บทที่ 95 หลักฐานมัดตัว

พอเจอเถี่ยจู้ ทั้งคู่ก็ลงจากเครื่องบิน

ที่จุดรับสัมภาระ เถี่ยจู้ตั้งท่าจะแบกกล่องโฟมบรรจุอาหารทะเลให้ แต่เถาเจี๋ยชิงคว้ามาถือเองเสียก่อน

เรื่องพกบอดี้การ์ดมาด้วยมันช่วยไม่ได้เพราะต้องห่วงความปลอดภัย แต่จะให้ทำตัววางมาดเบ่งเนี่ย เขาทำไม่เป็นหรอก

"ช่างเถอะ ไม่ได้หนักอะไร ผมถือเองได้ พี่จู้ พี่ไปทำธุระของพี่เถอะ มีอะไรเดี๋ยวผมโทรหา" เถาเจี๋ยแบกกล่องเก็บความเย็นขึ้นบ่าแล้วเดินไปยังทางออก

เถี่ยจู้กลัวว่าของจะหนัก เลยยังคอยเอาสองมือประคองอยู่ห่างๆ จากด้านหลัง กระทั่งเดินพ้นประตูทางออกมาแล้วสังเกตเห็นคนเริ่มมองมาทางนี้ ถึงได้หมุนตัวแวบหายไปอย่างไร้ร่องรอย

จ้านหมิงเยว่ที่ยืนรออยู่อย่างโดดเด่นตรงทางออกถึงกับไปไม่เป็น…

หนุ่มหล่อแต่งตัวภูมิฐานเดินแบกกล่องโฟมเองก็ว่าแปลกแล้ว แต่ดันมีชายร่างยักษ์ล่ำบึ้กเดินตามหลัง แถมทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยเสียจนแทบจะแย่งไปช่วยถือ…

นี่มันหลักฐานมัดตัวตรงตามที่เธอกับทนายซ่งคุยเดากันไว้เป๊ะๆ

มิน่าล่ะ ผู้ชายคนนี้ถึงได้หน้าตา "สวยหยาดเยิ้ม" ขนาดนั้น ที่แท้ก็มีรสนิยมพิเศษนี่เอง

พระเจ้าช่างยุติธรรมนัก เปิดประตูให้บานหนึ่ง ก็ต้องปิดหน้าต่างลงบานหนึ่งจนได้

ชั่วขณะนั้น เธอคิดไม่ออกเลยว่าจะเข้าไปทักดีหรือไม่

ทว่าเสื้อคลุมขนมิ้งสีขาวราวกับหิมะของเธอมันสะดุดตาเกินไป เถาเจี๋ยเดินออกมาแวบแรกก็เห็นทันที จึงก้าวตรงดิ่งเข้าไปหา

พอมาถึงตรงหน้าจ้านหมิงเยว่ เถาเจี๋ยก็ปลดกล่องเก็บความเย็นลงจากบ่า "ขอโทษด้วยครับ สัมภาระโหลดออกมาช้า เลยทำให้คุณต้องรอนาน"

จ้านหมิงเยว่กระตุกยิ้มมุมปาก "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้รอนานอะไรเลย คุณมาคนเดียวเหรอคะ"

เดิมทีเธอตั้งใจจะถามว่า ตอนไปกินข้าวกับเข้าพักโรงแรม เขาต้องไปกับคนคนนั้นด้วยไหม

เถาเจี๋ยไม่รู้ว่าเถี่ยจู้เผลอทำตัวมีพิรุธเพราะห่วงกล่องหนัก จึงพยักหน้ารับ "ครับ คนเดียวครับ"

เถี่ยจู้เป็นบอดี้การ์ด เขายังไม่อยากทำตัวเอิกเกริก ก็เลยปิดบังไม่พูดถึง

ทว่าภาพนี้ในสายตาของจ้านหมิงเยว่ กลับยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานเดิมเข้าไปใหญ่

