บทที่ 93 เป็นเกย์

เนื่องจากอยู่คนละแวดวง และซ่งลวี่ก็ยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กับเขา เถาเจี๋ยจึงไม่รู้เลยสักนิดว่าข่าวเรื่องงานเลี้ยงครั้งนี้กำลังแพร่สะพัดไปทั่วเซินตูอย่างเงียบๆ

ยิ่งไปกว่านั้นคือ เขาไม่รู้เลยว่าเทียบเชิญที่ซ่งลวี่ส่งออกไปตามช่องทางต่างๆ ถูกปั่นราคากันจนพุ่งสูงลิ่ว

พอกลับจากเกาะฉงหยางมาถึงเซินตู เขาไม่ได้มุ่งหน้ากลับถนนหย่งอัน แต่ตรงมาที่ยาเส่อพร้อมกับถงฮุ่ย

ถงฮุ่ยย้ายเข้ามาอยู่แล้ว เพียงแต่สิ่งที่ดึงดูดใจเธอมากที่สุดกลับเป็นห้องครัวสุดโอ่อ่า ไม่ใช่วิวแม่น้ำยามค่ำคืนอันตระการตา

หลังจากที่เธอย้ายเข้ามา ที่นี่ก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายชีวิตชีวามากขึ้น เธอยังควักกระเป๋าตัวเองซื้อเสื้อผ้าตามฤดูกาลและของใช้ในบ้านให้เถาเจี๋ยอีกเพียบ

ตอนนี้เธอจัดว่าเป็นเศรษฐินีตัวน้อยคนหนึ่ง แม้ทรัพย์สินที่เข้าซื้อในช่วงนี้เธอจะไม่คิดค่านายหน้าให้ตัวเองเลยสักหยวน แต่พอเถาเจี๋ยรู้เข้า เขาก็โอนเงินให้ทีละล้านขึ้นไปเรื่อยๆ จนพาเธอทะยานสู่อิสรภาพทางการเงินล่วงหน้าไปแล้ว

แน่นอนว่านั่นเป็นแค่เงินสด ส่วนทรัพย์สินที่เธอคิดจากก้นบึ้งหัวใจว่าเป็นของเถาเจี๋ย กลับลงชื่อเป็นกรรมสิทธิ์ของเธอทั้งหมด แม้เธอจะคิดง่ายๆ แค่ว่าถือครองแทนเขาโดยไม่มีใจโลภอยากได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นธนาคารไหน ต่างก็จัดให้เธออยู่ในกลุ่มลูกค้าระดับพรีเมียมไปเรียบร้อย

เธอไม่เหมือนคนอื่น เธอวางตำแหน่งตัวเองไว้ชัดเจนตั้งแต่เนิ่นๆ ว่าในอนาคตแค่ได้เป็นผู้จัดการบ้านใหญ่ เธอก็พอใจแล้ว

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอเลือกรับหน้าที่ดูแลการสร้างคฤหาสน์ แทนที่จะไปตามกว้านซื้อทรัพย์สินพวกนั้น

"ลองชิมน้ำแกงที่ฉันตุ๋นดูสิคะว่าอร่อยไหม" เธอตักน้ำแกงเห็ดใส่ถ้วยให้เถาเจี๋ย พอเห็นหัวคิ้วที่คลายออกหลังเขาดื่มเสร็จ ในใจถงฮุ่ยก็พลอยชื่นมื่น

นี่คือภาพที่เธออยากเห็นที่สุด และเป็นสิ่งที่เธอมีความสุขที่สุดแล้ว

ริมหน้าต่างบานใหญ่ เถาเจี๋ยดึงเธอมานั่งบนตัก สายตามองไปยังแสงไฟนีออนอันเจิดจ้าของมหานครเซินตู พลางสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของถงฮุ่ย "รู้สึกน้อยใจบ้างไหม"

ถงฮุ่ยส่ายหน้า ถูไถแก้มกับปลายคางสากเขียวจางๆ ของเขา "ไม่เลยค่ะ ฉันไม่คิดแบบนั้นเลยสักนิด ตรงกันข้าม สิ่งที่ฉันต้องการล้วนเป็นจริงหมดแล้วต่างหาก"

