บทที่ 88 ใช้เหตุผลคุยกัน

เถาเจี๋ยไม่หิว จึงไม่รีบร้อนจะไปไหน ยิ่งมีเถี่ยจู้อยู่ด้วย เขาก็ยิ่งไม่มีอะไรต้องกลัวเลยสักนิด

ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่กระเป๋าตังค์ยังแฟบ เขาคงไม่มีความมั่นใจขนาดนี้ แต่หลังจากผ่านเรื่องราวมาจนถึงตอนนี้ หากเป็นแต่ก่อนมาเจอสถานการณ์แบบนี้เข้า รับรองได้เลยว่าจะต้องตัวสั่นงันงกแน่ๆ

ไอ้หัวเหลืองชักไม่แน่ใจว่าเถาเจี๋ยกำลังแกล้งทำเป็นใจดีสู้เสือ หรือมีแบคอัพใหญ่โตจริงๆ กันแน่ แต่เท่าที่มันรู้ ในเซินตูนี้ คนที่กล้าไม่ไว้หน้าลูกพี่ของมันแทบไม่มีเลย ยิ่งถ้าพูดถึงลูกพี่ลูกน้องของลูกพี่ด้วยแล้ว รายนั้นยิ่งเป็นตัวโหดระดับเดินกร่างได้ทั่วบ้านทั่วเมือง ไอ้หมอนี่ที่ดูอายุน้อยกว่าเขาด้วยซ้ำ กลับยังกล้าทำเก่งอยู่ได้ ช่างรนหาที่ตายจริงๆ!

"พูดดีๆ ไม่ชอบ อยากเจ็บตัวสินะ ในเมื่อนายเรียกร้อง เดี๋ยวฉันจัดให้!" ไอ้หัวเหลืองกดโทรหาหานจวินอีกรอบ

ที่จริงหานจวินก็ขี้เกียจมายุ่งเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ แต่พอหลิวอวี่เจ๋อบอกว่ามาจับชู้ เขาก็เลยชักจะนึกสนุกขึ้นมา

เขาเคยเห็นรูปแฟนของเจ้าเด็กนี่มาแล้ว หน้าตาน่ารักน่าชังจริงๆ เดิมทีว่าจะหาโอกาสไปเตือนสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าโอกาสจะมาถึงไวขนาดนี้

ส่วนเรื่องแย่งแฟนชาวบ้านอะไรนั่น เขาจะสนทำไมกัน? แค่ไม่ได้แซ่เฉา ไม่งั้นคงเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็นอาหมานไปแล้ว ผู้หญิงของคนอื่นนี่แหละที่เขาชอบที่สุด ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรแถมยังตื่นเต้นเร้าใจอีกต่างหาก

หลังจากรับสายหลิวอวี่เจ๋อ เขาก็เดินออกจากห้องน้ำชา พอขึ้นรถปุ๊บก็เห็นอีกฝ่ายโทรจิกเข้ามาอีกรอบ

“จะรีบเร่งหาแม่มึงเหรอ กูจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

โดนหานจวินด่ากราดแบบนั้น ไอ้หัวเหลืองกลับไม่มีท่าทีโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย “พี่ครับ ไอ้บ้านั่นบอกว่าพี่ยังไม่คู่ควร ให้เรียกคุณชายหานมาเองครับ”

“เชี่ยเอ๊ย ในเซินตูนี้มีใครบ้างไม่รู้จักนายน้อยรองหานอย่างฉัน ไอ้พวกที่กล้าปากดีแบบนี้ รายล่าสุดหญ้าบนหลุมศพมันป่านนี้สูงสองเมตรแล้วมั้ง”

หานจวินปิดประตูรถ “แกไปบอกมันด้วยว่าล้างหน้าให้สะอาด เดี๋ยวจะทำมือฉันสกปรก”

หานเสวี่ยอิ๋งไม่รู้ว่าหลิวอวี่เจ๋อไปทำงานอะไรมา แต่พอเห็นท่าทีมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น เธอก็อดกังวลขึ้นมาไม่ได้

“คุณคะ ขอโทษด้วยนะคะ เป็นเพราะฉันแท้ๆ ที่ทำให้คุณต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย คุณรีบไปเถอะค่ะ มีเรื่องกับคนพวกนี้มันไม่คุ้มหรอก”

“เธอก็รู้ว่าไม่คุ้ม?” เถาเจี๋ยสวนกลับอย่างหงุดหงิด “ฉันละขี้เกียจจะพูดกับเธอจริงๆ ไปสรรหามาจากไหนกันเนี่ย ไอ้รักต่างวัยแบบนี้ ทำไมไม่รับอุปการะลูกชายไปเลยซะล่ะ?”

