บทที่ 98 เป้าเล็งของทุกคน

เถาเจี๋ยไม่ได้รอให้ใครมาแนะนำ เขาค้อมตัวคำนับผู้อาวุโส "สวัสดีครับคุณย่า ผมเถาเจี๋ยครับ"

"อืม ดี หน้าตาคมคาย รูปร่างก็ดี" นายหญิงเฒ่ายิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ "คนเราอยู่กันเยอะ ก็ต้องมีเรื่องให้ปวดหัวกันบ้าง ลิ้นกับฟันมันก็มีกระทบกระทั่งกันธรรมดา เรื่องไม่เป็นเรื่องอะไรก็อย่าไปถือสาหาความเลยนะ"

มุมปากของจ้านหมิงเยว่กระตุกเบาๆ เมื่อตอนเที่ยงคุณย่ายังแอบดูเหตุการณ์อยู่ในครัวหลังร้านของปู่เฉียนแท้ๆ มาตอนนี้กลับแสร้งทำเป็นเหมือนเพิ่งเคยเห็นหน้ากันครั้งแรก

จ้านชิงหานเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา เธอรู้สึกว่าแม่แท้ๆ ไม่มีทีท่าจะออกโรงหนุนหลังเธอเลยสักนิด อ้าปากพูดก็ดันไปเข้าข้างคนนอกเสียอย่างนั้น

เดิมทีเธอตั้งใจจะรับหน้าที่เป็นคนคอยแนะนำสมาชิกคนอื่น แต่ตอนนี้หมดอารมณ์เสียแล้ว จึงหมุนตัวเดินไปด้านหลัง "ฉันไปดูในครัวหน่อยดีกว่า"

จ้านหมิงเยว่ย่อมรู้ดีว่าทำไมอาหญิงเล็กถึงอารมณ์บูด แต่ก็ไม่ได้รั้งไว้ เธอหันมาช่วยแนะนำคนอื่นให้เถาเจี๋ยแทน "นี่อาสองกับอาสะใภ้รองค่ะ"

"สวัสดีครับอาสอง อาสะใภ้รอง" เถาเจี๋ยเอ่ยทักตาม มือกวักเอาบุหรี่ซองใหม่ที่เพิ่งแกะออกมาถือสองมือยื่นให้

จ้านหงเหว่ยยืนหลังตรง แผ่กลิ่นอายแบบนายทหารออกมาเต็มเปี่ยม เขาพยักหน้ารับคำทักทายพลางโบกมือปฏิเสธเป็นเชิงว่าไม่สูบบุหรี่ ส่วนภรรยาที่อยู่ข้างกายเพียงแค่พยักหน้ารับ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยการจับผิดและประเมินค่า

"นี่คุณน้ากับน้าสะใภ้ค่ะ"

"สวัสดีครับคุณน้า น้าสะใภ้" เถาเจี๋ยยื่นซองบุหรี่ให้อย่างมีมารยาทเหมือนเดิม

เฮ่อเฉียงยื่นมือไปรับมา แล้วยืนรอให้เถาเจี๋ยจุดไฟให้

เถาเจี๋ยควานหาไฟแช็กในกระเป๋า ถึงนึกขึ้นได้ว่าบนเครื่องบินห้ามพกไฟแช็กขึ้นมา และเมื่อครู่ก็ลืมซื้อเสียด้วย

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เก้อเขิน จ้านเฟยสยงก็สะบัดมือ เงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบมาทางนี้

เถาเจี๋ยยื่นมือออกไปรับ เป็นเพียงไฟแช็กต้านลมธรรมดาอันหนึ่ง เขาพยักหน้าขอบคุณอีกฝ่าย แล้วจึงจุดไฟให้เฮ่อเฉียง

เฮ่อเฉียงตำแหน่งทางราชการไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่วันๆ ชอบวางมาดใหญ่โต เพียงแต่อยู่ในตระกูลจ้าน เขาไม่มีโอกาสได้วางก้ามใส่ใคร

คราวนี้หลานสาวพาคนรักมาเปิดตัวถึงบ้าน ในที่สุดเขาก็สบช่องได้วางท่าเสียที

เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาฟู่หนึ่ง "บ้านอยู่ที่ไหนล่ะ"

