติดปริญญาโทแล้วจะมาชูคอเหนือคนอื่นในตระกูลจ้านได้นะ ปริญญาเอก หรือกระทั่งหลังปริญญาเอก พวกเราเห็นมาจนชินตาแล้ว มาถึงตระกูลจ้าน ใครบ้างไม่ต้องหดหัวทำตัวลีบ"

"คิดจะใช้แค่หน้าตามาเกาะกินล่ะก็ ตระกูลจ้านต่อให้เลี้ยงหมาสักตัว ก็ไม่เลี้ยงพวกไม่เอาถ่านหรอก…"

ถ้อยคำยิ่งพูดยิ่งโจ่งแจ้ง กลิ่นอายความเผ็ดร้อนยิ่งทวีความรุนแรง

คนอื่นๆ เห็นจ้านชิงหานเปิดศึกได้ดุเดือดขนาดนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะกระโดดเข้ามาร่วมวงด้วย คุณอาสะใภ้รองตระกูลจ้านเบะปาก "คนมาจากตระกูลต่ำต้อยนี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ กิริยามารยาทคำพูดคำจาก็ไม่คู่ควรกับหมิงเยว่ของเราเลยสักนิด ถ้าพาออกไปข้างนอก มีหวังได้ขายหน้าตายชัก"

ตอนนี้เฮ่ออวิ๋นเสียปักใจเชื่อไปแล้วว่าเถาเจี๋ยคิดจะจับคนรวย ที่บอกว่าไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของตระกูลจ้าน ใครจะไปเชื่อ

สู้บอกว่ารู้สถานะของตระกูลจ้าน แต่เพราะรักหมิงเยว่จริงๆ ยังจะฟังดูจริงใจเสียกว่า

ในฐานะสะใภ้ใหญ่ แถมยังเป็นเรื่องของลูกสาวตัวเอง ท่าทีของเธอนับว่าชัดเจนอย่างยิ่ง แต่เถาเจี๋ยกลับทำราวกับเป็นพวกสมองทึบ เหมือนฟังไม่ออกอย่างไรอย่างนั้น แม้กระทั่งรอยยิ้มบนใบหน้าก็แทบไม่เปลี่ยนไปเลย

นั่นทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีวิชาเต็มตัวแต่ปล่อยไม่ออก ยามมองไปยังเถาเจี๋ยจึงคันเขี้ยวจนแทบทนไม่ไหว "พ่อหนุ่ม พวกเราพูดกันมาขนาดนี้แล้ว ในใจเธอก็น่าจะรู้ตัวแล้วใช่ไหมล่ะ!"

เมื่อเห็นเถาเจี๋ยพยักหน้ารับ เฮ่ออวิ๋นเสียก็ยิ่งโมโห "ตระกูลจ้านก็นับว่าเป็นตระกูลบัณฑิตผู้ดี ให้ความสำคัญกับมารยาทอย่างยิ่ง แต่ถ้าต้องเจอคนชั่วร้าย ก็งัดไม้แข็งเด็ดขาดออกมาจัดการได้เหมือนกัน…"

"คุณน้าครับ นี่คือจะไล่ผมแล้วใช่ไหมครับ" เถาเจี๋ยยืนอยู่จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้นั่งลงเลยสักนิด ไม่พอใจก็ส่วนไม่พอใจ แต่ใครใช้ให้เขารับเงินของรุ่นพี่มาแล้วล่ะ

ตัวเขาก็มาถึงแล้ว ความอึดอัดน้อยเนื้อต่ำใจก็โดนไปไม่น้อย

ถูกไล่ออกไปก็ไม่ได้ติดใจอะไรหรอก แต่คำพูดบางคำ หากไม่ได้พูดออกไปคงอึดอัดตายชัก

เฮ่ออวิ๋นเสียหรี่ตาหงส์ลง "ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ"

"ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ฮะๆ ผมแค่ถามดูเฉยๆ" เถาเจี๋ยหัวเราะกลบเกลื่อน "ผมมันพวกขวัญอ่อน โดนด่าสักสองสามคำยังพอทน แต่ที่กลัวจริงๆ คือกลัวโดนซ้อมน่ะครับ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไม้แข็งเด็ดขาดอะไรนั่นเลย"

เขากวาดสายตามองคนเต็มห้อง "ผมอุตส่าห์ดีอกดีใจเดินทางจากเซินตูมาถึงปักกิ่ง ไม่นึกเลยว่าจะกลายมาเป็นคนชั่วช้าสารเลวไปได้ แปลกใจอยู่นิดหน่อย แต่ก็พอเข้าใจได้ครับ ตัวผมเรียนคณิตศาสตร์มา ถ้าพวกคุณจะคุยเรื่องสมการเชิงอนุพันธ์ย่อยในกลศาสตร์ของไหลกับผม หรือทฤษฎีเมทริกซ์สุ่ม ถึงผมจะไม่ได้วิจัยเจาะลึก แต่ก็พอต่อบทสนทนาได้สองสามประโยค แต่ถ้าพูดถึงเรื่องมนุษยสัมพันธ์และการเข้าสังคม เมื่อเทียบกับพวกผู้อาวุโสทั้งหลายแล้ว ผมคงยิ่งกว่าเด็กประถมเสียอีก