หานเสวี่ยอิ๋งพูดไม่ออกไปชั่วขณะ…

ทว่าพอลองคิดดู แม้เจ้าของร้านจะพูดจาประชดประชัน แต่ถ้าคิดให้ดีๆ มันก็จริงอย่างที่เขาว่านั่นแหละ นับตั้งแต่ตอบตกลงคบกับหลิวอวี่เจ๋อมา มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเลี้ยงดูลูกชายสักคนเลยจริงๆ

หลังจากตอบตกลงคบกับหลิวอวี่เจ๋อ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเลี้ยงลูกชายจริงๆ นั่นแหละ

หลิวอวี่เจ๋อยังพอมีความรักพวกพ้องอยู่บ้าง เขาพยุงบรรดาลูกน้องที่พามาด้วยกันไปรวมกลุ่ม จากนั้นก็ยืนจังก้าเผชิญหน้ากับเถาเจี๋ย

พอเห็นเถาเจี๋ยกับหานเสวี่ยอิ๋งยืนคุยกัน เขาก็เดือดปุดๆ จนทนไม่ไหว เตะแท่นหินก้อนหนึ่งเต็มแรง ก่อนจะทำหน้าเหยเกกอดเท้าตัวเอง แล้วเดินกะเผลกไปนั่งขดตัวรวมกับพวกลูกน้องที่สภาพย่ำแย่พอกัน

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง รถปอร์เช่ของหานจวินก็แล่นมาจอดสนิทตรงหัวถนนคนเดิน เขาก้าวลงมาพร้อมบอดี้การ์ดสามคนท่าทางกร่างไม่เบา

พอเห็นพวกหัวหลากสีนั่งกองรวมกันอยู่ด้วยสภาพหน้าซีดเผือด เขาก็โมโหขึ้นมาทันที

“แม่เอ๊ย! ไม่ได้เรื่องได้ราวสักคน ต่อไปออกไปข้างนอกห้ามไปพูดนะว่าเคยเป็นเด็กของฉัน หานจวินคนนี้!” เขาคาบมวนบุหรี่ไว้ในปาก พยักหน้าให้ลูกน้องใช้ไฟแช็กกันลมจุดให้ ก่อนจะพ่นควันโขมงออกมา “ไอ้หน้าไหนที่ตาบอดกล้ามาแตะหมาของหานจวินคนนี้ โผล่หัวออกมาดิ๊ วันนี้ถ้ากูไม่กระทืบมึงจนขี้แตกขี้แตน อย่ามาเรียกกูว่า…”

เสียงของหานจวินชะงักกึกทันทีที่เหลือบไปเห็นเถาเจี๋ยยืนจ้องหน้าเขาอยู่ คำพูดที่ค้างคาปากพลันกลืนหายลงคอไปหมด

เถาเจี๋ย…คนที่เคยส่งอาหารมาก่อน แล้วจู่ๆ ก็โชคดีได้ไปเกาะแข้งเกาะขาหลี่ชิงหว่าน

ไม่เพียงแต่สอบติดปริญญาโทมหาวิทยาลัยเจียวทงได้เท่านั้น ยังมีปัญญาซื้อรถหรูอีก…

ข้อมูลพวกนี้คือสิ่งที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาไปสืบมา และแน่นอนว่าต้องบอกให้เขารู้ด้วย

ถ้ามีแค่นี้ มันคงไม่ทำให้หานจวินผู้ใช้อำนาจบาตรใหญ่จนเคยตัวต้องเกรงใจแม้แต่น้อย แต่เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เขาจำได้ขึ้นใจจนถึงทุกวันนี้

