บทที่ 94 แอร์โฮสเตส

จ้านหมิงเยว่กับซ่งลวี่ถึงกับอึ้งไปพร้อมกัน

จ้านหมิงเยว่แค่โมโหที่ถูกตัดสายเลยพูดพล่อยๆ ออกไป ไม่นึกเลยว่าจะจุดประกายให้ซ่งลวี่เริ่มสงสัยในรสนิยมทางเพศของเถาเจี๋ยขึ้นมาจริงๆ

สองสาวเงียบกริบไปพร้อมกัน ครู่ใหญ่ทีเดียวกว่าจ้านหมิงเยว่จะได้สติกลับมา

"พี่ซ่ง ช่างเถอะ ถ้าเขาเป็นเกย์ก็ยิ่งดี จะได้ไม่ยุ่งยาก ขอแค่อย่าทำตัวแต๋วแตกก็พอ ไม่งั้นพี่ชายฉันฉีกเขาเป็นชิ้นๆ แน่"

"ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้หรอก" พูดถึงตรงนี้ซ่งลวี่ยังพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง "ต่อให้เขาเป็นจริงๆ ก็ไม่มีทางเป็นฝ่ายรับหรอก ความเป็นชายชาตรีเขายังมีเต็มเปี่ยม เรื่องนี้เธอสบายใจได้เลย"

จ้านหมิงเยว่เองก็จนปัญญา ทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปตามสถานการณ์

พอวางสาย ซ่งลวี่ก็เอามือเท้าคาง แววตาเป็นประกายขึ้นมาอย่างมีเลศนัย "หล่อขนาดนี้ ถ้าเกิดเป็นฝ่ายรับขึ้นมาจริงๆ จะชวนมาเป็นเพื่อนสาวด้วยกันได้ไหมนะ…"

ด้วยนิสัยที่ปฏิเสธผู้ชายอย่างเธอ กลับไม่รู้สึกรังเกียจการสัมผัสใกล้ชิดกับเถาเจี๋ยแม้แต่น้อย…

เธอสะดุ้งตัวสั่น รีบสลัดภาพอกุศลในหัวทิ้งไป แล้วรีบดึงเอกสารฉบับหนึ่งจากกองพะเนินตรงหน้าขึ้นมาเปิดดู

เถาเจี๋ยกับเถี่ยจู้ขึ้นเครื่องบิน ที่นั่งที่จ้านหมิงเยว่จองให้เขาเป็นชั้นธุรกิจ ส่วนตั๋วที่เถี่ยจู้ซื้อตามหลังเป็นชั้นประหยัด ทั้งสองคนไม่ได้นั่งด้วยกัน และไม่ได้คิดจะเรื่องมากขออัปเกรดที่นั่งแต่อย่างใด

เพราะเพิ่งเคยขึ้นเครื่องบินเป็นครั้งแรก เขาเลยไม่รู้ว่าจะคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างไร แอร์โฮสเตสสาวนามว่าหลิวหยางหยางที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้า จึงย่อตัวลงมาช่วยคาดให้

เถาเจี๋ยเอ่ยขอบคุณไม่ขาดปาก หลิวหยางหยางหน้าแดงระเรื่อ รีบโบกมือน้อยๆ พัลวันจนลืมตอบกลับว่าไม่เป็นไร

ก่อนเครื่องบินจะทะยานขึ้น หลิวหยางหยางยืนสาธิตความปลอดภัยแก่ผู้โดยสารอยู่ตรงทางเดิน จากนั้นเครื่องบินก็เริ่มวิ่งไปตามรันเวย์แล้วพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า

หลังผ่านความรู้สึกโหวงเหวงจากการไร้น้ำหนักและเริ่มปรับตัวได้ สีหน้าของเถาเจี๋ยถึงค่อยกลับมาดูมีเลือดฝาด

เขามีเงิน แต่ใช้เงินไม่เป็นจริงๆ

การซื้อบ้านซื้อรถล้วนเป็นความฝังใจ พอจ่ายเงินตามอารมณ์ไปแล้ว กลับหาทางเสพสุขไม่ถูก

ปกติเรื่องการแต่งกายถงฮุ่ยจะเป็นคนดูแล คอร์สไฮโซที่เธอไปเรียนมานับว่าไม่เสียเปล่า จัดการทุกอย่างได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ส่วนเรื่องเที่ยวผับปาร์ตี้สุดเหวี่ยง…

