บทที่ 92 ข่าวคราวเรื่องงานเลี้ยง

คนสิบกว่าคนที่พี่หมาเรียกตัวมานั้น เถาเจี๋ยยังไม่เคยเจอหน้า แต่ต่อไปคนพวกนี้ต้องรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยของพื้นที่แถบนี้อยู่แล้ว เพิ่งมาถึงก็เจองานเข้าทันที อย่างที่เถาเจี๋ยว่าไว้ ถือเป็นการทดสอบไปในตัว

เขาหมดอารมณ์จะเดินขึ้นเขาต่อ จึงพาถงฮุ่ยเดินย้อนกลับลงมา มุ่งหน้าไปยังจุดที่พี่หมาบอก

มองไปแต่ไกลก็เห็นรถแบ็กโฮสามคันกับรถบรรทุกดินอีกห้าคันพังรั้วกั้นแนวเขตเข้ามา รุกล้ำเข้ามาในที่ดินที่เถาเจี๋ยซื้อไว้เรียบร้อยแล้ว

กลุ่มชายหนุ่มรุ่นกระทงสิบหกคน แต่งกายคล้ายหน่วยปฏิบัติการพิเศษ แต่ละคนยืนเอามือไพล่หลังขวางอยู่หน้ารถเครื่องจักรเหล่านั้น

หัวโจกของอีกฝ่ายเป็นชายวัยกลางคนในชุดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย กำลังเต้นแร้งเต้นกาตะโกนโหวกเหวกใส่พวกเด็กหนุ่ม

พี่หมาเห็นเถาเจี๋ยเดินมา จึงรีบกันไม่ให้เขาก้าวไปข้างหน้า "ไอ้หนวดหนูคนเดิมครับ คราวนี้ปีกกล้าขาแข็งกว่ารอบก่อน บอกว่าจะมาขุดดินแถวนี้ พล่ามว่าไม่รู้หรอกที่ดินเป็นของใคร แต่ดินพวกนี้ไม่มีเจ้าของ…"

"บนรถคันนั้น คงเป็นคนหนุนหลังพวกมันสินะ" เถาเจี๋ยเชิดคางขึ้นเล็กน้อย บุ้ยใบ้ไปยังรถมายบัค จีแอลเอส ที่จอดอยู่ไม่ไกล

พี่หมาพยักหน้า "หลี่ชิงโทรมาบอกแล้วครับ นี่เป็นรถของไอ้เถ้าแก่แซ่หวังจากฝั่งโครงการวิลลา"

"โยนคนออกไป ส่วนรถ ปล่อยให้มันเน่าอยู่ตรงนี้แหละ" เถาเจี๋ยไม่มีอารมณ์จะยืนดูต่อ พ่อค้าหน้าเลือดที่เกาะชายกางเกงหานเว่ยหากินแบบนี้ เขาไม่อยากเฉียดเข้าไปยุ่งด้วยแม้แต่น้อย

"รับทราบครับ!"

พี่หมาหัวเราะหึๆ ก้าวยาวๆ ตรงไปยังจุดเกิดเหตุ ไม่รู้ว่าเขาส่งสัญญาณมืออะไร พวกเด็กหนุ่มกลุ่มนั้นก็พุ่งพรวดออกไปราวกับฝูงหมาป่า สิบคนตรงเข้าชาร์จจนคนของหนวดหนูแตกกระเจิง ส่วนอีกห้าคนปรี่เข้าหารถก่อสร้าง กระชากตัวคนขับลงมาแล้วดึงกุญแจเขวี้ยงทิ้งทันที

จากนั้น คนพวกนี้ก็แบ่งกลุ่มละสามถึงห้าคนต่อหนึ่งคัน เปิดฉากรื้อชิ้นส่วนรถด้วยมือเปล่าให้ดูสดๆ…