เธอเงยหน้าขึ้น ลักยิ้มผุดพราย "รู้ไหมคะ ถ้าฉันเอาชีวิตตอนนี้ไปเล่าในคลาสไฮโซของพวกเรา พวกนั้นคงอิจฉาจนตาร้อนผ่าวกันหมดแน่"

จากนั้นก็กอดแขนเถาเจี๋ยแน่น "ช่วยไม่ได้นี่นา ก็คุณเปย์ให้หนักขนาดนี้นี่คะ"

ได้ยินน้ำเสียงแกล้งทำเป็นหยอกเย้าของเธอ ประกอบกับเมื่อกลางวันโดนเสียงหวานหยดย้อยของดีไซเนอร์สาวปั่นอารมณ์มา ชายหนุ่มเลือดร้อนวัยคึกคะนองอย่างเถาเจี๋ยจะไปทนไหวได้ยังไง

"ใส่ก่อนสิคะ มันไม่ปลอดภัยนะ อ๊ะ…"

เสียงอุทานตกใจของถงฮุ่ยดังแว่วมาจากในห้องนอน ตามด้วยมหกรรมสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับฟ้าถล่มดินทลาย

นอกหน้าต่าง เงาจันทร์ที่สะท้อนลงบนแม่น้ำหวงผู่พลิ้วไหวตามระลอกคลื่น ทอประกายระยิบระยับ!

น้ำแกงที่ตุ๋นไว้เมื่อคืน กว่าจะได้ซดอีกทีก็ปาเข้าไปเช้าวันถัดมา

ถงฮุ่ยเพลียเกินทน พอลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือเห็นเถาเจี๋ยลุกขึ้น ก็พึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์ แล้วหันหน้าหลับปุ๋ยไปต่อ

เถาเจี๋ยเองก็ไม่ได้อยากตื่นเช้า แต่ช่วยไม่ได้จริงๆ ซ่งลวี่โทรมาปลุกตั้งแต่ไก่โห่ แถมยังจองตั๋วเครื่องบินไปปักกิ่งให้เสร็จสรรพ

"รุ่นพี่ ไหนตกลงกันไว้ว่าหลังปีใหม่ไงครับ"

"แผนการมันจะไปทันความเปลี่ยนแปลงได้ยังไงล่ะ ก็พี่ชายของหมิงเยว่น่ะสิ พอได้ยินว่าน้องสาวมีความรัก ก็อุตส่าห์ลางานจากกองทัพกลับมาเพื่อจะเจอหน้าเธอโดยเฉพาะ กองทัพของพวกเขาพิเศษหน่อย เป็นหน่วยรบพิเศษอะไรทำนองนั้น ลาได้แค่ไม่กี่วัน ก็เลยต้องเลื่อนให้เร็วขึ้นไง"

ซ่งลวี่มาถึงสำนักงานแล้ว เธอพยักหน้าทักทายเพื่อนร่วมงาน แต่ไม่ได้วางสาย "เธอไม่ต้องกังวลหรอก ปกติพี่ชายเขาหลายปีถึงจะกลับบ้านสักหน แค่รับมือให้ผ่านๆ ไปก็พอ"

เถาเจี๋ยฟังแล้วเหงื่อตกตั้งแต่เช้าตรู่

หน่วยรบพิเศษ…

เชี่ยเอ๊ย ที่เดียวกับที่เถี่ยจู้เคยอยู่ไม่ใช่เรอะ

ถ้าเกิดหมอนั่นรู้ว่าตัวเองมาเล่นละครตบตากับน้องสาวเขา จะไม่โดนฉีกเป็นชิ้นๆ เอาเรอะ

ถ้าเป็นพี่เมียตัวจริง เถาเจี๋ยคงรีบเสนอหน้าไปผูกมิตรสร้างสัมพันธ์อยู่หรอก แต่นี่เขาเป็นตัวปลอมไง

แถมได้ยินว่าเพื่อนสนิทของซ่งลวี่คนนี้ชาติตระกูลไม่ธรรมดา พี่ชายเธออาจจะแค่เข้าไปชุบตัวสร้างผลงาน เผลอๆ อาจจะเป็นระดับนายทหารสั่งการด้วยซ้ำ…

เถาเจี๋ยรู้ศักยภาพตัวเองดี แค่เถี่ยจู้คนเดียวเขายังรับมือไม่ไหวเลย ถ้าเจอเถี่ยจู้โผล่มาเป็นฝูงล่ะก็

แค่คิดก็สิ้นหวังแล้ว!