ว่าแล้วเชียว คนในประเทศยังคงหัวโบราณกับเรื่องแบบนี้มาก พาคนมาด้วยแท้ๆ แต่ก็ยังไม่กล้าเปิดเผย

พอคิดแบบนี้ เธอก็รู้สึกสงสารเถาเจี๋ยขึ้นมาจับใจ

"งั้นขึ้นรถก่อนไหมคะ"

เถาเจี๋ยตามใจเจ้าบ้าน จึงตอบตกลง

ทั้งสองคนเดินออกมาจากอาคารผู้โดยสาร จ้านหมิงเยว่ชี้ไปที่รถมาเซราติคันหนึ่ง จากนั้นก็มองมาที่กล่องเก็บความเย็นในมือของเถาเจี๋ย "นี่คือ…"

"อ๋อ มาจากเซินตูก็ไม่รู้จะซื้ออะไรติดไม้ติดมือมา เลยเอาพวกอาหารทะเลมาฝากน่ะครับ" เหงื่อซึมที่หน้าผากเถาเจี๋ย ตอนนี้เขาเพิ่งรู้สึกว่าแผนของทนายซ่งมันไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ แต่จะถอนตัวตอนนี้ก็สายเกินไป จะทิ้งก็ไม่ทันแล้ว

จ้านหมิงเยว่เองก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี แม้ของพวกนี้จะนับว่าส่งตรงทางเครื่องบิน แต่เรื่องอาหารทะเล ที่บ้านเธอไม่เคยขาดแคลนจริงๆ

อย่าว่าแต่ของดีจากเซินตูเลย ต่อให้เป็นของจากมุมไหนของโลก ขอแค่เอ่ยชื่อมาเถอะ บนโต๊ะอาหารที่บ้านเธอไม่นับว่าเป็นของแปลกหรอก

แต่อย่างไรก็นับเป็นน้ำใจ เธอไม่ได้คิดจะหัวเราะเยาะแต่อย่างใด จึงเปิดกระโปรงหลังรถ แล้วยื่นมือเข้าไปช่วยยกกล่องเก็บความเย็นใส่เข้าไป จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้เถาเจี๋ยขึ้นรถ

"อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" ตอนสตาร์ตเครื่องยนต์ จ้านหมิงเยว่แม้จะจองร้านไว้แล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าเขามีของที่ไม่กินหรือเปล่า

"ได้หมดเลยครับ เรื่องกินผมไม่ค่อยเรื่องมากเท่าไร" ตัวเถาเจี๋ยมาเพื่อช่วยงาน อีกอย่าง จะไปแย่งเจ้าถิ่นเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวก็ใช่ที่

จ้านหมิงเยว่พยักหน้าเล็กน้อย

แม้เขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร แต่กลิ่นไม้กฤษณาหอมอวลในรถกลับช่วยให้จิตใจสงบนิ่ง บ่งบอกได้ชัดเจนว่าไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน

เรื่องเถี่ยจู้ไม่ต้องเป็นห่วง โยนหมอนั่นทิ้งไว้กลางทะเลทรายยังเอาตัวรอดได้ นับประสาอะไรกับเมืองหลวงอันเจริญรุ่งเรือง

จ้านหมิงเยว่ขับรถมาจอดที่ปากตรอกแห่งหนึ่ง "ร้านนี้สไบนางผัดน้ำมันเด็ดมากค่ะ คุ้มค่าแก่การลอง"

เถาเจี๋ยไม่ติดอะไรอยู่แล้ว เมื่อเดือนก่อนเขายังนั่งยองๆ แทะหมั่นโถวแกล้มน้ำเปล่าอยู่ริมถนนเลย เรื่องกินไม่มีอะไรต้องพิถีพิถันขนาดนั้น

เมื่อเห็นเขาลงจากรถอย่างเป็นธรรมชาติ พลางมองป้ายหยุดให้บริการชั่วคราวในวันนี้ที่แขวนอยู่หน้าร้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้านหมิงเยว่ก็สัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้แกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