แต่ก็ไม่เป็นไรครับ ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน การแต่งงานเป็นเรื่องของสองครอบครัว ข้อนี้ผมยังเข้าใจดี

ขออภัยด้วยที่ผมใช้คำว่าสองครอบครัว แทนที่จะเป็นสองตระกูล เพราะบ้านผมมีกันอยู่แค่พ่อแม่ลูกสามคน ไม่มีญาติสนิทมิตรสหายเยอะแยะมาคอยช่วยตัดสินใจแทนขนาดนั้น"

พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของจ้านชิงหาน คุณอาสะใภ้รอง รวมถึงพวกคุณน้าชายและน้าสะใภ้ต่างก็เปลี่ยนสีไปทันที

ทว่าเถาเจี๋ยเพียงแค่สะกิดเบาๆ แล้วหยุดไว้ ไม่ได้เอ่ยระบุชื่อใคร

"เมื่อกี้ที่คุณน้าถามว่าผมรู้ตัวไหม ผมก็พอรู้ตัวอยู่ครับ ไม่ได้เรียนหนังสือจนโง่ คำพูดพวกนี้ยังฟังเข้าใจ ในสายตาของพวกผู้อาวุโสทั้งหลาย ตัวผมกระจอกงอกง่อยแค่นี้ คงเอาอะไรมาให้ตระกูลจ้านไม่ได้ หรือจะพูดว่าช่วยผลประโยชน์ให้พวกคุณได้จำกัดก็คงได้ ทำให้พวกผู้อาวุโสต้องผิดหวังแล้ว แน่นอนว่าการจะได้รับการยอมรับมันคงยาก

ที่ผมไม่รู้เรื่องสถานการณ์ของตระกูลจ้าน นั่นก็เรื่องจริงครับ คนธรรมดาสามัญตาดำๆ ย่อมเข้าไม่ถึงชนชั้นสูงขนาดนั้น ย่อมต้องหูหนวกตาบอดเป็นธรรมดา ปกติหัวข้อที่คุยกันก็ไม่พ้นเรื่องซุบซิบดาราหรือข้าราชการระดับสูงคนไหนโดนปลด ล้วนแต่ฟังเขาเล่าต่อๆ กันมา จะมองอะไรคลาดเคลื่อนไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

ความพยายามของคนรุ่นเดียวจะไปสู้คนที่สะสมมาสามชั่วคนได้อย่างไร เหตุผลนี้ผมฟังจนหูชาแล้ว ยิ่งฟังจากความหมายของพวกคุณ ตระกูลจ้านคงไม่ได้มีดีแค่นั้น

ฟังจากน้ำเสียง คงเข้าข่ายที่ว่าคบหาแต่ผู้ทรงภูมิ ไม่ข้องแวะคนไร้การศึกษา หากเทียบกับพ่อแม่ผมที่แค่ผู้ใหญ่บ้านแวะมาหา ก็ยืดอกเดินออกจากบ้านได้อย่างภาคภูมิใจแล้วล่ะก็ ถือว่าต่างชั้นกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว

แต่มันแล้วยังไงล่ะครับ

คนสองคนอยู่ด้วยกัน ผมเลี้ยงดูลูกเมียได้ ปรนนิบัติดูแลพ่อแม่ยามแก่เฒ่าได้ ไม่ลักขโมย ไม่ติดหนี้ติดสินใคร ใช้ชีวิตเรียบง่ายสงบสุข แค่นี้ผมก็คิดว่ามีความสุขแล้ว

ชีวิตจริงไม่เหมือนวิทยาศาสตร์ ความถูกและความผิดไม่ได้มีเส้นแบ่งตายตัว ก็เหมือนกับที่คุณอาบอกว่าผมไร้มารยาทนั่นแหละครับ

ขออภัยด้วยนะครับ ที่ตอนนี้ขอเรียกตามหมิงเยว่ไปก่อน"

"ถ้าผมวางก้ามอวดดีไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่ เรื่องนี้ย่อมเป็นผมที่ไร้มารยาท แต่ถ้าต้องเผชิญกับความประสงค์ร้าย หรือกระทั่งคำเยาะเย้ยถากถาง แล้วผมต้องยอมก้มหน้ารับกรรม จำใจทนเพียงเพราะสถานะของอีกฝ่าย คุณช่วยบอกผมทีเถอะครับ ว่าเพื่ออะไรกัน"

เวลานี้เถาเจี๋ยจัดหนักจัดเต็ม แทบจะเปิดฉากกราดยิงไม่ไว้หน้า

"อาศัยใบบุญผู้อาวุโสถึงพอลืมตาอ้าปากได้ ไม่นับว่าเป็นเรื่องน่าอายหรอกครับ แต่การไม่คิดพัฒนาตัวเองแล้วเอาบารมีคนอื่นมาเชิดหน้าชูตา แถมยังมาชี้หน้าด่าทอคนอื่น เอาความมั่นใจมาจากไหนกันครับ"

