บทที่ 97 พี่เมีย

เถาเจี๋ยเงยหน้าขึ้น เห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ตทหารสีเขียวทหารที่กลับมาฮิตเมื่อไม่กี่ปีก่อน บนหัวสวมหมวกหนัง ใส่รองเท้าบูตขนสัตว์ เดินอาดๆ ออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร

ทันทีที่เห็นรถของจ้านหมิงเยว่ เขาก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา "น้องหมิงเยว่ พี่คิดถึงจะตายอยู่แล้ว!"

แววตาของจ้านหมิงเยว่พรายประกายยิ้ม เธออ้าแขนรับกอดคนที่เพิ่งเดินมาถึง ก่อนจะผลักออกอย่างนึกหมั่นไส้ "ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ยังทำตัวเหมือนเดิมเปี๊ยบ ไม่รู้จักโตเลยนะ"

ชายในเสื้อโค้ตทหารหัวเราะร่า "พี่เป็นพี่ชายเธอนะ ไม่ใช่ลูกน้อง พูดจาแก่แดดแก่ลมยิ่งกว่าย่าเราอีก… เฮ้ย อย่าหยิกสิ เสียหน้าหมด!"

จากนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นหลัวจี้ที่นั่งกุมหน้าอกอยู่บนพื้น "นั่นไม่ใช่เจ้าหนูตระกูลหลัวตรงปากซอยเหรอ? โฮ่ แต่งตัวดูดีผิดหูผิดตา แถมใส่แว่นซะด้วย"

เขาเดินเข้าไปเตะก้นเข้าให้ทีหนึ่ง "มองอะไร จำพี่สยงคนนี้ไม่ได้แล้วเรอะ? มานั่งทำบ้าอะไรตรงนี้ หน้าหนาวแบบนี้ไม่กลัวก้นแข็งตายหรือไง"

หลัวจี้โดนเถาเจี๋ยถีบไปดอกนั้น กว่าจะหายใจหายคอคล่องก็ป่านนี้ น้ำตาคลอเบ้า "พี่สยงครับ มันเตะผม!"

เขาชี้นิ้วไปทางเถาเจี๋ยที่ยืนนิ่งสงบเสงี่ยม "พี่พูดตั้งแต่เด็กไม่ใช่เหรอว่าเด็กในซอยเราจะให้คนนอกมารังแกไม่ได้…"

จ้านเฟยสยงพยักหน้า "มีเรื่องนี้ด้วยเหรอ ใครกล้ารังแกน้องชายของจ้านเฟยสยง ก็เท่ากับหาเรื่องฉัน!"

พูดพลางหันตัวกลับมามองเถาเจี๋ย

พอชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคล้ำแดดก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที พร้อมกับยื่นมือทั้งสองข้างออกมา "โธ่เอ๊ย น้องชาย พี่บอกว่าจะไปส่งก็ไม่ยอม แล้วมาถึงที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?"

เถาเจี๋ย: …

นี่มันไอ้หนุ่มมาดกวนที่ตามตื๊อขอเบอร์แอร์โฮสเตสหลิวหยางหยางบนเครื่องบินไม่ใช่เรอะ?

พอเปลี่ยนจากชุดสูทกับรองเท้าหนังมาเป็นเสื้อโค้ตทหารกับรองเท้าบูตบุขน ตอนแรกเขาเลยจำไม่ได้จริงๆ

อีกฝ่ายจับมือเถาเจี๋ยเขย่าขึ้นลงจนเถาเจี๋ยชักจะมึนหัว "พี่ชาย ผมไม่ได้สะกดรอยตามพี่มานะ"

"ไม่ได้ตามมา? แล้วมาทำอะไรล่ะ ถึงพี่จะไม่ได้กลับมาหลายปี แต่คนในตรอกนี้พี่รู้จักหมด ไม่เคยเห็นหน้านายเลย" จ้านเฟยสยงหรี่ตามองเขาอย่างระแวง "มาเยี่ยมญาติเหรอ"

"จ้านเฟยสยง!"

จ้านหมิงเยว่กระทืบเท้าอย่างเหลืออด ไอ้พี่บ้านี่ไปเป็นทหารจนสมองทึบไปแล้วหรือไง ฉันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ

จ้านเฟยสยงร้องอ๋อ หันไปหาน้องสาว "เธอรู้จักเหรอ"

"พูดมากน่า! พี่กลับมาทำไมเนี่ย" จ้านหมิงเยว่ฉุนจนกระทืบเท้าอีกรอบ

"ฉัน… ฉันก็กลับมาดูน้องเขยไงล่ะ…"

พูดถึงตรงนี้เขาก็นึกขึ้นได้ทันที "เชี่ย! ไม่จริงมั้ง!"

จ้านเฟยสยงปล่อยมือเถาเจี๋ย เอามือสอดแขนเสื้อแล้วเดินวนสำรวจรอบตัวเขาอยู่หลายรอบ "เพิ่งนึกออก ที่แท้ก็นายนี่เองที่มาแอบยกกระถางต้นไม้บ้านเราไปทั้งต้น!"

