บทที่ 89 คลิปวิดีโอคลิปหนึ่ง

หานจวินแทบจะล้มทั้งยืน นี่มันย้อนกลับมาเล่นงานเขาชัดๆ!

คนของเขานอนระเนนระนาดเต็มพื้น แต่หมอนี่กลับจะให้เขาจ่ายค่าเสียหาย!

นี่กะจะไถกันจนเคยตัวเลยหรือไง!

เขาเป็นถึงเจ้าของสังกัด MNQ ไม่ว่าจะเป็นอิทธิพลในวงการ หรือชื่อเสียงที่สั่งสมมาโดยอาศัยใบบุญตระกูลหาน อย่างไรเขาก็ถือว่าเป็นคนมีหน้ามีตา

แล้วจะให้ทนยอมถูกเถาเจี๋ยตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ยังไง?

สำนักงานกฎหมายเทียนหยาแล้วยังไง?

ทนายซ่งแล้วยังไง?

หรือว่าเธอจะยอมฉีกหน้าตระกูลหานเพียงเพราะลูกศิษย์ของแม่ตัวเองจริงๆ?

ต่อให้เป็นคนใหญ่คนโตในปักกิ่ง ก็ยังต้องชั่งน้ำหนักให้ดีเลยว่าคุ้มกันไหม

อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้ลงมือเองสักหน่อย ฝ่ายที่ถือไพ่เหนือกว่าคือเขา แล้วเขาจะไปกลัวอะไร?

“แกบอกว่าแกเสียหาย แกก็เสียหายงั้นเหรอ? คนของฉันบาดเจ็บแบบนี้เพราะเดินสะดุดขาตัวเองหรือไง?” มวนบุหรี่ที่คาบอยู่ตรงมุมปากของหานจวินขยับขึ้นลงตามแรงพูด “คนตระกูลหานไม่เคยต้องมาทนรับความอัปยศแบบนี้ ฉันอยากรู้นักว่าจะมีใครคุ้มกะลาหัวแกได้”

พูดจบ เขาก็ควักโทรศัพท์ออกมาเตรียมโทรหาฝ่ายกฎหมายของสังกัด

เถาเจี๋ยหรี่ตาลง “พวกมันจะสะดุดขาตัวเองล้มหรือเปล่าผมไม่รู้หรอก แต่มีใครบางคนไม่ได้อยากถูกซ้อมจนแท้งลูกด้วยตัวเองแน่ๆ”

หานจวินชะงักไป วูบนั้นเหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วตัว

เขาหันไปกดโทรศัพท์โทรออกทันที “นังแซ่หยางอยู่ที่ไหน!”

ผู้ช่วยคนหนึ่งพอได้ยินเขาถามขึ้นมา ริมฝีปากก็สั่นระริกด้วยความกลัว “บอสครับ…เดิมทีอยู่ที่โรงพยาบาล แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนจู่ๆ ก็หายตัวไป…”

“บ้าเอ๊ย ไปตายซะ ทำไมไม่บอกแต่แรกวะ!”

หยางหลินเป็นแฟนเก่าของเถาเจี๋ย เรื่องนี้เขารู้ดี ที่ซ้อมเธอจนแท้งก็แค่เพื่อระบายอารมณ์เท่านั้น

ไม่นึกว่าเถาเจี๋ยจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ทำเอาเขารู้สึกได้ถึงลางร้ายทันที

พอมารู้ว่าคนหายตัวไปแล้ว ก็ชัดเจนว่าต้องถูกเถาเจี๋ยซ่อนตัวไว้แน่

“นายนี่มันร้ายลึกจริงๆ”

หานจวินวางสายแล้วหันมามองเถาเจี๋ยด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ “ถึงขนาดยอมออกหน้าให้ผู้หญิงที่สวมเขาให้ตัวเอง แกไม่กลัวคนเลี้ยงดูแกถีบหัวส่งหรือไง? อีกอย่าง แกมีหลักฐานอะไรว่าฉันเป็นคนทำ”

แม้หานจวินจะเสียดายที่ถูกเถาเจี๋ยชิงลงมือก่อน แต่ก็กล้าเดิมพันว่าหยางหลินไม่มีทางกล้าชี้ตัวเขา ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นกล้าแข็งข้อ เขาก็หาคนมาเป็นพยานว่าเธอแจ้งความเท็จได้อย่างง่ายดาย

“คุณกำลังจะบอกว่า เธอล้มเอง แล้วคุณสั่งคนพาไปส่งโรงพยาบาลก็นับว่ามีมนุษยธรรมมากพอแล้วใช่ไหม?” เถาเจี๋ยควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพลางถอนหายใจ “ใบตรวจร่างกายคุณก็จัดการได้ หมอที่ช่วยรักษาก็คงไม่ใช่ปัญหา ผมพูดแทงใจดำคุณเลยล่ะสิ?”