รถก่อสร้างสภาพใหม่เก่าคละกัน ไม่ถึงสิบนาทีก็กลายสภาพเป็นกองเศษอะไหล่ระเกะระกะ

ทั้งเครื่องยนต์ ถังน้ำมัน ล้อรถ กระทั่งประตูรถก็ยังถูกถอดออกมากองไว้

พอเห็นว่าเรียบร้อยดี เสียงสั่งรวมพลก็ดังขึ้น พวกเด็กหนุ่มเลือดร้อนสิบกว่าคนถอยกลับมาอย่างเป็นระเบียบพร้อมเพรียง แล้วยืนเข้าแถวหน้ากระดานตามเดิม

เชี่ย โคตรมืออาชีพ!

เถาเจี๋ยอดชมในใจไม่ได้ เงินที่จ่ายไปนี่คุ้มค่าจริงๆ

หนวดหนูเดิมทีตั้งใจจะโชว์ผลงานต่อหน้าเจ้านาย ผลปรากฏว่าคราวนี้แม้จะไม่โดนซ้อม แต่กลับเสียหน้ายิ่งกว่าคราวก่อนเสียอีก

เขาวิ่งกระเซอะกระเซิงคลานไปฟ้องถึงหน้ารถมายบัค "เถ้าแก่ครับ พวกเราเอาไม่อยู่จริงๆ ไอ้พวกนั้นมีฝีมือกันทุกคนเลย จะเอายังไงต่อดีครับ"

กระจกรถมายบัคเลื่อนลงมา เผยให้เห็นใบหน้ากลมอูม ดวงตาเรียวเล็กจนแทบปิดสนิททว่ากลับเปล่งประกายเย็นเยียบออกมา

"แข็งข้อขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เห็นคุณชายหานอยู่ในสายตาเลยสินะ ฉันจะไปคุยกับมันเอง" พูดจบประตูก็เปิดออก รองเท้าหนังจระเข้มันปลาบยื่นออกมาคู่หนึ่ง

พอเห็นเจ้านายลงจากรถ เจ้าหนวดหนูก็รีบไปคว้าร่มมาจากไหนไม่รู้มากางบังแดดให้ แล้วเดินตามหลังตรงมาหาเถาเจี๋ย

จากจุดที่พวกเถาเจี๋ยยืนอยู่ ย่อมดูออกได้ไม่ยากว่าใครเป็นคนกุมบังเหียน เขาจึงหยุดยืนตรงหน้าเถาเจี๋ย "ผมหวังฮุย เป็นผู้พัฒนาโครงการวิลล่าตรงโน้น ได้ยินว่าที่ดินตรงนี้มีเจ้าของแล้ว เลยตั้งใจแวะมาทักทาย ไม่คิดเลยว่าคนอย่างผมจะไม่เป็นที่ต้อนรับขนาดนี้"

"จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงครับ โบราณว่าญาติไกลหรือจะสู้เพื่อนบ้านใกล้ นานทีปีหนเถ้าแก่หวังจะมาเยือนถึงที่ ผมดีใจแทบไม่ทันต่างหาก" การที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาหาเองนั้นค่อนข้างผิดความคาดหมาย แต่ในเมื่อฝ่ายตนไม่ได้เสียเปรียบ เถาเจี๋ยจึงตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

"แต่การกระทำของลูกน้องคุณ ดูจะไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่เลยนะ"

หวังฮุยชี้ไปยังกองเศษซากอะไหล่ที่อยู่ไม่ไกล ใบหน้าอ้วนกลมแฝงแววถมึงทึง

"อ๋อ โธ่เอ๊ย นึกว่าเรื่องอะไร" เถาเจี๋ยหัวเราะ "ผมนึกว่ามีใครเอาของขวัญมาฝากซะอีก สงสัยลูกน้องผมคงเห็นว่าไม่ได้ใช้ประโยชน์ จะส่งคืนก็กลัวจะเสียน้ำใจ เลยช่วยจัดระเบียบให้เรียบร้อยน่ะครับ"