ท่าทีสนิทสนมเมื่อครู่หายวับไปกับตา เขาตีหน้าขรึมเหมือนกำลังสอบปากคำนักโทษ "ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ บ้านช่องอยู่ที่ไหน…"

จ้านหมิงเยว่เดินเข้ามาชนพี่ชายไม่ได้เรื่องคนนี้กระเด็นไป แล้วดึงตัวเถาเจี๋ยให้เดินตาม "ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอกค่ะ ตั้งแต่เด็กจนโตพึ่งพาอะไรไม่ได้สักอย่าง"

จ้านเฟยสยง: …

พอเห็นทั้งสองคนกำลังจะเดินเข้าบ้าน เขาก็รีบวิ่งเหยาะๆ ตามไปทันที "เดี๋ยวสิ พี่เป็นพี่เมียนะ ไม่ใช่น้องเมียสักหน่อย!"

ตอนเดินผ่านหลัวจี้ เจ้านั่นก็โผเข้ามากอดขาจ้านเฟยสยงทันที "พี่สยง พี่ไม่รักษาคำพูดนี่!"

เขาแกะมือหลัวจี้ออกแล้วถลึงตาใส่ "ใครไม่รักษาคำพูดวะ? น้องเขยฉันจะนับเป็นคนนอกได้ยังไง? ไร้กาลเทศะจริงๆ"

จ้านเฟยสยงวิ่งตามมาจากข้างหลังแล้วมาขวางหน้าจ้านหมิงเยว่ไว้ พลางเอามือไพล่หลังกระแอมไอเบาๆ "หมิงเยว่ จะไม่แนะนำหน่อยเหรอ?"

จ้านหมิงเยว่กัดฟันกรอด นี่แหละพี่ชายแท้ๆ ของเธอ ถ้าไม่ติดว่าเขาเลี้ยงดูฟูมฟักมาตั้งแต่เด็ก ก็คงไม่อยากจะสนใจหรอก

"เถาเจี๋ย แฟนฉันค่ะ" จากนั้นก็ผายมือ "จ้านเฟยสยง พี่ชายฉัน เป็นทหาร"

จ้านเฟยสยงถึงค่อยยิ้มแป้นออกมา "แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย วันข้างหน้ามีลูกนะ พี่จะสอนหลานเองว่าลุงยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก…"

มือเรียวงามข้างหนึ่งกดลงบนหน้าเขาแล้วผลักออกไปด้านข้าง "ช่วยหลบไปหน่อยไม่ได้หรือไงคะ? ไปขนของท้ายรถโน่นไป"

จ้านเฟยสยงหัวเราะแหะๆ ไม่ได้โกรธเคือง ยอมหลีกทางให้แต่โดยดี แล้วเดินไปชะโงกดูที่ท้ายรถ "อะไรเนี่ย?"

"ถามมากจัง" จ้านหมิงเยว่ค้อนขวับ

เขาเบะปาก ก่อนจะยกกล่องเก็บความเย็นขึ้นแบกบนบ่า พลางยื่นมือไปทำท่าประคองเธออยู่กลายๆ "ค่อยๆ เดินนะ หิมะยังกวาดไม่เกลี้ยงเลย เดี๋ยวพี่จะไปจัดการคนงานเอง ถ้าทำน้องสาวพี่ลื่นล้มขึ้นมาจะว่ายังไง"

เรือนสี่ประสานของตระกูลจ้านเป็นแบบสามชั้นเรือน เดินพ้นกำแพงบังตาเข้ามาก็เป็นลานหน้าบ้าน สองฝั่งซ้ายขวามีเรือนปีก ตรงกลางเป็นโถงประตู

จ้านหมิงเยว่ไม่ได้หยุดเดิน เธอพาเถาเจี๋ยผ่านประตูแขวนบุปผาเข้าสู่ลานเรือนชั้นกลาง แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังโถงกลางทันที

นี่น่ะเหรอเรือนสี่ประสาน!

ข่าวชอบประโคมกันว่าเรือนสี่ประสานในปักกิ่งราคาสูงถึงหลักหลายสิบล้านไปจนถึงร้อยล้าน แต่เรือนหลังนี้ถือเป็นของชั้นเลิศในบรรดาของชั้นยอดอย่างแท้จริง

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่อิฐแต่ละก้อน กระเบื้องแต่ละแผ่นในลานบ้าน ก็เรียกได้ว่าผ่านกาลเวลาแบกรับร่องรอยแห่งประวัติศาสตร์เอาไว้แล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้มีความพิศวาสเรือนสี่ประสานอะไรขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นการจะกว้านซื้อสักหลังก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย

ยังไม่ทันจะก้าวเข้าห้องโถงกลาง เถาเจี๋ยก็เห็นคนนั่งกันอยู่เต็มห้องกำลังล้อมหน้าล้อมหลังชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่ง แต่สายตาทุกคู่กลับพร้อมใจกันจับจ้องมาที่จ้านหมิงเยว่และตัวเขา พูดให้ถูกก็คือ ทุกคนต่างเล็งเป้ามาที่เขานั่นแหละ

