บทที่ 90 ขอบคุณนะ

"คุณกรรโชกทรัพย์นี่หว่า!"

ไอ้หัวเหลืองขาเป๋ไปข้างหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังอดกระโดดเหย็งๆ ไม่ได้

เขาได้ยินเต็มสองหูว่าหานเสวี่ยอิ๋งพูดว่าหกหมื่น แต่พอผ่านปากหมอนี่รอบเดียวกลับกลายเป็นหกแสนไปซะงั้น

เถาเจี๋ยไม่แม้แต่จะปรายตามองไอ้หัวเหลือง กลับทำท่าทีเป็นกันเองกับหานจวิน "เถ้าแก่หานคงไม่คิดว่ามากไปใช่ไหมครับ? ผมก็แค่ทนดูไม่ได้ที่พนักงานของตัวเองต้องมาเจอผู้ชายเลว ถ้าคิดว่ามากไป พวกคุณก็ลองคุยกันใหม่อีกรอบไหมล่ะ?"

หานจวินแค่นเสียงฮึในลำคอ เรื่องบ้าอะไรนี่มันเกี่ยวอะไรกับแกวะ แล้วจะขึ้นราคาหาพระแสงอะไร?

ส่วนที่ไอ้หมอนี่พูดเหมือนวางตัวอยู่นอกวง แท้จริงแล้วก็แค่รอดูว่าตัวเองจะมีท่าทียังไงต่างหาก

"หกแสน ไม่มากหรอก เงินก้อนนี้ทางบริษัทจะสำรองจ่ายแทนมันไปก่อน" เขาพูดพลางขอยืมโทรศัพท์จากลูกน้อง ซึ่งมีคนรีบถอดซิมเก่าของเขามาใส่เครื่องใหม่เตรียมไว้แล้ว ก่อนจะหันไปมองหานเสวี่ยอิ๋ง "ส่งเลขบัญชีมาให้ฉัน"

"เดี๋ยวก่อนครับ"

เถาเจี๋ยเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง "เถ้าแก่หาน อย่าหาว่าผมคิดมากเลยนะ ตอนโอนเงินช่วยใส่บันทึกช่วยจำไว้หน่อยว่า จ่ายหนี้แทนพนักงาน ประเดี๋ยวจะหาว่าพนักงานของผมกรรโชกทรัพย์ มันจะไม่สนุกเอา"

ถ้าสายตาฆ่าคนได้ หานจวินคงแล่เนื้อเถาเจี๋ยเป็นพันๆ ชิ้นไปแล้ว

เขารู้สึกอัดอั้นในอกจนแทบระเบิด แต่จำต้องตอบรับ "ไม่มีปัญหา คุณเถาว่ายังไง เราก็ว่าตามนั้น"

หานเสวี่ยอิ๋งกลับเริ่มรู้สึกหวาดกลัว ตอนแรกกะว่าจะขอเงินคืนแค่หกหมื่นก็พอ แต่นี่จู่ๆ พุ่งขึ้นมาสิบเท่า…

เธอกลัวจริงๆ ว่าเงินก้อนนี้จะกลายเป็นเผือกร้อนลวกมือ

"รับไว้เถอะ ไม่ต้องคิดมาก เงินก้อนนี้เถ้าแก่หานแค่สำรองจ่ายไปก่อน เดี๋ยวก็มีคนมารับผิดชอบบิลเองแหละ" เถาเจี๋ยเหลือบมองไอ้หัวเหลืองที่หน้าซีดเผือดโดยไร้ความเห็นใจแม้แต่น้อย

เงินหกแสนยอมจ่ายไปแล้ว แต่หานจวินรู้ดีว่าเรื่องมันยังไม่จบแค่นี้แน่

และก็เป็นไปตามคาด พอตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าหานเสวี่ยอิ๋งได้รับเงินพร้อมกับบันทึกช่วยจำเรียบร้อย เถาเจี๋ยก็บอกให้เธอกลับขึ้นไปก่อน

จากนั้นเขาก็ตบไหล่หานจวินอย่างสนิทสนมประหนึ่งเพื่อนเก่าที่คบกันมานานหลายปี

"คุณดูสิ ก็อย่างที่หานคนรองบอกนั่นแหละ พวกเรานับว่าไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน เป็นเพื่อนเก่ากันแล้วแท้ๆ คุณจะเอาเงินมาส่งให้ผมเรื่อยๆ ทำไมกันล่ะเนี่ย ทำเอาผมเกรงใจแย่เลย"