ในหัวเขาไม่มีแนวคิดพวกนี้อยู่เลย วันๆ ที่คิดถึงมากที่สุดกลับเป็นโจทย์การบ้านที่ศาสตราจารย์เฉินทิ้งไว้ให้

ถ้าพูดตามภาษาชาวบ้านก็คือ ทั้งตัวไม่มีราศีเศรษฐีเอาเสียเลย ออกจะติดดินปนเชยไปด้วยซ้ำ

ถึงขนาดที่ว่าแค่ได้นั่งชั้นธุรกิจยังรู้สึกตื่นตาตื่นใจไปหมด

ทว่ารูปร่างหน้าตาเดิมของเขามันดีมากอยู่แล้ว เสื้อผ้าที่ถงฮุ่ยเตรียมไว้ให้พอมาอยู่บนตัวเขาจึงดูพอดิบพอดีไปหมด ราวกับไม้แขวนเสื้อเคลื่อนที่

วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตทางการสไตล์ฝรั่งเศสกับชุดทักซิโดสีฟ้าอ่อน ดวงตาเป็นประกายดั่งสายฟ้า ริมฝีปากแดงฟันขาวสะอาดตา หลิวหยางหยางที่มักจะถูกหนุ่มๆ เข้ามาจีบอยู่เป็นประจำ พอได้เห็นยังอดไม่ได้ที่หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวตุ้มๆ ต่อมๆ

พอเครื่องบินบินนิ่งแล้ว หลิวหยางหยางก็เดินนวยนาดเข้ามา ชายลุคผู้บริหารวัยราวสามสิบปีที่นั่งข้างเถาเจี๋ยก็ส่งยิ้มระรื่นกวักมือเรียกเธอ

"คนสวย มีไวน์ชาโต ลาฟิตปี 82 ไหมครับ"

"ขออภัยด้วยค่ะ ทางเราไม่มีลาฟิตปี 82 มีแต่บะหมี่ผักกาดดองปี 82 คุณผู้โดยสารต้องการรับไหมคะ" หลิวหยางหยางประดับรอยยิ้มตามหน้าที่ ตอบกลับไปอย่างเนิบนาบ

แม้เธอจะเพิ่งทำงานบินได้ไม่ถึงครึ่งปี แต่เธอก็เอือมระอากับมุกจีบที่คิดว่าตัวเองตลกแบบนี้เต็มทน

อีกฝ่ายหาข้ออ้างมาโมโหไม่ได้ด้วยซ้ำ ก็ใครใช้ให้เขาเปิดมุกใส่ก่อนล่ะ

หลิวหยางหยางเดินมาหยุดข้างกายเถาเจี๋ยแล้วย่อตัวลง "คุณผู้โดยสารคะ ต้องการพักผ่อนไหมคะ ดิฉันปรับเบาะให้นอนราบให้ได้นะคะ"

ไม่นึกเลยว่าจะทำแบบนี้ได้ด้วย สมัยก่อนตอนกลับบ้านเกิด ซื้อตั๋วยืนต้องยืนตลอดทั้งคืนเขายังทนไหว จากเซินตูไปปักกิ่งใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ เผลอๆ ยังไม่ทันหลับก็คงถึงแล้ว

เถาเจี๋ยโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องครับ ผมยังไม่เหนื่อย อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว"

"แล้วต้องการดื่มอะไรไหมคะ ทางเรามีทั้งไวน์แดง กาแฟ น้ำผลไม้ โค้ก และน้ำเปล่าค่ะ" หลิวหยางหยางย่อตัวลงในท่ามาตรฐานอยู่ข้างกายเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ มุมปากแต้มรอยยิ้มหวาน

"โอ้โห!"