เขาเคยดึงตัวสตรีมเมอร์คนหนึ่งมาจากเฟิ่งชีมีเดีย แต่เพราะสำนักงานกฎหมายเทียนหยาเข้ามาแทรกแซง สุดท้ายเลยจำใจต้องจ่ายเงินชดเชยไปยี่สิบล้าน แม้เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับไอ้หน้าอ่อนนี่โดยตรง แต่หลังจากนั้นตอนที่เขาไปตามหาแฟนเก่าของเถาเจี๋ย แล้วใช้เรื่องนั้นไปป้ายสีหลี่ชิงหว่าน เจ้าของเฟิ่งชีมีเดีย ทางเทียนหยาก็ยังยื่นมือมาช่วยเถาเจี๋ยอีกเป็นครั้งที่สอง จนเขาต้องควักกระเป๋าจ่ายไปอีกสิบล้าน…

เขาไม่ใช่คนโง่ ไม่อย่างนั้นคงสร้างสังกัดสตรีมเมอร์ขนาดใหญ่ขึ้นมาไม่ได้

แต่ก่อนหลี่ชิงหว่านไม่เคยมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเทียนหยาเลย ทว่าคนตรงหน้าเขานี้ คือลูกศิษย์ของซ่งลวี่ เจ้าของเทียนหยาของจริง

ถึงแม้ชื่อเสียงของหลี่ชิงหว่านในฐานะประธานสาวสวยจะโด่งดังแค่ไหน แต่ในสายตาเขา มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพี่ลูกน้องของเขาชอบเธอ ลำพังแค่ MNQ ของเขาที่เดียว ก็ทำให้เฟิ่งชีมีเดียเจ๊งได้ไม่ยาก

แต่สำหรับสำนักงานกฎหมายเทียนหยา เขาจำเป็นต้องคิดให้รอบคอบ

แม้สำนักงานกฎหมายเทียนหยาจะมีชื่อเสียงเพราะความเก่งกาจของซ่งลวี่ แต่เรื่องที่ลึกไปกว่านั้น มีแค่หานเว่ยเท่านั้นที่พอจะรู้ระแคะระคายบ้าง

ซ่งลวี่ไม่เพียงแต่มีความสามารถทางธุรกิจที่โดดเด่น แต่ยังมีเส้นสายใกล้ชิดกับผู้มีอิทธิพลระดับสูงในปักกิ่งด้วย

ไม่อย่างนั้น สองครั้งก่อนหน้านี้ ลูกพี่ลูกน้องของเขาอย่างหานเว่ยคงไม่ยอมกลืนเลือดข่มความแค้นไว้แบบนั้นหรอก

ไม่ว่าเถาเจี๋ยจะเป็นพวกแกล้งทำตัวเป็นหมูกินเสือหรือไม่ เขาก็ไม่กล้าเสี่ยงทั้งนั้น

อีกอย่าง นี่ก็แค่เรื่องผู้หญิงของลูกน้องโดนแย่งไป ซึ่งในมุมมองของเขา มันไม่ได้คอขาดบาดตายอะไรสักนิด…

เขาโบกมือเรียกหลิวอวี่เจ๋อ แล้วมองดูอีกฝ่ายเดินกะเผลกเข้ามา “คนนั้นเหรอ?”

หลิวอวี่เจ๋อกัดฟันกรอด “ลูกพี่ ใช่เลยครับ! มันยังบอกให้ผมมาบอกลูกพี่ด้วยว่ามันชื่อเถาเจี๋ย สำคัญตัวเองผิดไปจริงๆ …”

หานจวินใจหายวาบขึ้นมาทันที เขาเงื้อแขนสุดแรงตบหน้าอีกฝ่ายดังฉาด “แล้วทำไมมึงไม่บอกกูตั้งแต่แรกวะ!”

หลิวอวี่เจ๋อโดนตบจนหน้าหันแทบหมุนคว้าง เขาเอามือกุมหน้าที่โดนซัดมาตลอดทั้งวันด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดตรงไหน “ผมก็นึกว่ามันเป็นแค่พวกเศรษฐีใหม่ ผม…”

หานจวินตั้งใจจะมาโชว์พาวสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเถาเจี๋ยเข้า ไอ้หมอนี่มันลึกลับเกินกว่าจะหยั่งถึงจริงๆ

เรื่องลงไม้ลงมือคงต้องพับเก็บไปก่อน ถ้าขืนทำให้เทียนหยาโผล่หัวออกมาอีกล่ะก็ อย่าว่าแต่เขาเลย ขนาดหานเว่ยผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องยังรับมือยาก

แต่จะให้เขาถอยกลับไปดื้อๆ แบบนี้ก็เสียหน้าแย่ แล้วต่อไปหานจวินคนนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเซินตู?