"เจ๊ที่รัก ผมไม่ไปได้ไหม…"

ซ่งลวี่รู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องถอดใจ เลยเตรียมคำพูดดักทางไว้แต่แรก "งานเลี้ยงที่จัดให้เธอน่ะ เชิญบิ๊กเนมมาร่วมงานเพียบเลยนะ คนพวกนี้มาเพราะเห็นแก่หน้าหมิงเยว่ทั้งนั้น ตอนนี้ศรมันขึ้นสายแล้ว ถอยไม่ได้แล้วล่ะ ถ้าเธอจะเบี้ยว ก็ไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไรหรอก อย่างมากก็แค่พูดความจริงออกไปตรงๆ แต่ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่เธอจะไปล่วงเกินคงไม่ใช่แค่พวกคุณชายรุ่นสองระดับปลายแถวของประเทศอย่างหานเว่ยแห่งเซินตูแล้วนะ แต่จะเป็นตระกูลระดับท็อปของประเทศกับพันธมิตรของพวกเขาต่างหากล่ะ"

เถาเจี๋ยอึ้งกิมกี่ไปเลย

เรื่องช่วยหลี่ชิงหว่าน เขาไม่เคยเสียใจ

แต่ไม่คิดเลยว่าจะไปมีเรื่องกับหานเว่ย จนผลักตัวเองมาถึงจุดที่ต้องดิ้นรนหาทางเอาตัวรอดขนาดนี้

ช่างเถอะ ในเมื่อเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องเดินหน้าฝ่าคลื่นลมไปให้สุด

"ผมต้องซื้อของขวัญอะไรไปไหมครับ"

"ตอนมาบ้านฉันเธอซื้อผลไม้มา คราวนี้ไปปักกิ่งอย่าให้มันดูซอมซ่อนักล่ะ ซื้อพวกอาหารทะเลไปสิ…" ดวงตาเรียวดั่งจิ้งจอกของซ่งลวี่หยีลงด้วยรอยยิ้ม

เถาเจี๋ยได้แต่ยืนนิ่ง…

ทำไมเขารู้สึกว่าซ่งลวี่ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจยังไงก็ไม่รู้

แต่เรื่องเงินเขาไม่ขัดสนอยู่แล้ว สิ่งที่ขาดคือประสบการณ์และโลกทัศน์การใช้ชีวิตแบบคนรวย คิดไปคิดมาก็ไม่มีไอเดียที่ดีกว่านี้ จึงควักมือถือขึ้นมากดโทรออก

"พี่เหยี่ยว หาที่ซื้ออาหารทะเลให้หน่อย!"

สิบโมงตรง เถาเจี๋ยพาเถี่ยจู้ที่แบกกล่องโฟมเก็บความเย็นสองกล่องใหญ่มาปรากฏตัวที่สนามบินนานาชาติเซินตู!

ขณะที่เถี่ยจู้เดินไปโหลดสัมภาระ เถาเจี๋ยก็แอด WeChat ของจ้านหมิงเยว่ที่ซ่งลวี่ส่งมาให้

ขี้เกียจพิมพ์ข้อความ เลยกดวิดีโอคอลไปตรงๆ

ยังไงก็ต้องขอดูหน้าค่าตากันก่อน ไม่อย่างนั้นเจอกันแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าคนไหน

บนหน้าจอปรากฏภาพหญิงสาวหน้าตางดงามหมดจดในลุคคลาสสิก ทั้งทรงผมและเสื้อผ้า ดูราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์ย้อนยุคอย่างไรอย่างนั้น