หานจวินเห็นสีหน้าเหมือนจนปัญญาของเขาก็หัวเราะร่า “ฮ่าๆ อย่ามาตะล่อมคำพูดฉัน ไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำ แกจะพูดจนฟ้าถล่มดินทลายก็ไม่มีประโยชน์

แต่วันนี้คนของฉันถูกแกซ้อม นอกจากพยานบุคคลแล้ว แกเห็นกล้องวงจรปิดตรงนั้นไหม? ขอแค่แกเป็นคนลงมือ แกก็ดิ้นไม่หลุด

ต่อให้เป็นสำนักงานกฎหมายเทียนหยา ก็กลับดำเป็นขาวไม่ได้ ไม่มีใครช่วยแกได้หรอก ตอนนี้ต่อให้แกอยากจ่ายค่าเสียหายก็ไม่ทันแล้ว ในนี้ไม่แน่อาจจะมีคนบาดเจ็บสาหัสด้วยซ้ำ ฉันจะส่งแกเข้าคุก ไม่ให้ได้ออกมาอีกเลย”

เถาเจี๋ยมองท่าทางเกือบคลั่งของเขาแล้วอดส่ายหัวไม่ได้ “โบราณว่าไว้ มีแต่โจรจ้องขโมยพันวัน ไม่มีใครคอยระแวงโจรได้พันวัน เพื่อไม่ให้มีคนพาลมาคอยจองเวร ผมคงปล่อยคุณไว้ไม่ได้จริงๆ”

พูดจบเขาก็กดโทรหาหลี่ชิงทันที “หานจวิน หานคนรอง นายรู้จักใช่ไหม? ส่งคลิปให้เขาสักคลิปน่าจะไม่มีปัญหาเนอะ? ก็คลิปที่เขาซ้อมหญิงตั้งครรภ์จนแท้งนั่นแหละ…”

หานจวินชะงักไป ทว่าก็กลับมานิ่งสงบได้ทันควัน ต่อให้กล้องวงจรปิดของบริษัทจะถ่ายไว้ได้ แต่นี่มันผ่านมาตั้งนานแล้ว ไฟล์ต้องหมดอายุไปแล้วสิ

กระทั่งตัวเขาเองยังหาไม่เจอ แล้วไอ้หมอนี่จะไปหาเจอได้ยังไง?

ทว่าในจังหวะที่เขาปักใจเชื่อว่าเถาเจี๋ยจนแต้มจึงคิดจะขู่หลอก เสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นกะทันหัน

เขาแค่นเสียงเหอะทีหนึ่ง ก่อนจะปลดล็อกหน้าจอ…

คลิปวิดีโอคลิปหนึ่งกลับเล่นขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ ในคลิปหานจวินกำลังถีบประตูพุ่งเข้าไปในห้องด้วยเพลิงโทสะ…

“นังแพศยา มึงบอกว่าเด็กในท้องเป็นของแฟนเก่าไม่ใช่เหรอวะ? แล้วทำไมจู่ๆ มีผัวโผล่มาอีกคน พูดมา มึงจงใจมาต้มตุ๋นกูใช่ไหม? นังสารเลว…”

เสียงที่เปิดจากลำโพงดังลั่น ได้ยินไปไกลลิบ!

หานจวินรีบกดปิด แต่ไม่เพียงภาพจะไม่ยอมปิด แม้แต่เสียงก็ควบคุมไม่ได้!

เขายกโทรศัพท์ขึ้นแล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรงจนเครื่องบิดเบี้ยว แต่เสียงข้างในกลับยังไม่หยุด

เขาใช้เท้ากระทืบซ้ำๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย ในที่สุดเสียงก็เงียบลง

ใบหน้าของหานจวินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด

คิดไม่ตกเลยว่าเถาเจี๋ยได้คลิปนี้มาได้อย่างไร หรือว่าในบริษัทเขาจะมีหนอนบ่อนไส้?

เขารู้ดีว่าการทุ่มโทรศัพท์ทิ้งมันก็แค่พฤติกรรมปิดหูขโมยกระดิ่ง ถ้าวันนี้ไม่ทำให้เถาเจี๋ยพอใจ อีกฝ่ายก็พร้อมจะปล่อยคลิปนี้สู่สาธารณะได้ทุกเมื่อ

หากเป็นเช่นนั้น ไม่ใช่แค่ตัวเขาที่จะซวย แต่ชื่อเสียงของ MNQ ก็จะพังพินาศยับเยินไปด้วย

เมื่อมองไปยังเถาเจี๋ยที่ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ใบหน้าของหานจวินก็มืดครึ้มลง พอเหลือบไปเห็นหลิวอวี่เจ๋อที่กำลังตัวสั่นงันงก เขาก็แทบอยากจะจับไอ้หัวเหลืองนี่ถ่วงน้ำให้รู้แล้วรู้รอด

“แกจะเอายังไงก็ว่ามา”

ได้ยินคำพูดที่เค้นลอดไรฟันของหานจวิน เถาเจี๋ยก็แคะหู “คุณพูดว่าอะไรนะ? ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่”

หานจวินต้องสะกดกลั้นความอยากที่จะฉีกใบหน้าหล่อเหลานั่นทิ้งอย่างสุดชีวิต

ไม่เข้าใจงั้นเหรอ?