ผู้โดยสารคนอื่นส่งเสียงแซวขึ้นมา หลิวหยางหยางหน้าแดงตวัดสายตาค้อนใส่พวกเขาไปหนึ่งวง แต่ก็ไม่ได้ลุกหนี

สำหรับอาชีพแอร์โฮสเตสอย่างพวกเธอ มันก็คืองานที่กินบุญความสาวความสวย หากเจอคนที่ถูกตาต้องใจ ทำไมเธอจะจีบก่อนไม่ได้ล่ะ

เถาเจี๋ยเริ่มรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา ไม่คิดเลยว่าแค่ขึ้นเครื่องบิน จะโดนสาวรุกจีบเข้าให้

"ผมดื่มอะไรก็ได้ครับ อ๋อ ไม่เอาเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์นะครับ"

"รับทราบค่ะ งั้นดิฉันเอากาแฟมาให้นะคะ จะได้ช่วยให้อุ่นท้องด้วย" หลิวหยางหยางลุกขึ้นโดยไม่ชายตามองพวกผู้โดยสารที่ส่งเสียงแซวเลยสักนิด แล้วเดินนวยนาดจากไป

หนุ่มนักธุรกิจคนนั้นทำหน้าเสียดายเต็มประดา "เฮ้อ ช่วยไม่ได้จริงๆ ยุคนี้หน้าตาดีคือความถูกต้องแท้ๆ ถ้าน้องชายอย่างฉันหนุ่มกว่านี้สักสองสามปี ก็อาจจะได้การปฏิบัติแบบนี้บ้าง"

จากนั้น เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ชะโงกตัวข้ามมา "น้องชาย ถ้านายไม่สนใจ ช่วยขอเบอร์โทรศัพท์ให้หน่อยได้ไหม ไม่ต้องห่วง ไม่ให้ช่วยฟรีๆ หรอก ลงเครื่องแล้วจะไปไหน เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งเอง"

เถาเจี๋ยรีบส่ายหน้าทันที "พี่ยกเว้นผมไว้สักคนเถอะครับ ผมทำเรื่องแบบนี้ไม่เป็นหรอก"

หนุ่มนักธุรกิจทำหน้าไม่ยี่หระ "กลัวอะไร ดีไม่ดีต่อไปเธออาจจะต้องมาขอบใจนายด้วยซ้ำ"

กำลังคุยกันอยู่ หลิวหยางหยางก็ประคองแก้วกาแฟเดินกลับมา เธอไม่มีทีท่าจะสนใจคนอื่นเลย ตรงดิ่งมายืนข้างเถาเจี๋ยทันที "กาแฟของคุณได้แล้วค่ะ"

พูดพลางวางแก้วลงบนถาดวางของตรงหน้าเขา แล้วแอบหมุนแก้วให้หันไปอีกทางอย่างจงใจ

บนตัวแก้ว มีตัวเลขแถวหนึ่งเขียนด้วยปากกาหมึกซึม เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเขียนลงไปสดๆ ร้อนๆ

เถาเจี๋ย: …

หนุ่มนักธุรกิจ: …

สุดท้ายหลิวหยางหยางก็ยังมีความเหนียมอายอยู่บ้าง ไม่ได้เอ่ยปากขอช่องทางติดต่อของเถาเจี๋ยตรงๆ แต่เลือกที่จะทิ้งเบอร์ของตัวเองไว้ให้แทน

จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินจากไป

หนุ่มนักธุรกิจยกนิ้วโป้งให้เขาอย่างชื่นชม ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัย ควักโทรศัพท์มือถือออกมากดถ่ายรูปแก้วกาแฟ แล้วยกมือไหว้ขอบคุณเขาปลกๆ

เถาเจี๋ยจะเอามือไปบังไม่ให้ดูก็ใช่ที่ เพียงแต่คำขอบคุณของอีกฝ่าย เขาเองก็รับไว้แบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แม้ตัวเขาจะไม่ได้มีเจตนาจะจีบ แต่ก็ไม่ได้คิดจะขอเบอร์นี้มาให้หมอนี่เหมือนกัน

ส่วนแอร์โฮสเตสที่ติดป้ายชื่อหลิวหยางหยางคนนั้น เขาคงทำได้แค่กล่าวขอโทษในใจ

เบอร์นี้เขาไม่ได้เป็นคนให้ อีกฝ่ายแอบถ่ายไปเองต่างหาก

เถาเจี๋ยจิบกาแฟไปสองสามอึก รสชาติต่างจากกาแฟสำเร็จรูปทั่วไปนิดหน่อย แต่ก็บอกไม่ถูกว่าต่างตรงไหน ทว่าความอุ่นของมันทำให้รู้สึกสบายท้องดีจริงๆ