"เมื่อกี้ได้ยินบรรดาผู้อาวุโสสั่งสอนชี้นำสารพัด ต่างก็ภาคภูมิใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวเองมีเหลือเกิน ถึงได้เหยียดหยามการแต่งงานที่ฐานะไม่คู่ควรขนาดนี้ อาเล็กเองก็คงมีเรื่องไม่พอใจในชีวิตสมรสของตัวเองอยู่ไม่น้อย ถึงได้เอาตัวเองมาเป็นตัวอย่างให้เห็น ว่าการแต่งงานที่ไม่เหมาะสมมันไม่มีความสุขแค่ไหน

ช่างน่านับถือจริงๆ ราวกับว่าตัวเองเคยตากฝนมาก่อน ก็เลยอยากจะกางร่มให้หมิงเยว่อย่างนั้นแหละครับ"

จ้านชิงหานยืดตัวตรง "แน่นอนอยู่แล้ว หมิงเยว่เป็นหลานสาวแท้ๆ ของฉัน ฉันย่อมหวังดีกับเธอสิ"

เถาเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย "แม้ผมจะไม่แน่ใจนัก แต่ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมีคนที่คิดว่าเหมาะสม และมีผลประโยชน์ต่อตัวคุณเองเตรียมไว้จะแนะนำให้หมิงเยว่ล่ะก็ ผมก็คงจะเชื่อไปแล้วนะครับ"

จ้านชิงหานสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที รู้สึกราวกับตัวเองตกหลุมพรางคำพูดของเถาเจี๋ยเข้าเต็มเปา

"คุณอาสะใภ้รอง น้าชาย น้าสะใภ้ พวกคุณเองก็มีคนที่คิดว่าเหมาะสมอยู่ในใจกันทุกคนใช่ไหมล่ะครับ พวกคุณกำลังคำนึงถึงความสุขของหมิงเยว่ หรือผลประโยชน์ของตัวเองกันแน่ ต้องให้คนอื่นพูดออกมาตรงๆ ด้วยเหรอครับ"

เถาเจี๋ยพูดมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่ต่ออีกแล้ว

ได้ตอกกลับไปแบบนี้ ก็นับว่าได้ระบายอารมณ์ออกไปแล้ว

ส่วนผลลัพธ์จะออกมาอย่างไร มันเกี่ยวอะไรกับเขากันล่ะ

ใครซ่อนเจตนาอะไรไว้ ตอนนี้ก็นับว่าถูกเขาจับมาวางแผ่ไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ขอแค่มีตา ย่อมมองเห็นได้กระจ่างแจ้ง

พูดจบ เขาก็หันไปมองนายหญิงเฒ่า กำลังจะเอ่ยปากขอตัวลา ทว่ากลับเห็นหญิงชราลุกขึ้นยืน พลางปรบมือรัวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ดี ดีมาก! พูดได้ดี!"

นายหญิงเฒ่าพูดจบ ก็ชี้นิ้วไปยังคนในตระกูลจ้านทุกคนในห้อง "คำพูดคำจาฟังดูสูงส่งสวยหรู แต่ความคิดที่ซ่อนไว้กลับมืดมนจนไม่อาจให้ใครเห็น เอาเรื่องแต่งงานของรุ่นลูกรุ่นหลานมาแลกผลประโยชน์ของตัวเอง แล้วยังกล้าเสนอหน้าขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดของศีลธรรมเพื่อแต่งหน้าทาแป้งให้ตัวเองอีก ไม่อายกันบ้างหรือไง!"

คำพูดของนายหญิงเฒ่าทำให้ทุกคนต่างก้มหน้าลง

ไม่ใช่เพราะพวกเขารู้สึกสำนึกผิดหรอก เพียงแค่ไม่อยากยั่วโมโห 'เสาหลัก' ของบ้านให้เดือดดาลเท่านั้น

สายตาที่เคยดูใจดีบัดนี้กลับเปล่งประกายความเฉียบคมออกมา "แขกมาเยือนถึงบ้าน พวกแกต้อนรับกันแบบนี้เหรอ? ยังจะมีหน้ามาอ้างว่าเป็นตระกูลผู้ดีมีเกียรติอีกรึไง? เอาหน้าตาของพ่อพวกแกไปขายจนหมดสิ้น!"

นายหญิงเฒ่าในเวลานี้ช่างดูสง่างามน่ายำเกรง อย่างน้อยในสายตาของเถาเจี๋ยก็เป็นแบบนั้น

"กลับกันไปได้แล้ว เรือนสี่ประสานหลังนี้ฉันตั้งใจยกให้หมิงเยว่ พูดตามตรง พวกแกทุกคนก็ถือเป็นแค่แขกเหมือนกัน แขกไม่พาคนนอกมา และไม่ทำตัวเป็นเจ้าภาพต้อนรับแขกเสียเอง กฎเกณฑ์ข้อนี้ถ้าพวกแกยังไม่เข้าใจ ตอนนี้ฉันจะสอนให้เอง"