"ซิ่วเฉิง แถบเหลียวเป่ยครับ" เถาเจี๋ยตอบอย่างสำรวมและเป็นระเบียบเรียบร้อย

เฮ่อเฉียงกำลังจะซักต่อ กลับพบว่าเถาเจี๋ยถูกดึงตัวไปยืนอยู่ตรงหน้าพี่สาวของตนเสียแล้ว ทำเอาเขาสูบควันไม่ทันระวังจนสำลักไอโขลกๆ

"นี่แม่ฉันค่ะ"

ไม่ต้องแนะนำ เถาเจี๋ยก็พอมองออก

หากจะบอกว่าอาหญิงเล็กจ้านชิงหานมีส่วนคล้ายจ้านหมิงเยว่สักสองสามส่วน สตรีผู้นี้ก็ถอดแบบพิมพ์เดียวกันมาไม่ต่ำกว่าหกเจ็ดส่วนเลยทีเดียว

แม้จะล่วงเลยตามวัย แต่เธอยังคงดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ยิ่งขับเน้นให้ดูสง่างามและสูงศักดิ์

"สวัสดีครับคุณน้า" เถาเจี๋ยเก็บซองบุหรี่ลง ยืนประสานมือทอดสายตาลงต่ำ

"ฉันน่ะไม่ยินดีเท่าไหร่หรอก!"

สีหน้าของเฮ่ออวิ๋นเสียไม่เคยคลายความบึ้งตึงมาตั้งแต่แรก พอเถาเจี๋ยเอ่ยทักทาย เธอกลับไม่ไว้หน้าเขาสักนิดเดียว

เธอเงยหน้ามองเถาเจี๋ย "เรื่องราวของบ้านเรา เธอรู้เรื่องบ้างไหม?"

เถาเจี๋ยส่ายหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง "ไม่ทราบครับ"

"เธอไม่รู้จริงหรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่?" เฮ่ออวิ๋นเสียไม่เชื่อแม้แต่น้อย

ยุคนี้พวกผู้ชายหวังเกาะผู้หญิงรวยมีเกลื่อนกลาด ไม่เพียงแค่ไต่เต้าข้ามหัวคนอื่นย่นระยะเวลาต่อสู้ชีวิตไปหลายสิบปี พอนึกว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วหันกลับมาแว้งกัดก็มีให้เห็นถมไป

"ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ" น้ำเสียงของเถาเจี๋ยไม่เปลี่ยนไปสักนิด เขากวาดสายตามองรอบห้องโถง "แต่ตอนนี้พอรู้แล้วว่า ฐานะทางบ้านของหมิงเยว่น่าจะกินดีอยู่ดีทีเดียว"

"กินดีอยู่ดี? เธอใช้คำว่ากินดีอยู่ดีกับตระกูลจ้านของเราเนี่ยนะ?" เสียงของเฮ่ออวิ๋นเสียแหลมสูงขึ้นมาทันที เธอยกมือตบลงบนเก้าอี้หนึ่งฉาด "เธอรู้ไหมว่าเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ราคาเท่าไหร่? เธอดูสิว่าภาพวาดอักษรพู่กันที่แขวนอยู่กลางห้องโถงนั่นเป็นผลงานของใคร? คิดว่าตัวเองจับพลัดจับผลูโชคดีหล่นทับ แค่แต่งกับลูกสาวฉันแล้วจะได้ขึ้นสวรรค์ในชั่วพริบตาหรือไง?"

เฮ่อเฉียงน้าชายของจ้านหมิงเยว่เห็นพี่สาวเปิดฉากยิงแล้ว ก็รีบสาดกระสุนเสริมทันควัน "คนแบบนี้มีเกลื่อนถนน ใครบ้างไม่อยากยืมชื่อเสียงตระกูลจ้านไปประดับบารมีตัวเอง? ยิ่งได้แต่งกับลูกสาวตระกูลจ้านด้วยแล้ว ถ้าให้ฉันพูดนะ วันนี้เปิดบ้านต้อนรับมันยังมากเกินไปด้วยซ้ำ…"