มันเข้าใจดีเลยต่างหาก!

ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น แค่มีคลิปนี้คลิปเดียว เขาก็ถูกกุมจุดตายไว้จนดิ้นไม่หลุดแล้ว

นอกจากจะตามหาตัวผู้หญิงคนนั้นเจอแล้วยอมความกันได้ ไม่อย่างนั้นนี่ก็คือคมดาบที่แขวนอยู่เหนือหัวเขาชัดๆ

แต่ทว่าในสถานการณ์ตรงหน้า เขาจำเป็นต้องยอมก้มหัว

“คุณเถา พวกเราก็นับว่าไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน เรื่องขี้ประติ๋วแค่นี้ก็ไม่ถึงกับต้องแตกหักกันหรอกมั้ง เอาแบบนี้ ฉันจ่ายหนึ่งล้าน ถือเป็นค่าทำขวัญให้เสี่ยวหยาง เรื่องวันนี้ก็คิดซะว่าคนของฉันมันตาถั่วไปเอง…”

“หนึ่งล้าน คุณคิดว่าผมแคร์เหรอ? มาปิดล้อมหน้าร้านผม ทำลายชื่อเสียงผม แค่บอกว่าตาถั่วก็จบแล้วงั้นสิ? อ้อ จริงสิ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องของเรา คนของคุณหลอกเอาเงินพนักงานผมไปแล้วไม่ยอมรับผิดชอบ นี่จะว่ายังไง? พฤติกรรมพวกคุณนี่มันเข้าข่ายหัวไม่ส่ายหางไม่กระดิกชัดๆ”

เถาเจี๋ยไม่ได้มีใจเป็นแม่พระที่คิดจะเรียกร้องความยุติธรรมให้หยางหลิน เท้าพองเพราะเดินไปเหยียบเอง ก็นับว่าเธอทำตัวเอง

แต่การมีคลิปที่หลี่ชิงแฮกเข้าไปเอามาจากบริษัท MNQ ไว้ในมือ ก็พอจะใช้ควบคุมตระกูลหานได้บ้าง

ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าไอ้หัวเหลืองนี่น่ารังเกียจกว่าหานจวินเสียอีก

หานจวินรู้สึกอัดอั้นตันใจไปหมด

คราวที่แล้วยอมชดใช้ไปสิบล้าน ไม่รู้ว่าเข้ากระเป๋ามันเท่าไหร่ แต่เห็นได้ชัดว่าทำให้กระเพาะมันขยายใหญ่ขึ้นแล้ว

การที่มันบ่ายเบี่ยงไม่ยอมคุยตรงๆ ท่าทีก็ชัดเจนอยู่แล้วว่า ตัวเลขที่จะเรียกต้องทำเอาเขาเจ็บกระดองใจแน่นอน

เขากระชากคอเสื้อไอ้หัวเหลืองเข้ามา “มึงเอาเงินคนอื่นไปเหรอ?”

หลิวอวี่เจ๋อยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนที่บอสมาถึงยังจะช่วยระบายแค้นให้เขาอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงหันปากกระบอกปืนมาทางนี้แทนล่ะ?

“เธอ…เมื่อวานเธอโอนมาหกหมื่น…”

เถาเจี๋ยแค่นเสียง “แล้วค่าเทอมนายล่ะ ค่ากินอยู่อาศัยที่ใช้กับนาย เงินที่ซื้อของให้ ปลิวตามลมมาหรือไง?”

เขาหันไปถามหานเสวี่ยอิ๋ง “ทั้งหมดเท่าไหร่?”

เมื่อครู่หานเสวี่ยอิ๋งเห็นหานจวินพาชายฉกรรจ์ร่างยักษ์มาหลายคนก็ตกใจแทบแย่ ไม่นึกเลยว่าเจ้านายของตนจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้หน้าตาเฉย

เธอมองไปยังหลิวอวี่เจ๋อที่เธอเคยคิดว่าเป็นรักแท้ด้วยความรู้สึกขยะแขยงเหลือทน ตอนนั้นเธอตาบอดไปได้ยังไงถึงไปคว้าเอาเขามา

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้มีความคิดที่จะเอาเรื่องต่อไปอีก “แค่คืนเงินหกหมื่นที่ฉันให้เขาไปเมื่อวานก็ถือว่าหายกัน ส่วนที่เหลือก็คิดซะว่าเสียค่าโง่ไป”

แม้เสียงของหานเสวี่ยอิ๋งจะไม่ดังนัก แต่หานจวินและหลิวอวี่เจ๋อก็ได้ยินชัดเจน ทั้งสองเพิ่งจะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก็พลันได้ยินเถาเจี๋ยเอ่ยปากขึ้นมา

“หกแสนนี่ก็ไม่เยอะเท่าไหร่นะ จริงไหมครับบอสหาน!”