เวลานี้หานจวินอยากจะข่วนหน้าหมอนี่ให้ตายคามือ ทว่าจำต้องฝืนยิ้มแหยๆ รับหน้า "คุณเถา หมายความว่ายังไงครับ…"

เขายังแอบหวังอยู่ลึกๆ เผื่อว่าเถาเจี๋ยจะไม่เอาความต่อ หรืออาจจะให้เวลาเขาไปตามหาหยางหลินเพื่อเซ็นหนังสือยอมความ…

"ความหมายของผมก็คือ ผมต้องขอบคุณคุณน่ะสิครับ" เถาเจี๋ยยิ้มแก้มแทบปริ "เอาอย่างนี้ไหม ให้เถ้าแก่หานเสนอราคามาใหม่อีกสักรอบ? การชดใช้มันก็ต้องแสดงความจริงใจหน่อยสิ จริงไหม"

ความหวังริบหรี่สุดท้ายพังทลายลง หานจวินสูดหายใจเข้าลึก ร่างกำยำล่ำสันถึงกับเซน้อยๆ จนยืนแทบไม่อยู่ "สองล้าน มากกว่านี้ผมก็ไม่มีแล้ว"

เถาเจี๋ยสนใจสองล้านหรือยี่สิบล้านเสียที่ไหน?

สิ่งที่เขาสนใจคือการได้เห็นคนตระกูลหานยอมก้มหัวค้อมเอวอยู่ตรงหน้าต่างหาก

เขาไม่ต่อราคาสักคำ แล้วสั่งให้ผู้จัดการหยางที่ตามลงมาด้วยกลับขึ้นไปเอาปากกา กระดาษ และตลับชาดมาให้ ก่อนจะโอบไหล่หานจวิน "งั้นก็ต้องรบกวนเถ้าแก่หานแล้วล่ะครับ"

คราวนี้ไม่ต้องรอให้บอก หานจวินก็จัดการเขียนข้อความยินยอมชดใช้ค่าเสียหายต่อชื่อเสียงและผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจให้แก่ฟิตเนสซวงซิงลงบนกระดาษ เซ็นชื่อเสร็จสรรพ แถมยังประทับลายนิ้วมือลงไปอย่างว่าง่าย

เขายื่นกระดาษแผ่นนั้นให้เถาเจี๋ย แล้วโอนเงินเข้าบัญชีให้ทันที

เมื่อได้รับการแจ้งเตือนเงินเข้า 2,000,000 หยวน เถาเจี๋ยก็อารมณ์ดีสุดๆ สะใจยิ่งกว่าไปกวาดเงินจากตลาดหุ้นแดนลุงแซมมาเสียอีก

หานจวินหายใจหอบหนัก "คุณเถา แล้วคลิปวิดีโอนั่นจะว่ายังไง…"

"อ๋อ คลิปนั่นเหรอ เป็นของเพื่อนผมน่ะ เรื่องนี้ผมคงตัดสินใจแทนไม่ได้หรอก" เถาเจี๋ยปัดสวะให้พ้นตัว ทำราวกับไม่เกี่ยวข้องทันที "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมเลยสักนิด คุณอย่ามาลำบากใจผมเลย"

หานจวินอยากจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ แต่ก็หมดปัญญาทำอะไรได้

ไฟโทสะอัดแน่นเต็มอกไม่รู้จะไปลงที่ไหน พอหันไปเห็นไอ้หัวเหลืองเข้า ก็ฟาดหลังมือใส่หน้ามันไปฉาดใหญ่ "ไสหัวกลับไปหาเงินให้กูซะ ถ้าหามาคืนไม่ได้ กูจะเลาะไตมึงไปขัดดอก!"

