บทที่ 96 นักเลงในชุดสูท

จ้านหมิงเยว่อาจจะนึกขึ้นได้ว่าเผลอพูดอะไรไม่เข้าหูออกไป จึงรีบขอโทษ “ขอโทษทีนะคะ ฉันไม่ได้หมายถึงคุณ”

“อ๋อ ไม่เป็นไรครับ” เถาเจี๋ยเจอสาวสวยมาก็เยอะ ยามอยู่ต่อหน้าจ้านหมิงเยว่จึงไม่ได้รู้สึกประหม่าอะไรนัก เขาเอื้อมไปคาดเข็มขัดนิรภัย “แล้วจะเอายังไงต่อครับ”

“เล่นละครก็ต้องเล่นให้เนียน เดี๋ยวฉันพาคุณไปพักผ่อนที่โรงแรมสักหน่อย แล้วค่อยไปดูหนังกัน ตอนเย็นค่อยไปกินข้าวที่บ้าน… คุณจัดสรรเวลาได้ใช่ไหมคะ”

จ้านหมิงเยว่สตาร์ตเครื่องยนต์ พลางบอกกำหนดการต่อจากนี้ให้เขาทราบ ทั้งยังไม่ลืมถามความเห็นของเขาด้วย

“ไม่มีปัญหาครับ สามวันนี้ผมยกให้คุณจัดการเต็มที่” เถาเจี๋ยถือคติช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด แม้เรื่องนี้จะเข้าข่ายหลอกลวงผู้ใหญ่ไปหน่อย แต่พอทำเรื่องพรรค์นี้บ่อยเข้า มันก็เริ่มชินชา… เหมือนคำที่ว่า เหาเยอะก็ไม่คัน หนี้เยอะก็ไม่กลุ้มแล้ว

จ้านหมิงเยว่เอ่ยขอบคุณ ทว่าในหัวกลับคิดไปถึงว่าตกลงเขาจะไปอยู่กับรักแรกที่เป็นผู้หญิงหรือคู่หูที่เป็นผู้ชายกันแน่…

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเมื่อก่อนเถาเจี๋ยมีรักแรกและแฟนสาว แต่ตอนนี้กลับเบี่ยงเบน ซ่งลวี่กับเธอก็มโนภาพไปไกลแล้วว่า เขาคงถูกรักแรกทอดทิ้งและถูกแฟนนอกใจจนสะเทือนใจอย่างรุนแรง…

ในเมื่อมาถึงแล้วก็ต้องปล่อยไปตามนั้น เถาเจี๋ยนั่งอยู่ในรถด้วยท่าทีสงบผ่อนคลาย

ทั้งคู่เลือกห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุด จอดรถในลานจอดรถใต้ดินเรียบร้อยแล้วก็พากันขึ้นมาที่โรงภาพยนตร์

เดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาดูหนังจริงๆ เถาเจี๋ยจะดูเรื่องอะไรก็ได้ทั้งนั้น จึงอาสาไปซื้อชุดป๊อปคอร์นมา

ตอนเดินกลับมา จ้านหมิงเยว่ก็ซื้อตั๋วเรื่อง ‘นิ้วทองคำ’ ไว้สองใบแล้ว นำแสดงโดยดาราดังรุ่นใหญ่จากฮ่องกง เรื่องอื่นไม่สำคัญ อย่างน้อยที่สุดก็คงไม่ทรมานสายตา

นั่นคือคำพูดของจ้านหมิงเยว่ ทว่าหลังจากเข้าไปนั่งดู เถาเจี๋ยดูไปดูมาก็เริ่มรู้สึกว่าเธอน่าจะแฝงนัยอะไรไว้

