บทที่ 91 ปล่อยหมัดเปิดทาง

ทุ่มเงิน 150 ล้านหยวน ซื้อที่ดินกว่า 70 หมู่ ถ้าพูดตามคำของถงฮุ่ย นี่คือการสร้างคฤหาสน์ประจำตระกูลให้กับตระกูลเถาในอนาคต

แน่นอนว่าเถาเจี๋ยย่อมตั้งตารอไม่น้อย

คราวก่อนเขาไม่ได้มา วันนี้จึงต้องมาดูสถานที่จริงด้วยตาตัวเอง

ตลอดทางมุ่งหน้าสู่ชายทะเล รถแล่นขึ้นเรือข้ามฟาก มองเห็นเกาะที่อยู่ไกลออกไปรำไร

นี่เป็นครั้งแรกที่เถาเจี๋ยมาที่นี่ การได้มองดูทัศนียภาพอันตระการตายามแม่น้ำแยงซีเกียงไหลลงสู่ทะเล ท้องฟ้าสีคราม ผืนน้ำ และท้องทะเลกว้างใหญ่สะท้อนรับกัน เกลียวคลื่นที่ซัดสาดจากการปะทะกันระหว่างสายน้ำและท้องทะเล ทำให้จิตใจปลอดโปร่งโล่งสบายเหลือเกิน

พอขึ้นเกาะ พี่เหยี่ยวก็ขับรถมุ่งหน้าสู่จุดหมายอย่างชำนาญทาง

เถี่ยจู้นั่งสัปหงกอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เถาเจี๋ยจึงกดโทรศัพท์ติดต่อกับทีมออกแบบและก่อสร้างโครงการใต้ดิน

"ตอนนี้เอกสารสิทธิ์ที่ดินจัดการเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็รอแค่แบบจากพวกคุณ"

"คุณเถาคะ แล้วแต่ว่าคุณจะสะดวกช่วงไหนเลยค่ะ ทีมงานของเราพร้อมแล้ว สามารถลงสำรวจพื้นที่จริงได้ทุกเมื่อ รอผลวิเคราะห์ภูมิประเทศและธรณีวิทยาออกมา ก็จะเริ่มออกแบบโครงสร้างใต้ดินได้ทันทีค่ะ"

ได้ยินว่าฝ่ายผู้รับเหมาส่งทีมหัวกะทิมา แต่เสียงหวานใสละมุนของหญิงสาวปลายสายกลับทำให้เถาเจี๋ยรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเท่าไร

ใครๆ ก็บอกว่าตอนนี้คนยุคหลังปี 90 ก้าวขึ้นมาเป็นเสาหลัก แต่เสียงหวานนุ่มนิ่มขนาดนี้ ถ้าบอกว่าเป็นจ้าวลู่ซือเถาเจี๋ยก็คงเชื่อ แต่ถ้าบอกว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสถาปัตยกรรมเนี่ยนะ…

เขาคงต้องใส่เครื่องหมายคำถามตัวโตๆ ไว้ในใจจริงๆ

แต่ก็ช่วยไม่ได้ บริษัทของอีกฝ่ายชื่อเสียงน่าเชื่อถือ เถาเจี๋ยจึงไม่อาจด่วนตัดสินไปก่อน

"ช่วงปีใหม่ผมต้องไปปักกิ่งสักรอบ น่าจะกลับมาราวๆ วันที่ 3 วันที่ 10 ผมมีงานเลี้ยงสำคัญมาก ขอแค่เลี่ยงช่วงเวลานี้ไปก็ไม่มีปัญหาครับ"

เมื่อได้ยินกำหนดการของเถาเจี๋ย อีกฝ่ายก็ตอบรับอย่างฉับไว "งั้นพวกเราจะออกเดินทางหลังปีใหม่เลยค่ะ ไปดูสถานที่จริงก่อน แล้ววันที่ 4 ค่อยนัดคุยแบบกับคุณ จัดการแบบนี้คุณโอเคไหมคะ?"