วันนี้ใบหน้าของหลิวอวี่เจ๋อโดนซัดไปนับครั้งไม่ถ้วนจนแทบจะเบี้ยวผิดรูป หมดสภาพความเป็นหนุ่มหน้าใสไปโดยสิ้นเชิง

เขาทรุดก้นลงไปนั่งแปะกับพื้นอย่างไร้ความหวัง แววตามืดมนไร้ประกายชีวิต

พวกคนที่เขาพามาคนอื่นๆ ก็พลอยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อเห็นเจ้านายเดินคอตกจากไปด้วยความอับอาย จึงได้แต่ช่วยพยุงกันและกันเผ่นหนีแน่บไปตามๆ กัน

เถาเจี๋ยมองข้อความแจ้งเตือนในโทรศัพท์แล้วได้แต่ส่ายหัว

เมื่อก่อนเขาวิ่งวุ่นกรำแดดกรำฝน สู้แทบตายตลอดทั้งปีก็ได้แค่สองแสนหยวน

ตอนนี้แค่ขยับปากพูดไม่กี่คำก็ได้เงินเข้าบัญชีมาสองล้าน การหาเงินมันง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือ?

เขามองป้ายร้านที่อยู่ชั้นบน แล้วล้มเลิกความคิดที่จะกลับขึ้นไปดูหานเสวี่ยอิ๋ง

แม่หนูคนนั้นนับว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง เสียแต่ว่าอ่อนต่อโลกไปหน่อย

อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้คิดจะไปข้องแวะด้วยอยู่แล้ว การแสดงความเป็นห่วงเป็นใยจนเกินงามรังแต่จะทำให้เสียเรื่องเปล่าๆ

เขาเรียกเถี่ยจู้กลับบ้าน เก็บข้าวของเตรียมตัวมุ่งหน้าสู่ปักกิ่งได้แล้ว

นอกจากไปทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับจ้าวฉานว่าจะไปเคานต์ดาวน์ด้วยกันแล้ว ยังมีเรื่องที่ตกปากรับคำกับทนายซ่งไว้อีกด้วย

เหตุผลที่ยอมช่วยงานทนายซ่ง สาเหตุหลักก็เพราะเธอเคยช่วยเหลือเขาไว้ไม่น้อยเลยจริงๆ

หลังจากผ่านประสบการณ์เลิกรากับรักแรกและโดนแฟนสาวหักหลัง ปัจจุบันเถาเจี๋ยแทบไม่ได้คาดหวังกับความรักอีกแล้ว

สำหรับผู้หญิงหลายๆ คนนั้น เขาพยายามชดเชยสิ่งที่ติดค้างด้วยวิธีอื่นแทน ต่อให้มีวันที่รถไฟชนกันจนกลายเป็นสมรภูมิเดือดขึ้นมาจริงๆ อย่างน้อยเขาก็ยังมีข้ออ้างไว้ปลอบใจตัวเองได้บ้าง

ส่วนเรื่องในอนาคต ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

เขารู้เพียงแค่ว่า หากปกป้องตัวเองไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไร้ความหมาย!

เกราะทองคำที่ทนายซ่งบอกว่าจะสวมให้เขา จึงไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธ แม้ว่าในระยะนี้มันจะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเพื่อให้หานเว่ยเกิดความเกรงกลัว แต่เถาเจี๋ยกลับให้ความสำคัญกับมันมาก

ปัจจุบันเขามีเงิน แต่ยังไร้ซึ่งอำนาจที่จะไปต่อกรกับภัยคุกคามจากผู้มีอิทธิพล ซึ่งนี่คือสิ่งที่อันตรายที่สุด

การให้ถงฮุ่ยไปกว้านซื้อสินทรัพย์ และให้ทนายซ่งช่วยลงทุน ดูผิวเผินเหมือนเป็นการทำตามอารมณ์หรือมีเงินเหลือใช้จนไม่มีที่ไป แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันจะไม่ใช่การเพิ่มแต้มต่อให้กับตัวเองอีกทางหนึ่งได้อย่างไร?

สิ่งที่เขาบอกกับทนายซ่งไป ล้วนเป็นฟันเฟืองสำคัญในระบบอุตสาหกรรมทั้งสิ้น ไม่เพียงแต่มีขอบเขตธุรกิจกว้างขวางและต้องใช้แรงงานจำนวนมหาศาลเท่านั้น ทว่ายังมีบทบาทสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจระดับชาติอีกด้วย

ต่างจากทนายซ่งที่คิดว่าเพียงแค่มีเงินและมีตำแหน่งอันโดดเด่นก็ทำให้คนอื่นยำเกรงได้ เถาเจี๋ยอยากจะอาศัยอิทธิพลของตัวเองเพื่อบรรลุเป้าหมายนี้มากกว่า

หากดำเนินไปทีละขั้นตามแผนที่วางไว้ เมื่อเขามีขนาดธุรกิจที่ใหญ่โตเพียงพอ เขาก็จะไม่ใช่แค่ตัวคนเดียวอีกต่อไป ทุกการขยับตัวจะเกี่ยวพันกับหม้อข้าวของครอบครัวนับหมื่นนับแสนครัวเรือน

ใครก็ตามที่คิดจะแตะต้องเขา มันจะไม่ใช่แค่การแตะต้องนักลงทุนธรรมดาๆ คนหนึ่งอีกแล้ว หากแต่เป็นการแตะต้องชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนตาดำๆ นับล้านคน!