ความรู้สึกดีๆ เริ่มก่อตัวขึ้น เธอจึงยื่นมือไปคล้องแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติ "ฉันกินข้าวร้านนี้มาตั้งแต่เด็ก เถ้าแก่สนิทกับที่บ้านมาก คุณทนหน่อยนะ"

เถาเจี๋ยเข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องทำท่าทีสนิทสนม แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้เขา 'ทน'…

พอรู้สึกได้ว่าตัวเถาเจี๋ยแข็งทื่อไปวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว จ้านหมิงเยว่ก็แอบถอนหายใจโล่งอก ขืนโดนสะบัดออกขึ้นมา เธอคงขายหน้าแย่

แต่เธอก็เข้าใจได้ ในเมื่อรสนิยมต่างกัน การรังเกียจเพศตรงข้ามย่อมเป็นปฏิกิริยาปกติ

คิดไปคิดมาก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ พลางคิดว่าในงานเลี้ยงคงต้องช่วยออกแรงหนุนหลังเขาให้มากกว่านี้หน่อยแล้ว

"เหมือนร้านจะปิดนะครับ" เถาเจี๋ยหันไปมองจ้านหมิงเยว่

"เข้าไปเถอะค่ะ ไม่มาเก้อหรอก" จ้านหมิงเยว่ยิ้มหวานหยดย้อย

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านอาหารเล็กๆ พื้นที่แค่สิบกว่าตารางเมตร มีโต๊ะตั้งอยู่สามตัว ข้างในไม่มีลูกค้าเลยแม้แต่คนเดียว

นึกไม่ถึงว่ากิจการจะเงียบเหงาขนาดนี้ ช่างต่างจากที่จ้านหมิงเยว่บอกไว้ลิบลับ

"ปู่เฉียน เหมือนเดิมนะคะ" ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าร้าน จ้านหมิงเยว่ก็ส่งเสียงใสปลุกชายชราคนหนึ่งที่กำลังนั่งสัปหงกพิงเครื่องทำความร้อนอยู่

ชายชราลืมตาขึ้น พอเห็นว่าเป็นจ้านหมิงเยว่ก็ยิ้มจนตาหยี "ยัยหนูนี่ มาแค่นั่งกินข้าวยังจะเหมาทั้งร้านอีก ทำไม หน้าตาสะสวยจนไม่อยากให้ใครมองรึไง"

จ้านหมิงเยว่ปล่อยแขนของเถาเจี๋ย "ปู่เฉียนคะ ก็คนบางคนมันน่ารำคาญนี่นา ปู่วางใจเถอะ รายได้ที่เสียไปวันนี้เดี๋ยวหมิงเยว่ชดเชยให้เองค่ะ"

"พูดจาเข้า เหมือนปู่เฉียนของแกหน้าเงินนักแหละ เมื่อก่อนแกมาบ่อย ช่วยปู่เฉียนฟันเงินพวกไอ้เด็กเวรนั่นไปตั้งเท่าไร"

พูดพลางปรายตามามองเถาเจี๋ย "โอ๊ะ ถ้าคนแก่อย่างฉันดูไม่ผิด ยัยหนูจ้านมีแฟนแล้วเรอะ พ่อหนุ่มคนนี้ดูสง่าผ่าเผยดีนี่หว่า"

ใบหน้าของจ้านหมิงเยว่มีรอยขัดเขินผุดขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังดึงตัวเถาเจี๋ยเข้ามาอย่างเปิดเผย "ปู่เฉียน หล่อใช่ไหมล่ะคะ ปู่เป็นคนแรกเลยนะที่ได้เจอ"