"ได้ครับ ถ้าแบบไม่มีปัญหา ผมก็อยากให้ทีมช่างเข้าหน้างานให้เร็วที่สุด เพราะยังมีงานก่อสร้างส่วนบนดินอีก"

"รับทราบค่ะคุณเถา ขอให้มีความสุขในชีวิตนะคะ!"

ทำงานกระฉับกระเฉงว่องไวดี เถาเจี๋ยหาจุดติไม่ได้เลย

ติดตรงที่เสียงหวานหยดย้อยนี้ทำเอาเขารู้สึกน้ำตาลในเลือดพุ่งขึ้นมานิดๆ

กระทั่งในใจ เขายังแอบอยากเห็นหน้าตาของ "ผู้เชี่ยวชาญ" คนนี้ขึ้นมาตะหงิดๆ เสียแล้ว

พอสงบสติอารมณ์ลงได้ รถก็หยุดวิ่ง ถงฮุ่ย พี่หมา และคนแปลกหน้าอีกสองคนออกมายืนรออยู่ที่ทางแยกแล้ว

ไม่ได้เจอกันหลายวัน พอก้าวลงจากรถเขาก็จับมือน้อยๆ ของเธอไว้ แต่กลับถูกเธอแอบดึงมือออกอย่างแนบเนียน "บอสคะ นี่คือผู้นำหมู่บ้าน หัวหน้าเหลียงกับเลขาฯ จางค่ะ"

พี่หมากับเถี่ยจู้ที่ตามลงมาทำเป็นมองไม่เห็น เถาเจี๋ยเองก็ไม่ได้เก้อเขิน เขาทักทายหัวหน้าเหลียงและเลขาฯ จาง "ลำบากผู้นำทั้งสองท่านต้องมาเหนื่อยด้วยตัวเองเลยนะครับ"

คนที่สามารถควักเงินหลักร้อยล้านออกมาได้ ย่อมเป็นมหาเศรษฐีตัวจริง นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคนหนุ่มที่อายุมากกว่าลูกหลานตัวเองไม่กี่ปี เจ้าหน้าที่หมู่บ้านทั้งสองคนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยเจอเถ้าแก่ใหญ่ แต่ไม่เคยมีใครเป็นกันเองเหมือนเถาเจี๋ย ทว่าในขณะเดียวกันก็ไม่เคยทำให้พวกเขารู้สึกกดดันขนาดนี้มาก่อน

"หน้าที่ครับ หน้าที่ของเรา" ทั้งสองคนพูดอย่างเกรงอกเกรงใจ "พวกเราประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้ว ภายในสามวัน ปัญหาน้ำไฟจะได้รับการแก้ไขทั้งหมดครับ"

หัวหน้าเหลียงดูจะช่างพูดช่างคุยกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ที่ดินฝั่งตรงข้าม กำลังจะสร้างสถานีตำรวจขึ้นมาอีกแห่ง เพื่อช่วยไกล่เกลี่ยข้อพิพาทของเพื่อนบ้านในละแวกนี้ได้ทันท่วงทีครับ…"

แม้ไม่ได้เอ่ยตรงๆ แต่เจตนาชัดเจนมาก

เรื่องความขัดแย้งคราวก่อน พวกเขาอยากแกล้งทำเป็นไขสือก็ทำไม่ได้ รปภ. ของหมู่บ้านวิลลาข้างล่างที่โดนซ้อมไป ตอนนี้ยังนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่เลย

แน่นอนว่าพวกเขาได้ไปสอบถามชาวบ้านมาแล้ว ย่อมรู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ดี

เพียงแต่ว่า เถาเจี๋ยถือเป็นลูกค้ารายใหญ่ของหมู่บ้าน ส่วนเถ้าแก่หวังทางฝั่งนั้นก็สำคัญกับพวกเขาไม่แพ้กันไม่ใช่หรือ?