หนังเล่าเรื่องของประธานบริษัทจดทะเบียนคนหนึ่ง จากไอดอลของเหล่านักเล่นหุ้นกลายมาเป็นหนูข้ามถนนที่ทุกคนรังเกียจ แม้ดูเผินๆ จะไม่เกี่ยวกับเขาเท่าไหร่ แต่พอคิดถึงวิธีหาเงินของตัวเองขึ้นมา ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าเหมือนเธอกำลังสะกิดเตือนเขาอยู่

ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ไม่เหมือนคนอื่น

บรรยากาศค่อนข้างเงียบ จ้านหมิงเยว่กลับดูอย่างตั้งใจ มือน้อยๆ ล้วงหยิบป๊อปคอร์นกินเป็นระยะ คนเดียวกวาดไปกว่าครึ่งถัง

คนในโรงมีไม่มาก ตอนหนังจบลง จ้านหมิงเยว่ถึงได้เห็นว่าเถาเจี๋ยหลับไปเสียแล้ว

เธอกระตุกมุมปาก รู้สึกสะเทือนใจนิดๆ

แม้เธอกับเถาเจี๋ยจะมีชะตากรรมคล้ายกันตรงที่ความรักไม่ได้รับการยอมรับจากสังคมและครอบครัว แต่การที่เขามาดูหนังกับเธอแล้วหลับลงได้ ทำให้จ้านหมิงเยว่เริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตัวเองที่มักมีคนมารุมจีบมากมายเสียแล้ว

เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาได้รูปของเถาเจี๋ย จ้านหมิงเยว่ไม่ได้ปลุกเขา แต่กลับนึกซุกซนหยิบมือถือขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดเปิดเก้าอี้นวด…

“เอ่อ…” เถาเจี๋ยสะดุ้งตื่นเพราะแรงนวด พอขยี้ตาลืมขึ้นมาก็เห็นว่าทั้งโรงเหลือแค่พวกเขาสองคน จึงลุกขึ้น “ขอโทษทีครับ เมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ข้าวเย็นที่บ้านไม่ได้กินเร็วขนาดนั้น ไม่ต้องรีบ” จ้านหมิงเยว่ลุกตาม มองป๊อปคอร์นที่เหลือแล้วรู้สึกเสียดายนิดๆ

“เอาไปด้วยไหมครับ” เถาเจี๋ยถาม

จ้านหมิงเยว่ส่ายหน้า “ช่างเถอะค่ะ น้ำตาลสูงเกินไป ไม่ดีต่อสุขภาพ นานๆ ตามใจปากทีก็พอ”

หลังทิ้งขยะลงถัง ทั้งคู่ก็เดินลงบันไดเลื่อน

“พี่ชายฉันก็มาถึงตอนเที่ยงเหมือนกัน ยังไม่ทันออกจากสนามบินก็ถูกพวกเพื่อนเกเรลากตัวไปเที่ยวเล่นแล้ว ถ้าเดี๋ยวเขาพูดจาไร้สาระอะไรขึ้นมา ก็อย่าไปถือสาเขานะคะ”

จ้านหมิงเยว่เดินเคียงข้างเถาเจี๋ยบนบันไดเลื่อน พลางกระซิบบอกสถานการณ์ในครอบครัวให้เขาฟัง

“คุณย่ากลับมาจากการพักฟื้นแล้ว เพื่อนเก่าของท่านอีกสองสามคนก็น่าจะอยู่ด้วย คุณพ่ออยู่ต่างประเทศ คุณแม่ต้องเรียกคุณน้ามาแน่ๆ ยังมีคุณอาสอง คุณอาเล็ก ส่วนพวกลูกพี่ลูกน้องยังไม่ปิดเทอม ไว้คราวหน้าค่อยเจอกัน”