หวังฮุยไม่คาดคิดว่าจะต้องมารับมือกับพวกยิ้มเคลือบยาพิษ วาจาซ่อนเข็ม ไม่ยอมอ่อนข้อและไม่รับมุกใดๆ ทั้งสิ้น

"คนจริงไม่อ้อมค้อมกันหรอกนะ ถ้าผมดูไม่ผิด คุณคงจะเป็นคุณเถาใช่ไหม"

เถาเจี๋ยยกมือประสานหมัดคารวะแบบขอไปที "เถ้าแก่หวังสายตาเฉียบแหลมจริงๆ"

"ไม่ทราบว่าทำมาหากินอยู่แถวไหนหรือ"

หวังฮุยคิดว่า หากเถาเจี๋ยมีหน้ามีตาและมีภูมิหลังจริง คงยากที่จะสืบไม่รู้ว่าเบื้องหลังของตนคือหานเว่ยแห่งตระกูลหาน

ทว่าจนถึงตอนนี้อีกฝ่ายก็ยังดูมั่นอกมั่นใจอย่างยิ่ง แสดงว่าไม่เกรงกลัวภูมิหลังของตนเลยสักนิด

เขาจึงอยากจะหยั่งเชิงดูตื้นลึกหนาบาง

"ธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ เทียบกับเถ้าแก่หวังไม่ได้หรอกครับ" เถาเจี๋ยขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย "ของขวัญชิ้นนี้ของเถ้าแก่หวัง ผมขอรับไว้ก็แล้วกัน คราวหน้าคราวหลังไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอกนะ เปลืองเงินเปล่าๆ แถมยังเอาไปทำประโยชน์อะไรไม่ได้อีก"

พูดจบเขาก็จูงมือถงฮุ่ยเตรียมจะเดินจากไป แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมา "อ้อ จริงสิ เถ้าแก่หวัง ถ้าจะเอาของมาส่งให้ที่นี่ ผมรับไว้ก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ แต่ถ้าคิดจะมาหยิบฉวยอะไรไปจากผมละก็ ผมไม่ได้คุยง่ายขนาดนั้น ถ้าคุณยังอยากรักษาหน้าตาทางสังคมไว้ละก็ จำคำพูดของผมไว้ให้ดี"

ขณะพูด เขาก็ชี้นิ้วใส่หวังฮุยสองที แม้ที่มุมปากจะมีรอยยิ้ม แต่แววตากลับเยียบเย็นจนสะกดข่มคน

เขาทิ้งให้หวังฮุยยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น แล้วจูงมือถงฮุ่ยเดินจากไป

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ยุคนี้คนที่ยังดันทุรังเล่นกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ จะมีสักกี่คนที่ไม่มีกับระเบิดผูกติดตัวไว้

ถ้าบีบให้เขาหมดความอดทนขึ้นมา แค่เถาเจี๋ยไปกว้านซื้อหนี้เน่ามาสักก้อน ก็กดหัวอีกฝ่ายให้จมดินได้สบายๆ

ขนาดตระกูลหลี่ที่มีทรัพย์สินนับหมื่นล้านยังไม่อยู่ในสายตาเขา นับประสาอะไรกับเศษสวะปลายแถวที่คอยเลียแข้งเลียขาเก็บเศษกระดูกจากหานเว่ย

หวังฮุยโกรธจนเนื้อบนหน้าสั่นระริก อุตส่าห์บากหน้าออกโรงด้วยตัวเอง แต่อีกฝ่ายกลับไม่ไว้หน้ากันสักนิด ดูท่าคงต้องให้ลูกชายไปรบกวนคุณชายหานอีกรอบแล้ว

พอนึกถึงราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้หานเว่ยยอมออกโรง เขาก็อดปวดใจไม่ได้

ที่ดินผืนนี้สำคัญต่อเขามาก ขอแค่ล้อมรั้วรวมเข้ามาเป็นผืนเดียวกับโครงการวิลล่าของเขาได้ มันก็จะกลายเป็นทำเลทองขึ้นมาทันที