การไม่ทำให้ทั้งสองฝ่ายขุ่นเคือง จึงเป็นทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดสำหรับพวกเขา

"ทำให้ผู้นำทั้งสองต้องลำบากใจแล้วครับ" เถาเจี๋ยจับมือกับพวกเขาทีละคน "จริงสิ ถ้าผมจะล้อมรั้วพื้นที่ของตัวเองทั้งก่อนและหลังการก่อสร้าง ยังต้องทำเรื่องขออนุญาตอะไรอีกไหมครับ?"

"ไม่ต้องครับ แถวนี้ไม่มีชาวบ้านคนอื่นอาศัยอยู่ แม้แต่ถนนก็ถูกวางแผนให้อยู่ข้างในเขตพื้นที่แล้ว รอบๆ พวกเราก็ปักหมุดบอกแนวเขตไว้หมด ตราบใดที่อยู่ในแนวหมุด เถ้าแก่เถาอยากจะก่อสร้างอย่างไรก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้นครับ" ทั้งสองคนสบตากัน รู้สึกว่าคำขอนี้ไม่ได้เกินเลยอะไร จึงตอบตกลงไป

"แล้วถ้าเกิดมีคนบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคลของผมล่ะครับ…"

ได้ยินเถาเจี๋ยพูดเช่นนี้ หัวหน้าเหลียงก็ตบอกรับประกันทันที "คุณสบายใจได้เลยครับ ผมกับเลขาฯ จางคุมอยู่ที่นี่ ใครกล้ามาก่อเรื่อง เราจัดการคนนั้นแน่นอน"

ในเมื่ออีกฝ่ายพูดเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าจะไปคุยกับหมู่บ้านวิลลาฝั่งตรงข้ามให้ ส่วนจะมีผลประโยชน์อะไรแลกเปลี่ยนกันหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวกับเถาเจี๋ยแล้ว

เมื่อเดินขึ้นไปตามถนนที่ตัดขึ้นมาใหม่บนที่ดินสิบกว่าหมู่ที่ซื้อเพิ่มทีหลัง เถาเจี๋ยยิ่งมองก็ยิ่งพึงพอใจ

ไม่ใช่แค่เพราะพื้นที่ตรงนี้กว้างขวางเพียงพอ แต่ยังอยู่ติดเขาหันหน้าออกสู่ผืนน้ำ หากล้อมรั้วทั้งสองด้านเข้าด้วยกัน ก็เท่ากับได้พื้นที่เนินเขาด้านหลังครึ่งหนึ่งมาฟรีๆ

"ตรงนี้ดัดแปลงเป็นทะเลสาบจำลองได้ สร้างสะพานข้าม ทำระเบียงทางเดินคดเคี้ยว ปลูกบัวลงไปด้วยจะยิ่งดี" เถาเจี๋ยเดินไปพลางบอกเล่าความคิดในหัวให้ถงฮุ่ยฟัง "ที่จอดรถบนดินก็ต้องมี ส่วนที่จอดรถใต้ดินผมว่าไม่จำเป็น ที่นี่ไม่ได้มีสภาพอากาศเลวร้ายสุดขั้วเหมือนทางเหนือเสียหน่อย…"

เดินไปเดินมา ก็เปลี่ยนเป็นถงฮุ่ยที่คอยแนะนำแทน "เรือนหลักอยู่ด้านหลัง โถงหน้าใช้เป็นห้องรับรอง แขกพักที่เรือนปีกทิศตะวันออกและตะวันตก ตรงซุ้มประตูและทางเข้าออกหลายจุดจะมีห้องพักสำหรับคนงานและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ตรงนี้เป็นห้องครัว ห้องซักรีด และห้องหม้อแปลงไฟฟ้าค่ะ"

เถาเจี๋ยชี้ไปยังจุดที่มีการปักธงไว้ใกล้กับเนินเขาด้านหลัง "ตรงนั้นคืออะไร?"