เถาเจี๋ยจดจำไว้ในใจทีละคน แค่ที่ว่ามานี้ก็ไม่น้อยแล้วนะ

เมื่อรู้สึกว่าเถาเจี๋ยดูเกร็งไปบ้าง จ้านหมิงเยว่ก็คลี่ยิ้มออกมา “คุณย่าเป็นคนเปิดกว้างค่ะ ท่านจะเคารพการตัดสินใจของฉัน แต่คนอื่นๆ พูดให้ดูดีก็คืออยากใช้การแต่งงานของฉันเสริมบารมีให้ตระกูล พูดให้แย่ก็คือจะกอบโกยผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุดยังไงล่ะ แต่ช่างเถอะ ความเห็นของพวกเขาไม่สำคัญหรอก รวมถึงแม่ฉันด้วย”

เขารู้อยู่แล้วว่าคนบางชนชั้นมีความซับซ้อน แต่ก็ไม่นึกว่าจะซับซ้อนถึงขนาดนี้ แม้แต่การแต่งงานของลูกสาวยังแฝงเล่ห์เหลี่ยมไว้มากมาย

ยังดีที่นี่ไม่ใช่ปัญหาที่เขาต้องเผชิญในอนาคต สำหรับบทบาทนักแสดง เถาเจี๋ยเข้าใจดีว่าอย่าอินกับบทมากเกินไป

“ผมก็มีอยู่แค่นี้แหละครับ เสแสร้งก็ไม่เป็น คงได้แต่พูดไปตามความจริง” เถาเจี๋ยผายมือ

“แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ ฉันพาคนกลับบ้านได้ก็ถือว่ามีคำตอบให้แล้ว ถ้าพวกเขาไม่เห็นด้วย ฉันก็ช่วยไม่ได้”

จ้านหมิงเยว่ยิ้ม งดงามประดุจดอกโบตั๋นแรกแย้ม

เธอไม่เคยคิดจะแต่งงานอยู่แล้ว ที่ยอมจัดฉากแบบนี้ขึ้นมา ด้านหนึ่งก็เพื่อแสดงจุดยืนให้ที่บ้านเห็น อีกด้านก็เพื่อช่วยซ่งลวี่

ในเมื่ออีกฝ่ายเปิดอกคุยขนาดนี้ เถาเจี๋ยก็โล่งใจ “ถ้ารู้ว่าแค่หกสิบคะแนนก็ผ่าน ผมคงไม่อ่านหนังสือทบทวนหรอก”

เขาปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตสไตล์ฝรั่งเศสออก พลางถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย

จ้านหมิงเยว่พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความกวนและแบดบอยจากตัวเขา บุคลิกทั้งหมดดูคล้ายพวกสุภาพบุรุษสายลุยในชุดสูทขึ้นมาทันที

และความรู้สึกนี้ก็ได้รับการพิสูจน์ในเวลาต่อมาไม่นาน

รถแล่นกลับมาถึงตรอกของตระกูลจ้าน ยังไม่ทันได้จอดก็มีคนวิ่งเข้ามาขวาง

หลัวจี้อ้าแขนกั้นอยู่หน้ารถตรงๆ เมื่อเห็นเถาเจี๋ยที่นั่งอยู่ข้างคนขับ แววตาก็ฉายรอยเจ็บปวดออกมา

“หมิงเยว่ ทำไมล่ะ”

หลัวจี้น่าจะดื่มเหล้ามา ร่างกายจึงซวนเซเล็กน้อย เขามองจ้านหมิงเยว่กับเถาเจี๋ยที่ก้าวลงมาจากรถ ก่อนจะเอามือทุบอกตัวเอง “เขายังเรียนไม่จบปริญญาโทด้วยซ้ำ มีตรงไหนเหนือกว่าผม!”

ในฐานะรองศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยชิงต้า หลัวจี้ย่อมมีความภาคภูมิใจในตัวเอง

เขามีชื่อเสียงตั้งแต่เด็ก ได้ไปเรียนต่อต่างประเทศ พอกลับมาก็ได้สอนที่มหาวิทยาลัยชิงต้า ชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรคมาโดยตลอด ยกเว้นเรื่องหัวใจ

เพียงพบหมิงเยว่ก็กลายเป็นแผลใจ

เขาชอบจ้านหมิงเยว่มาตั้งแต่เด็ก แม้จะจากกันไปหลายปีก็ไม่เคยเปลี่ยนใจ

แม้จะอยู่ในต่างแดนที่เปิดกว้างถึงเพียงนั้น เขาก็ยังรักษาความประพฤติ ทำตัวเป็นผู้พิทักษ์ความรักอันบริสุทธิ์ เพียงหวังว่าในวันข้างหน้ายามเผชิญหน้ากับจ้านหมิงเยว่ เขาจะไม่รู้สึกผิดติดค้างอะไร

ทว่าพอกลับมา จ้านหมิงเยว่ก็ยังคงเป็นจ้านหมิงเยว่ที่ทำให้เขารู้สึกว่าอยู่สูงเกินเอื้อม

ยังไม่ทันได้สารภาพรัก ก็ได้ยินข่าวว่าเธอมีแฟนเสียแล้ว

อีกฝ่ายกลับเป็นเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าจ้านหมิงเยว่ตั้งหลายปี แถมยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ…

จ้านหมิงเยว่ขมวดคิ้วเรียวสวย เรื่องที่หลัวจี้ชอบเธอ เธอก็คอยหลบเลี่ยงอย่างระมัดระวังมาโดยตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะคราวก่อนต้องการสืบเรื่องเถาเจี๋ย เธอก็คงไม่มีธุระอะไรต้องติดต่อกับเขา

ไม่คิดเลยว่าเขาจะแล่นมาถึงที่นี่ในเวลานี้

“หลัวจี้ คุณตั้งสติหน่อย ฉันกับคุณไม่ได้เกี่ยวข้องกันสักนิดเดียว” จ้านหมิงเยว่เป็นคนแบบนี้เสมอ ทำอะไรไม่เคยเยิ่นเย้อคาราคาซัง

หลัวจี้ยิ้มเยาะอย่างน่าเวทนา “ใช่ ไม่เกี่ยวกันเลย แต่ผมชอบคุณมาสิบห้าปีแล้วนะ สิบห้าปีเต็มๆ เลย!”

เขาถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เถาเจี๋ยราวกับคนบ้า “เพราะงั้น นายไม่มีสิทธิ์! นายมีสิทธิ์อะไรมาแย่งหมิงเยว่ของฉันไป!”

จ้านหมิงเยว่ตั้งใจจะตะโกนห้าม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว พอจะอ้าปากเตือนให้เถาเจี๋ยระวังตัว ก็เห็นร่างของหลัวจี้กระเด็นถอยหลังกลับไปเร็วยิ่งกว่าตอนพุ่งเข้ามาเสียอีก

รอยเท้าประทับเด่นหราอยู่กลางอก เขาล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่ปากตรอกอย่างโซเซ ตาเบิกกว้าง เอามือกุมหน้าอก หายใจไม่ออกไปพักใหญ่ถึงค่อยพ่นลมหายใจออกมาได้ “แค่กๆ…”

เมื่อหันไปมองเถาเจี๋ย ขาข้างหนึ่งของเขายังค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อยๆ วางลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น…

ดวงตาคู่โตของจ้านหมิงเยว่กะพริบปริบๆ นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเถาเจี๋ยที่เธอจินตนาการไว้ว่าจะต้องนอนซบอยู่ในอ้อมกอดของชายร่างบึกบึน จะมีพละกำลังระเบิดออกมาได้รุนแรงขนาดนี้

นี่มันนักเลงในชุดสูทชัดๆ

“ไม่ได้กลับมาไม่กี่ปี พวกแกชักจะเหิมเกริมกันใหญ่แล้วนะ กล้ามาก่อเรื่องที่หน้าประตูบ้านตระกูลจ้าน!”

สิ้นเสียงตวาดก้อง ประตูใหญ่ของบ้านสี่ประสานก็เปิดผางออก!