ความประทับใจแรกที่จ้านหมิงเยว่ทิ้งไว้ให้เถาเจี๋ยคือความเกลี้ยงเกลา บริสุทธิ์ดั่งหยกขาวไร้ตำหนิ แววตานุ่มนวลและกระจ่างใส ทว่ารอยยิ้มละมุนในดวงตานั้นกลับแฝงความห่างเหินไว้อย่างชัดเจน

แต่พอลองคิดดู มันก็สมเหตุสมผลอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกัน

"พี่ซ่งบอกว่าคุณจะมาถึงตอนเที่ยง ฉันจะไปรับนะคะ มื้อเที่ยงไปกินข้าวด้วยกัน แล้วค่อยดูว่าจะจองโรงแรมที่ไหนถึงจะเหมาะ" น้ำเสียงของจ้านหมิงเยว่ไพเราะน่าฟัง ถ่ายทอดความเป็นกุลสตรีจากตระกูลผู้ดีออกมาได้ทุกกระเบียดนิ้ว

ทว่าอาจเป็นเพราะอยู่บนจุดสูงสุดมานาน น้ำเสียงจึงแฝงความเด็ดขาดเป็นส่วนใหญ่ ต่อให้เป็นประโยคเชิงปรึกษา ก็แทบไม่เปิดช่องว่างให้อีกฝ่ายได้เลือกเลย

"งั้นก็รบกวนด้วยครับ ไว้เจอกันค่อยคุยกันนะ!"

เถาเจี๋ยไม่รู้จะคุยอะไรต่อ เลยกดตัดสายไปดื้อๆ

จ้านหมิงเยว่ถึงกับค้างไปเลย…

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนรีบตัดสายเธอขนาดนี้ แถมยังเป็นวิดีโอคอลอีกต่างหาก!

เดิมทีคิดว่ายังมีเวลาก่อนขึ้นเครื่อง จะได้คุยกันสักสองสามประโยคเพื่อสร้างความคุ้นเคยเสียหน่อย

แต่เถาเจี๋ยกลับทำเหมือนไฟลนก้น เธอยังไม่ทันได้ตอบอะไร เขาก็กดวางสายไปแล้ว

จ้านหมิงเยว่ลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงพลิ้วไหว เธอยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ตกลงมาไว้หลังใบหู ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด จึงต่อสายตรงหาซ่งลวี่ทันที

"ตาแก่ซ่ง แกบอกความจริงฉันมาเดี๋ยวนี้นะ คนที่แกหามาให้เนี่ย ไม่ได้เป็นเกย์ใช่ไหม"

ซ่งลวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง…

"จะเป็นไปได้ยังไง เจ้าเด็กนี่แพรวพราวจะตายไป ไม่ใช่แค่มีรักแรกนะ ยังมีทั้งประธานสาวคนสวย ผู้ช่วยสาวพราวเสน่ห์อีกต่างหาก…"

ทว่าพูดไปพูดมา ซ่งลวี่ก็ชะงักเสียงลง

มันก็พูดยากแฮะ!

สาวสวยที่มีความสัมพันธ์ดีกับเขาก็มีตั้งหลายคน ตัวเธอเองก็น่าจะนับรวมอยู่ในนั้นด้วย

เขาปฏิบัติตัวกับคนอื่นยังไงเธอไม่รู้ แต่กับตัวเธอ เขาดูเหมือนจะไม่มีความคิดอกุศลเลยแม้แต่น้อย…

ถึงจะเคยโดนหอมแก้มทีหนึ่ง แต่นั่นมันอารมณ์เหมือนเด็กซนแกล้งพี่สาวมากกว่า

"เอ่อ หมิงเยว่ พอแกทักขึ้นมา ฉันก็นึกขึ้นได้เหมือนกันแฮะ มันก็ไม่แน่หรอกนะ ขนาดฉันดึงเขามาเป็นไม้กันหมา เขายังดูไม่ได้คิดอะไรกับฉันเลยสักนิด…"