"ดีๆ เรื่องมงคลใหญ่ขนาดนี้ มื้อนี้ปู่เฉียนเลี้ยงเอง รีบนั่งเร็ว!" ว่าแล้วก็สะบัดผ้าขนหนูบนบ่า เปิดม่านผ้าที่กั้นทางไปห้องครัวด้านหลัง "ยายเฒ่า เตรียมของสด วันนี้มีเรื่องน่ายินดีโว้ย…"

จ้านหมิงเยว่ไม่ได้พูดเกินจริงเลย มื้อนี้เล่นเอาเถาเจี๋ยกินจนเหงื่อท่วมตัว

สไบนางผัดน้ำมันจานยักษ์ เครื่องในแกะต้มซุปเข้มข้นสองชามใหญ่ แป้งทอดฟูนุ่มอีกหกแผ่น…

เถาเจี๋ยคนเดียวกินเข้าไปเกือบห้าเท่าของปริมาณที่จ้านหมิงเยว่กิน ถ้าไม่ใช่เพราะท้องแน่นจนจะแตกแล้ว เขารู้สึกว่าตัวเองยังยัดต่อได้อีกนิดด้วยซ้ำ

นี่เป็นครั้งแรกที่จ้านหมิงเยว่ได้เห็นคนกินดุขนาดนี้ เมื่อเทียบกับพวกผู้ชายมาดสำอางสุดเนี้ยบในความทรงจำแล้ว เขาเหมือนสัตว์ประหลาดจอมเขมือบชัดๆ

"อิ่มแล้วเหรอคะ" จ้านหมิงเยว่กลัวจริงๆ ว่าเขาจะกินจนท้องแตก แต่ก็ไม่รู้ว่าลิมิตของเขาอยู่ตรงไหนกันแน่

"ครับ อิ่มแล้วครับ" เถาเจี๋ยยกนิ้วโป้งให้ "ฝีมือคุณปู่เฉียบขาดจริงๆ"

ปู่เฉียนหุบยิ้มแทบไม่ลง "แกนี่มันจริงใจดีว่ะ ต่อให้พูดจาหวานหูแค่ไหน ก็ไม่สู้การกินเกลี้ยงจานแบบนี้หรอก"

ตอนจะจ่ายเงิน จ้านหมิงเยว่ถึงได้เห็นว่าตาเฒ่าแอบเก็บป้ายคิวอาร์โค้ดรับเงินไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เธอจึงเอ่ยเรียกเสียงอ้อน "ปู่เฉียนคะ"

ชายชราโบกไม้โบกมือ "บอกแล้วว่าปู่เฉียนเลี้ยง ก็ต้องปู่เฉียนเลี้ยงสิ วันหลังถ้าชอบกินก็แวะมาบ่อยๆ"

จ้านหมิงเยว่เห็นเถาเจี๋ยควักเงินสดหลายร้อยหยวนออกมาแอบยัดไว้ใต้จาน เธอถึงยอมลุกขึ้นยืน "วันหลังไม่มาแล้วค่ะ ปู่ชอบรังแกหนู"

"พูดไปนั่น ถึงตอนได้ไปกินโต๊ะจีนงานแต่งค่อยบอกปู่เฉียนนะเว้ย ฉันจะพายายเฒ่าไปกินเอาคืนให้หมดเลย" เลี้ยงดูปูเสื่อเห็นหน้าค่าตากันมาตั้งแต่เด็ก ก็เหมือนลูกหลานตัวเอง ชายชราเดินออกมาส่งทั้งสองคนถึงหน้าร้าน "คราวหน้าจะมาก็บอกล่วงหน้านะ ปู่เฉียนจะเคลียร์ร้านให้อีก"

ทั้งสองคนโบกมือลาผู้อาวุโส พอก้าวขึ้นรถ จ้านหมิงเยว่ก็ยกมือลูบใบหน้าที่ร้อนผ่าว พลางพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด "ให้ตายสิ… รีบขนาดนี้เชียวเหรอ?"

"หา?"

เถาเจี๋ยได้แต่ทำหน้าเหวอ ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าคำพูดของเธอหมายถึงอะไร