เขาเอนหลังพิงพนัก หลับตาพักสายตา ในใจอดกังวลไม่ได้ว่าพอไปถึงแล้วจะต้องเจอกับสถานการณ์แบบไหนบ้าง

ตลอดการเดินทางชั่วโมงเศษ หลิวหยางหยางเดินแวะเวียนมาตั้งหลายรอบ แต่พอเห็นเถาเจี๋ยหลับอยู่ เธอก็ข่มใจไม่เข้าไปรบกวน

กระทั่งเครื่องบินใกล้จะลงจอด เธอถึงได้มาปลุกให้เขา 'ตื่น'

"คุณผู้โดยสารคะ ดิฉันขออนุญาตพับถาดวางของเก็บให้นะคะ เครื่องบินใกล้จะลงจอดแล้วค่ะ"

"อ๋อ ขอบคุณครับ"

เถาเจี๋ยรู้ว่าเธอเดินมาหาตั้งหลายรอบ แต่เพราะกลัวจะอึดอัดกันทั้งสองฝ่าย เขาเลยต้องแกล้งหลับ

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ร่างบางขยับเข้ามาใกล้พนักพิง พอเห็นเธอช่วยพับถาดเก็บแล้วยืดตัวขึ้น เถาเจี๋ยถึงได้ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลิวหยางหยางเห็นว่าตัวเลขบนแก้วกาแฟถูกเถาเจี๋ยหมุนหลบไปอีกทาง แววตาจึงฉายแววน้อยใจขึ้นมานิดๆ เธอเม้มริมฝีปากสีแดงสด แล้วยื่นมือไปตรงหน้าเถาเจี๋ย

เถาเจี๋ยแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ส่งเสียง "เอ๊ะ" ออกมาคำหนึ่ง

หลิวหยางหยางไม่ยอมตามใจเขา เธอคว้าโทรศัพท์มือถือจากมือเขาไปตรงๆ แล้วใช้มือถือตัวเองสแกนคิวอาร์โค้ด WeChat ของเขา จากนั้นถึงยอมส่งโทรศัพท์คืนให้

การกระทำอันเด็ดเดี่ยวนี้ ทำเอาหนุ่มนักธุรกิจข้างๆ ถึงกับยกมือขึ้นมากุมขมับด้วยความปวดใจ

เมื่อเครื่องบินลงจอดสู่พื้น หลิวหยางหยางก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง เธอมองมาที่เถาเจี๋ยพร้อมกับเขย่าโทรศัพท์มือถือในมือตัวเองเบาๆ

ช่วยไม่ได้จริงๆ เถาเจี๋ยจำต้องปิดโหมดเครื่องบิน พอเห็นจุดสีแดงเด้งเตือนในรายชื่อผู้ติดต่อของ WeChat ก็กดตอบรับหลิวหยางหยางเป็นเพื่อนไป

หนุ่มนักธุรกิจเบะปาก กดลบรูปถ่ายเบอร์โทรศัพท์ของหลิวหยางหยางทิ้งไปทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืน "น้องชาย พี่รักษาคำพูดนะ จะไปไหน เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

"ไม่ต้องหรอกครับ ขอบคุณมาก มีคนมารับผมแล้วครับ" เถาเจี๋ยรีบเอ่ยขอบคุณ จากนั้นก็ยืนรอเถี่ยจู้ที่กำลังเดินมาจากด้านหลัง

"แฟนมารับเหรอ แอร์สวยขนาดนี้ยังไม่หวั่นไหว แฟนตัวจริงต้องสวยมากแน่ๆ ไว้เจอกันนะ" หนุ่มนักธุรกิจผมสั้นดูทะมัดทะแมงคนนั้นเอ่ยลา ทว่าบุคลิกกลับดูไม่ค่อยจริงจังกับชีวิตเท่าไหร่

พอเห็นเถาเจี๋ยทำเพียงยิ้มๆ ไม่ได้ตอบอะไร อีกฝ่ายก็เข้าใจทันทีว่าเขาคงไม่อยากสานต่อบทสนทนานี้ จึงส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วเดินทอดน่องลงจากเครื่องบินไปอย่างสบายอารมณ์