โชคดีที่เขาไม่ได้คาดหวังอะไรจึงไม่รู้สึกประหม่าแม้แต่น้อย แถมยังมีคนคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างจ้านเฟยสยงเพิ่มเข้ามาอีกคน นอกเหนือจากจ้านหมิงเยว่ที่เป็นสปายฝั่งเขาอยู่แล้ว

มีคนเปิดประตูรอรับอยู่ด้านใน ปล่อยให้จ้านหมิงเยว่พาเถาเจี๋ยและจ้านเฟยสยงที่เดินตามหลังมาเข้าไปข้างใน

"ข้างนอกหนาวแล้ว รีบเข้ามาผิงไออุ่นในบ้านเถอะ" หญิงวัยกลางคนที่มีเค้าโครงหน้าคล้ายจ้านหมิงเยว่อยู่บ้างเดินเข้ามาต้อนรับ "เสี่ยวเถาใช่ไหมจ๊ะ ดูเอาเถอะ ปักกิ่งนี่คนก็เยอะรถก็แยะ ลงเครื่องตั้งแต่เที่ยง กว่าจะเข้าบ้านได้ก็ปาเข้าไปค่ำมืด เหนื่อยแย่เลยล่ะสิ?"

ฟังดูเผินๆ เหมือนจะห่วงใย แต่คำพูดคำจาแฝงไปด้วยความหมายเหน็บแนม จ้านหมิงเยว่ไม่มีทางแก้ตัวแทนเถาเจี๋ยได้ จึงทำได้เพียงแนะนำ "คุณอาเล็กของฉันค่ะ"

เถาเจี๋ยค้อมตัวลงเล็กน้อย "สวัสดีครับคุณอาเล็ก บนถนนรถไม่ติดหรอกครับ พอดีผมกลัวว่าจะมารบกวนจนคนอื่นลำบากใจ ก็เลยพยายามมาให้ช้าหน่อยครับ"

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลสุภาพ ทว่าเนื้อความกลับแฝงการตอกกลับอย่างแนบเนียนอยู่กลายๆ

ช่างเถอะ จ้านหมิงเยว่บอกเองว่าไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใคร

ผมไม่ได้รู้จักมักจี่กับคุณสักหน่อย ทำไมต้องยอมทน!

เดิมทีจ้านชิงหานวางมาดไว้สูงส่ง ใครจะคิดว่าจะโดนเขาสวนกลับหน้าหงาย สีหน้าพลันบูดบึ้งหม่นหมอง ก่อนจะหันไปมองจ้านหมิงเยว่ "หมิงเยว่ อาหวังดีนะถึงมาช่วยสแกนคนให้ ถ้าไม่เข้าตา อาไปก็ได้"

ยังไม่ทันที่จ้านหมิงเยว่จะได้พูดอะไร จ้านเฟยสยงก็ก้าวออกมา กอดไหล่จ้านหมิงเยว่แล้วพาเดินเข้าไปข้างใน "อาเล็กครับ จะไปได้ยังไงกัน ใครหน้าไหนไม่ต้อนรับอา เดี๋ยวผมจัดการมันเอง บอกเลยว่าในบ้านไม่มีใครทำกับข้าวอร่อยสู้ฝีมืออาได้สักคน ผมคิดถึงปลาเปรี้ยวหวานของอามาตั้งหลายปี จะปล่อยให้ผมกลับบ้านมาแล้วต้องผิดหวังเหรอครับ"

จ้านชิงหานได้บันไดลงพอดี จึงส่งเสียงฮึดฮัด "แกนี่นะ ปากหวาน แต่เรื่องกินตะกละยิ่งกว่าปากเสียอีก"

"นี่ไม่ใช่ผมตะกละนะ แต่อาทำกับข้าวอร่อยเกินไปต่างหาก" จ้านเฟยสยงดันหลังจ้านชิงหานให้นั่งลง จากนั้นก็เข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้านายหญิงเฒ่าที่ถูกคนห้อมล้อมราวกับดวงดาวล้อมเดือน เขาถอดหมวกออก "คุณย่าครับ ผมพาตัวมาส่งแล้ว พวกท่านรีบไต่สวนเถอะครับ จะได้รีบกินข้าวกัน"

โชคดีที่มี "พี่เมีย" คนนี้คอยช่วยสร้างสีสัน ไม่อย่างนั้นต้องมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบนี้ เถาเจี๋ยคงรู้สึกอึดอัดไม่น้อย

คุณย่าจ้านลูบหัวหลานชาย รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้น "สามสิบแล้วยังทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพาย น้องสาวเขาพาแฟนมาแล้ว แกยังไม่มีวี่แววจะได้เมียเลย"

จากนั้นท่านก็เงยหน้าขึ้น โบกมือเรียกเถาเจี๋ย "มาสิพ่อหนุ่ม มานั่งข้างย่านี่มา"

เถาเจี๋ยมองผู้อาวุโสตระกูลจ้านที่มีผมสีดอกเลาแต่ใบหน้ายังดูผุดผ่อง ดูสง่างามเปี่ยมราศีราวกับเซียน แม้บนตัวไม่มีเครื่องประดับแม้แต่ชิ้นเดียว แต่กลับแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์จนยากจะอธิบายออกมาได้!