ถึงเวลานั้น ไม่ต้องพูดถึงแค่ตระกูลหาน ต่อให้เป็นคนที่อยู่ในระดับสูงกว่านั้นอีกหลายขั้น ก็ยังต้องไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

แน่นอนว่า การปกป้องอุตสาหกรรมในประเทศก็นับเป็นเจตนารมณ์แรกเริ่มอย่างหนึ่ง แต่สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือ เถาเจี๋ยต้องการใช้วิธีนี้มาเป็นเกราะคุ้มกันตัวเองให้ดียิ่งขึ้น

คนเราแม้ไม่คิดทำร้ายเสือ แต่เสือกลับจ้องจะขย้ำคน

หากไร้หนทางตอบโต้ ใครหน้าไหนมันจะกล้าไปเต้นรำเคียงข้างฝูงหมาป่า!

ทุกเรื่องหากเตรียมการไว้ล่วงหน้าก็ย่อมสำเร็จ หากไม่เตรียมการก็มีแต่พังพินาศ เถาเจี๋ยไม่อยากถูกใครอุ้มหายไปอย่างไร้เหตุผล หากวันนั้นมาถึงจริงๆ นอกจากกลุ่มคนที่ผูกผลประโยชน์ร่วมกันแล้ว ใครเล่าจะยอมวิ่งเต้นช่วยเหลือเขา?

พ่อกับแม่ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอายุอานาม ลำพังแค่โลกทัศน์ที่จำกัด ก็ฟันธงได้แล้วว่าคงช่วยอะไรไม่ได้มาก

ในตอนนี้ ทนายซ่งถือเป็นบุคคลเพียงคนเดียวที่เรียกได้ว่าเป็นกำลังหนุน ดังนั้นจะไปล่วงเกินใครก็ล่วงเกินได้ แต่ห้ามล่วงเกินเธอเป็นอันขาด

พอคิดถึงเรื่องที่จะต้องไปปักกิ่ง เขาก็รู้สึกปวดหัวตุบๆ แต่ก็จนปัญญาเลี่ยงไม่ได้

หากเลือกได้ เขาอยากจะใช้ชีวิตเป็นเศรษฐีบ้านนอกอยู่อย่างสงบเสงี่ยม รักษาสุขภาพร่างกายให้แข็งแรง มีลูกไว้สืบสกุลสักสองสามคน แล้วออกไปเสพสุขตามป่าเขาลำเนาไพรเสียยังจะดีกว่า…

จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เจอถงฮุ่ยมาหลายวันแล้ว พอก้าวขึ้นรถ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเธอทันที "ยุ่งอยู่หรือเปล่า? ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่ดินตรงเกาะฉงหยางตอนนี้ดำเนินการไปถึงขั้นไหนแล้ว?"

"บอสคะ ขั้นตอนการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินเรียบร้อยแล้วค่ะ ทางหน่วยงานของพี่หมาส่งคนมาสิบหกคน พวกเราเพิ่งจะไปรับตัวมา กำลังจะถึงหน้างานแล้วค่ะ" น้ำเสียงของถงฮุ่ยฟังดูแจ่มใส ชัดเจนว่าเธอน่าจะอยู่กับพี่หมา เวลาพูดจาจึงควบคุมความหวานเอาไว้อย่างมิดชิด

"ดี ระวังตัวด้วยนะ ผมกำลังมุ่งหน้าไปที่นั่น น่าจะ…อีกสักชั่วโมงครึ่งถึง เดี๋ยวเจอกัน"

เมื่อได้ยินเธอส่งเสียงตอบรับในลำคอ เถาเจี๋ยก็วางสายไป "พี่เหยี่ยว ไปเกาะฉงหยางครับ"