น้าสะใภ้ที่นั่งเงียบมาตลอด พอเห็นสามีพูดเช่นนั้นก็เอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อเขาไว้ ทว่าพออ้าปากกลับเต็มไปด้วยสำเนียงเสแสร้ง "พวกเราก็ไม่ได้คัดค้านเรื่องที่หมิงเยว่จะมีความรักหรอกนะ เพียงแต่การแต่งลูกสาวออกไปกับแต่งสะใภ้เข้าบ้านมันไม่เหมือนกัน แต่งเมียต้องเลือกคนมีคุณธรรม แต่แต่งให้สามีมันต้องเลือกคนที่ถูกต้อง การแต่งงานเป็นเรื่องของสองตระกูล โดยทั่วไปแล้วฝ่ายหญิงที่มีพร้อมทุกอย่าง ตอนจบที่ดีมักจะมีไม่มาก ตัวอย่างมีให้เห็นตั้งเท่าไหร่ เจ้าหญิงซัมซุงเป็นไงล่ะ? สุดท้ายฝ่ายชายก็นอกใจจนจบลงด้วยการหย่าร้างอยู่ดี…"

"พี่สะใภ้เฮ่อเจียพูดแบบนี้ มันก็จริงอย่างยิ่งเลยนะ เสี่ยวนิงบ้านคุณอาตู้ วันก่อนก็เพิ่งหย่าไป อยู่กินกันมาตั้งสิบกว่าปี สุดท้ายโดนไล่ออกมาตัวเปล่า พี่ชายเธอต้องไปรับตัวกลับมาเองเลยนะ…"

อาสะใภ้รองเริ่มออกปากบ้าง "ถึงได้บอกไงว่าเกิดเป็นผู้หญิงมันยาก มองคนพลาดไปครั้งเดียวก็พังไปทั้งชีวิต"

คุณย่าใหญ่ยังคงจิบชาอย่างสุขุม ไม่คิดจะช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้เถาเจี๋ยเลยสักนิด แม้แต่จ้านหมิงเยว่ที่อยากจะอ้าปากพูด ก็ยังถูกสายตาของท่านกดดันจนต้องกลืนคำพูดลงไป

เถาเจี๋ยไม่ได้ร้อนรนหรือโมโห เขายืนฟังอยู่เฉยๆ

จ้านชิงหานเดินกลับมาจากในครัวพอดี จึงปรี่เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยทันที "พี่สะใภ้รอง จะต้องไปพูดถึงคนอื่นทำไมกัน? ฉันนี่ไม่ใช่ตัวอย่างที่มีชีวิตอยู่หรือไง?"

เธอคว้าผ้ากันเปื้อนที่ผูกเอวขึ้นมาเช็ดมือ "ตอนแต่งเข้าไปแรกๆ เป็นยังไงล่ะ? แทบจะประคองบูชาไว้บนหิ้ง ตอนนี้ล่ะ ต้องไปเป็นวัวเป็นม้าให้บ้านแซ่หลี่ จะต่างอะไรกับคนใช้แก่ๆ สักคน?"

เมื่อจ้านชิงหานยกเอาเรื่องตัวเองมาเล่า บรรยากาศก็ยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก

อาสะใภ้รองหยิบเมล็ดแตงโมขึ้นมาหนึ่งกำมือ "น้องเขยก็ยังพอรับได้อยู่ ถึงจะบ้าอำนาจไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ล้ำเส้นเกินไป ที่น่ากลัวคือพวกที่ข้างในกับข้างนอกไม่เหมือนกันต่างหาก รู้หน้าไม่รู้ใจ หมิงเยว่ยังเด็ก ตาต้องเบิกให้กว้างๆ เข้าไว้…"

"พี่สะใภ้รองพูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ถึงตาเฒ่าหลี่จะมีข้อเสียเต็มไปหมด แต่มันก็ยังดีกว่าพวกที่แม้แต่จะแกล้งทำเป็นดียังขี้เกียจทำ รู้ทั้งรู้ว่าจะมาทำให้คนอื่นเขาอึดอัดใจ แต่ก็ยังหน้าด้านเสนอหน้ามาถึงที่ สภาพจิตใจนี่แข็งแกร่งไม่เบาเลยนะ"

จ้านชิงหานไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป เธอระบายโทสะที่เพิ่งได้รับมาเมื่อครู่ออกมาจนหมด

"ถ้าให้ฉันพูดนะ คนที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ เล่ห์เหลี่ยมย่อมไม่ธรรมดา พออาศัยตระกูลจ้านก้าวหน้าจนปีกกล้าขาแข็งแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะหันมาเล่นงานตระกูลจ้านของเรายังไงบ้าง ใครจะคิดยังไงก็ช่าง แต่ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่เห็นด้วย"