ด้วยลูกไม้ของเขา พอบีบคนออกไปได้แล้วอาศัยเส้นสายของหานเว่ยวิ่งเต้นกู้เงินเพิ่มออกมา ขอแค่พัฒนาเสร็จ ที่ดินตรงนี้เปลี่ยนมือปุ๊บราคาก็จะพุ่งพรวดเกินสิบเท่าในพริบตา จะช่วยบรรเทาภาระหนี้สินมหาศาลได้ทันที และยังอาจฟันกำไรเข้ากระเป๋าได้อีกก้อน เพื่อถอนตัวออกจากวงการที่กำลังดิ่งลงเหวนี้ได้อย่างลอยตัว

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ความงกอยากประหยัดเงินแล้วไปดึงเชิงต่อรองกับพวกชาวบ้าน สุดท้ายกลับกลายเป็นการเปิดช่องให้คนนอกมาชุบมือเปิบไปเสียได้

การที่เถาเจี๋ยยื่นมือเข้ามายุ่มย่ามแบบนี้ ทำเอาแผนการของเขาพังยับไม่เป็นท่า

ในเมื่อไม่มีทางเลือก พอกลับมาเขาก็รีบโทรหาลูกชาย ทราบว่าอีกฝ่ายกำลังคอยรับใช้อยู่ข้างกายหานเว่ย จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง หวังจะให้ไปขอร้องให้คุณชายหานช่วย

ลูกชายของเขาย่อมรู้สถานการณ์ทางบ้านดี แต่เมื่อมองไปยังหานเว่ยที่กำลังสำราญอยู่ท่ามกลางดงสาวงามไม่ไกลนัก สีหน้าก็พลันส่อแววลำบากใจ "พ่อ พ่อไม่รู้อะไร ช่วงนี้คุณชายหานยุ่งมาก สำนักงานกฎหมายเทียนหยาจะจัดงานเลี้ยงเดือนหน้า เชิญคนไปเพียบ ล้วนแต่เป็นผู้มีหน้ามีตาในเซินตูทั้งนั้น คุณชายหานเองก็ต้องอาศัยจังหวะนี้ไปขยายคอนเนกชัน เรื่องนี้คงต้องชะลอไว้ก่อน…"

หวังฮุยรู้ดีว่าลูกชายไม่ได้เรื่องได้ราว แต่ก็รู้เช่นกันว่าคงไม่เหลวไหลกับเรื่องคอขาดบาดตาย พอได้ยินเรื่องนี้ ตาของเขาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที "ลูกเอ๊ย พอจะหาโควตาให้พ่อสักที่ได้ไหม…"

ลูกชายเข้าใจความคิดของคนเป็นพ่อแทบจะในทันที "พ่อก็อยากไปตีสนิทกับพวกผู้หลักผู้ใหญ่ใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวผมลองหาทางดู แต่บอกไว้ก่อนนะ งานเลี้ยงนี้ระดับสูงมาก แม้แต่คุณชายหานยังต้องวิ่งเต้นใช้เส้นสายกว่าจะได้เทียบเชิญมา ได้ยินว่าวงในปั่นราคาเทียบเชิญใบหนึ่งขึ้นไปถึงหลายแสนแล้วนะพ่อ…"

"ลูก อย่าไปเสียดายเงิน บ้านเราจะพลิกฟื้นได้หรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับคราวนี้แหละ" หวังฮุยกัดฟันกรอด "เดี๋ยวพ่อโอนเงินไปให้อีกหนึ่งล้าน ต้องจัดการให้ได้นะ"

"ผมจะพยายามเต็มที่ พ่อรอฟังข่าวได้เลย" ใบหน้ากลมอูมของลูกชายหวังฮุยที่ถอดแบบมาจากพ่อ ฉายแววมุ่งมั่นขึ้นมาวูบหนึ่ง