ถงฮุ่ยใช้นิ้วมือวาดเป็นวงกลม "นั่นถือเป็นจุดที่สำคัญที่สุดเลยค่ะ ศาลบรรพชน เอาไว้กราบไหว้บรรพบุรุษในวันเทศกาลสำคัญ วันข้างหน้าพวกลูกๆ จะได้มีที่ให้สืบสาวค้นหารากเหง้าของตัวเองไงคะ…"

เถาเจี๋ยพอใจกับการจัดแจงของถงฮุ่ยมาก ตัวเขาคิดแต่เรื่องสะสมทองคำสะสมของโบราณ ไม่ได้คิดลึกซึ้งไปถึงจุดนี้เลยจริงๆ

มิน่าล่ะตอนแรกเธอถึงบอกว่าจะสร้างให้เป็นคฤหาสน์ประจำตระกูลเถา ที่แท้ก็วางแผนไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

เขาขยี้ผมสั้นของเธอจนยุ่งเป็นรางวัล "เก่งมาก งั้นตรงนี้ยกให้เธอจัดการเลยแล้วกัน แต่ว่า อีกด้านเธอก็ต้องดูแลเรื่องกว้านซื้อสินทรัพย์ อีกด้านยังต้องมาคุมงานก่อสร้างที่นี่ จะไหวเหรอ?"

"ถ้ามีคนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแล ฉันก็อยากเลือกมาปักหลักคุมที่นี่มากกว่าค่ะ เพราะฉันชอบที่นี่มาก" ถงฮุ่ยเห็นว่าไม่มีใครเดินตามมา จึงเอนตัวซบลงในอ้อมอกของเขาแล้วแหงนหน้าขึ้น "เพราะฉันหวังว่า วันหนึ่งในอนาคต ที่แห่งนี้จะมีที่ทางให้ฉันได้ยืนอยู่ด้วยสักที่ค่ะ"

เมื่อมองเห็นประกายความหวังในแววตาของเธอ เถาเจี๋ยก็รู้สึกสงสารขึ้นมา แต่จำต้องทำใจแข็ง "พูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ทำไม"

ถงฮุ่ยไม่ได้เถียง แต่ในใจกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้น "จะไร้สาระได้ยังไงกัน กลัวแต่ว่าพอถึงเวลานั้น แม้แต่ที่ยืนสักนิดก็ยังไม่มีต่างหาก"

แต่การมามัวกังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นจะมีประโยชน์อะไร?

ถงฮุ่ยเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายจูงมือเถาเจี๋ยแทน "บนเขามีตาน้ำพุธรรมชาติอยู่จุดหนึ่ง ฉันให้คนเอาไปตรวจแล้ว คุณภาพน้ำดีเลิศเลยค่ะ ใสกว่าน้ำที่ผ่านการกรองเสียอีก แถมยังอุดมไปด้วยแร่ธาตุ ถ้าปริมาณน้ำไม่น้อยเกินไป คงเอาไปพัฒนาเชิงพาณิชย์ได้สบายเลย ฉันพาคุณไปดูนะคะ…"

เถาเจี๋ยเพิ่งจะก้าวเท้าตามเธอไป โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากพี่หมา เขาจึงส่งสัญญาณให้ถงฮุ่ยรอสักครู่

"พี่หมา มีเรื่องอะไร?"

"บอสครับ พวกคนจากหมู่บ้านวิลลาขับรถก่อสร้างบุกรุกเข้ามาในเขตที่ดินของเรา โดนคนของเราขวางไว้แล้ว จะเอายังไงดีครับ?"

"ในเมื่อมาแล้ว ก็ไม่ต้องให้กลับ สิ่งของที่ส่งมา ก็รับไว้เป็นของขวัญซะ ถ้าพวกมันอยากจะลงไม้ลงมือ ก็ถือโอกาสทดสอบฝีมือพี่น้องของนายไปในตัวเลย"

ต่อยสั่งสอนให้รู้สำนึกแต่แรก ดีกว่าต้องมารับมือหมัดที่ตามมาไม่จบไม่สิ้น

หาเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน คิดว่าเขาเป็นลูกพลับนิ่มที่ใครจะมาบีบเล่นก็ได้หรือไง?