“ไอ้แซ่เถา หานจวินอย่างฉันไม่ใช่พวกไร้เหตุผล วันนี้แกเล่นงานพนักงานฉันไปตั้งหลายคน จะไม่มีคำอธิบายอะไรหน่อยเหรอ?”

ในเมื่อตีกันไม่ได้ ก็คุยด้วยเหตุผลแทนแล้วกัน!

หานจวินมองดูกลุ่มสตรีมเมอร์ในสังกัด แต่ละคนหน้าตาปูดบวมเขียวช้ำ บางคนถึงขั้นเสียโฉม

“คำอธิบายเหรอ?” เถาเจี๋ยลุกขึ้นเดินเอื่อยๆ เข้ามา “คุณอยากได้คำอธิบายแบบไหนล่ะ?”

หานจวินชี้ไปข้างหลัง “พวกนี้เป็นพนักงานของฉัน พูดตรงๆ นะ พวกเขาต้องขายหน้าตาทำมาหากิน การที่แกเล่นงานพวกเขาจนสภาพเละแบบนี้ ค่าชดเชยมันก็ต้องมีกันบ้าง ครั้งก่อนที่คุณแม่เสี่ยวหยางแค่เข้าใจผิดเรื่องแกกับคุณหนูหลี่ คุณชายรองยังยอมจ่ายไปสิบล้าน วันนี้ถ้าแกไม่ยอมควักเงินออกมาบ้าง มันก็ดูจะไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่จริงไหม?”

เถาเจี๋ยหลุดขำ แม้เขาจะไม่เคยมองเงินสิบล้านเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร แต่พอนึกถึงตอนที่หมอนี่ต้องยอมควักเงินจ่ายด้วยความคับแค้นใจ เขาก็อดอารมณ์ดีไม่ได้

“สิบล้านคราวนั้นคุณจ่ายสินะ ผมเกือบลืมไปแล้วเนี่ย แต่เอาเถอะ ก่อนอื่นผมขอถามเพื่อความแน่ใจหน่อย ตอนนี้คุณกำลังคุยกับผมด้วยเหตุผลอยู่ใช่ไหม?”

หานจวินกางแขนออก หมุนตัวครึ่งรอบอย่างโอ่อ่าแล้วหันกลับมา “แน่นอน ใครๆ ก็รู้ว่าหานจวินคนนี้เป็นคนมีเหตุผลที่สุด”

เถาเจี๋ยพยักหน้า “ถ้าคุยด้วยเหตุผลก็ง่ายหน่อย ดีกว่ามาใช้กำลังกันเยอะเลย”

เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง “เอาอย่างนี้ เรื่องใช้เหตุผลเนี่ยผมไม่ค่อยถนัด งั้นคุณไปคุยกับคนของเทียนหยาดูหน่อยเป็นไง?”

เลือดลมในตัวหานจวินพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนหน้ามืด

ถ้าจะให้เขาไปคุยหาเหตุผลกับเทียนหยา สู้ยื่นหน้าไปให้ฝ่ายนั้นตบสั่งสอนสักฉาดสองฉาดยังจะดีซะกว่า!

หานจวินสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะขบกรามแน่น “คุณไม่คิดจะไว้หน้ากันเลยสักนิดสินะ!”

เถาเจี๋ยหลุดขำออกมา “คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครกันครับ ถึงมาเรียกร้องให้ผมไว้หน้า? ขนาดพี่ชายคุณยังไม่เคยมาทำตัวกร่างใส่ผมเลย นี่คุณสำคัญตัวผิดไปหน่อยหรือเปล่า?”

เถาเจี๋ยชี้ไปที่ป้ายหน้าร้านด้านหลัง “คุณพาคนมายืนขวางหน้าร้านผม ทำผมเสียโอกาสทางธุรกิจ แถมยังกระทบต่อชื่อเสียงอีก เตรียมรอรับจดหมายเตือนจากทนายได้เลยครับ”

หานจวิน: …

บ้าเอ๊ย! นี่แกเรียกว่าคุยด้วยเหตุผลเรอะ?

นี่มันอันธพาลชัดๆ!