พอนึกถึงกล่องเก็บความเย็นที่เห็นในครัวหลังบ้านขึ้นมาได้ จ้านชิงหานก็ถลึงตาใส่หลานสาว "ไม่รู้จริงๆ ว่าเส้นประสาทเส้นไหนของแกมันผิดปกติ คนอื่นขนเงินทองมากองท่วมหัวยังก้าวข้ามธรณีประตูบ้านเราไม่ได้ แกกลับดีนักหนา เอากล่องปลากล่องกุ้งเน่าๆ มาทำเป็นของล้ำค่า"

จ้านหงเหว่ยเห็นว่าสถานการณ์ชักจะเลยเถิดจนแทบฉีกหน้ากัน จึงกระแอมขึ้นมาทีหนึ่ง "น้องเล็ก เธอพูดให้น้อยๆ หน่อยเถอะ พี่สะใภ้ใหญ่ยังแทรกไม่ได้สักคำแล้วเนี่ย"

จ้านเฟยสยงเห็นเถาเจี๋ยตกเป็นเป้าสายตาและเป้าโจมตีของทุกคน ทีแรกก็กะจะช่วยพูดให้สักสองสามคำ แต่พอเห็นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะโมโหเลยสักนิด ก็อดแปลกใจไม่ได้ อยากรู้เหมือนกันว่าคนที่เมื่อกี้ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใครสักคำ ตอนนี้จะจัดการอย่างไรต่อไป

เขาจึงกลืนคำพูดลงคอ หยิบผลไม้อบแห้งมากำมือหนึ่งเพื่อยืนดูเรื่องสนุกต่อ พอจวนจะยัดเข้าปากก็เห็นคุณย่ายื่นมือมาทางเขา จึงรีบส่งของในมือไปให้ทันที

เฮ่ออวิ๋นเสียอ้าปากจะพูดอยู่หลายหนแต่ก็โดนน้องสาวสามีแย่งตัดหน้าไปก่อน กำลังอึดอัดจนแทบอกแตก "พูดกันตามตรงนะ ฉันเองก็ไม่ถูกใจ หน้าตาดีน่ะใช่ แต่มีดีแค่หน้าตามันมีประโยชน์อะไร เฉินซื่อเหม่ยถ้าหน้าตาไม่หล่อเหลาองค์หญิงจะตาบอดมาชอบเรอะ ตระกูลจ้านของเราไม่ได้รังเกียจคนจนหรือนิยมคนรวย แต่นิสัยใจคอต้องผ่านเกณฑ์ไม่ใช่เหรอ ตอนเจอกันพูดจากับชิงหานยังไง ทุกคนก็ได้ยินกันหมดแล้วนี่ มีตรงไหนที่แสดงความเคารพผู้หลักผู้ใหญ่บ้างไหม"

สีหน้าของเฮ่ออวิ๋นเสียเย็นชาลง เธอหันไปมองจ้านหมิงเยว่ "หมิงเยว่ แต่ก่อนที่บ้านตามใจแกมาตลอด เรื่องอะไรก็ยอมปล่อยให้แกทำตามใจชอบ แต่เรื่องนี้ ไม่มีทางเจรจาได้ทั้งนั้น!"

จ้านหมิงเยว่หน้าแดงก่ำขึ้นมาด้วยความอับอายและโกรธเคือง เธอเคยบอกไว้ว่าจะพาคนรักกลับมา ทุกคนในบ้านก็บอกว่าจะช่วยกันดูให้ แต่พอได้เจอหน้าจริงๆ กลับพากันเปิดฉากเหน็บแนมประชดประชันใส่ไม่ยั้ง

เคราะห์ดีที่เป็นแค่ตัวปลอม ขืนเป็นตัวจริง ป่านนี้คงเตลิดหนีไปนานแล้ว

"แม่คะ…"

"หมิงเยว่ ช่วยเติมน้ำให้ย่าหน่อยสิ" นายหญิงเฒ่าเอ่ยขึ้นมากะทันหัน ส่งผลให้ภายในห้องเงียบกริบลงทันตา

เมื่อยกถ้วยชาขึ้นมาเป่าใบชาที่ลอยอยู่ด้านบน นายหญิงเฒ่าก็พลันคลี่ยิ้ม "มองฉันกันทำไมล่ะ พวกเธอคุยต่อสิ"