บทที่ 87 เรียกพวกมาช่วย

เถาเจี๋ยไม่นึกเลยว่าขนาดเรียนปริญญาโทแล้ว ยังจะต้องมาเจอสถานการณ์ประเภท "เลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งรีบกลับ" อีก

แต่เมื่อมีเถี่ยจู้อยู่ข้างๆ เขาก็ไม่ได้ตระหนกตกใจอะไร

"พวกนายมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

เถาเจี๋ยยืนนิ่งอยู่บนขั้นบันได มีเถี่ยจู้ยืนขวางหน้าไว้อย่างมิดชิด ท่าทางสงบเยือกเย็นไร้กังวล

"พูดมากน่า คนที่พวกกูมาหาก็คือมึงนั่นแหละ" ไอ้หัวเหลืองชี้นิ้วใส่ "พวกเรา ไอ้หมอนี่แหละที่มาแอบกินเมียกู!"

สิ้นเสียงชี้เป้า วัยรุ่นหน้าตาดีสิบกว่าคนที่แต่งตัวสไตล์เดียวกับมันก็พากันโห่ร้องพุ่งพรวดเข้ามา

"ที่แท้ก็มึงนี่เอง ไอ้เวร!"

"ไอ้กระจอก มึงกล้าดียังไงมาแย่งเมียชาวบ้าน…"

พวกหนุ่มหน้าหวานแต่งหน้าจัดจ้านพากันกรูเข้ามาพร้อมสารพัดสำเนียง น่าเสียดายที่ต่อหน้าพลังความแข็งแกร่งอันแท้จริง การโวยวายขู่ฟ่อพวกนั้นไม่มีประโยชน์อะไรสักนิด

อย่ามองว่าเถี่ยจู้มีแค่คนเดียว เขาสามารถต้านทานได้ดั่งกองทัพนับพัน ยืนขวางหน้าเถาเจี๋ยกลายเป็นปราการเหล็กกล้าที่มิอาจทลายลงได้

คนพวกนั้นเปรียบเสมือนหุ่นกระดาษ ถูกซัดจนร่วงลงไปนอนร้องโอดโอยกองกับพื้นในพริบตา

ไอ้หัวเหลืองถึงกับตาค้าง มันไม่เคยเห็นใครดุดันโหดเหี้ยมขนาดนี้มาก่อน พอเห็นเถี่ยจู้ก้าวตรงเข้ามาหาก็ลนลานถอยหลังกรูด "มึง… มึงอย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา!"

เถาเจี๋ยเดินข้ามร่างคนที่นอนเกลื่อนกลาดร้องครวญครางบนพื้นเข้ามาหาไอ้หัวเหลือง "ถ้าตอนแรกแกเดินเข้ามาถามความจริงดีๆ ฉันก็คงไม่ถือสาอะไรหรอกนะ แต่แกเล่นเปิดฉากมาก็จะใช้กำลัง ใครให้ความกล้าแกมาวะ?"

พูดจบเขาก็ตบหน้ามันฉาดใหญ่ไปสองทีเสียงดังสนั่น ไม่ได้ทำเพื่อผดุงความยุติธรรมอะไรทั้งนั้น แค่รู้สึกไม่คุ้มแทนหานเสวี่ยอิ๋งก็เท่านั้น

เขาไม่ออมแรงเลยสักนิด ไอ้หัวเหลืองโดนตบจนมุมปากแตกเลือดซึมออกมา ถึงไม่กล้าสวนกลับแต่ปากยังแข็ง "มึงอย่าคิดจะหนีนะ ตีคนในสังกัดพวกกูขนาดนี้ มึงมีเรื่องใหญ่แน่"

ไอ้หัวเหลืองเพิ่งเข้าทำงานเป็นสตรีมเมอร์หมาดๆ มันเอาเงินที่หานเสวี่ยอิ๋งให้มาไปเลี้ยงดูปูเสื่อพวกเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว พอได้ยินว่าจะมาช่วยจับชู้ก็เลยแห่กันมาด้วยความคึกคัก ใครจะไปคิดว่าจะโดนซัดจนน่วมแบบนี้

สภาพมันยังถือว่าดีกว่าคนอื่นๆ ที่แม้แขนขาจะไม่หัก แต่ก็แทบไม่มีใครหน้าตาไร้รอยแผลเลย

ถ้าแค่คนเดียวต้องหยุดสตรีมก็พอว่า แต่นี่มีพวกสตรีมเมอร์ระดับสองรวมอยู่ด้วยตั้งหลายคน หากพากันหยุดไลฟ์หมด เถ้าแก่คงได้คลั่งตายพอดี

ในเมื่อปิดไม่อยู่แล้ว ก็เปิดฉากชนให้ฟ้าถล่มไปเลย หัวหน้าสังกัดพวกมันมีเส้นสายใหญ่โตอยู่เบื้องบน ยังไงก็ต้องเคลียร์ได้แน่

หานเสวี่ยอิ๋งได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างนอกก็รีบวิ่งออกมา น้ำตายังไม่ทันเช็ด พอเห็นเถาเจี๋ยไม่เป็นอะไรก็โล่งอก แต่พอเห็นหลิวอวี่เจ๋อกำลังยกหูโทรศัพท์ เธอก็รู้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ จึงรีบปรี่เข้าไปตวาดใส่ "หลิวอวี่เจ๋อ! นายจะก่อเรื่องไปถึงไหนกันฮะ?"

"ฉันก่อเรื่องเหรอ? เธอกล้าพูดว่าฉันก่อเรื่องงั้นเหรอ?" ไอ้หัวเหลืองสะบัดมือเธอออกอย่างแรง พลางตวัดสายตาอาฆาตมองสลับระหว่างหานเสวี่ยอิ๋งกับเถาเจี๋ย "เธอไปร่านมีชู้นอกบ้าน แล้วยังกล้ามาโทษว่าฉันก่อเรื่องอีกเหรอ? ยังมียางอายเหลืออยู่บ้างไหม!"

หานเสวี่ยอิ๋งเหลืออดอีกต่อไป เธอฟาดฝ่ามือใส่หน้ามันเต็มแรง

หลิวอวี่เจ๋อทำร้ายจิตใจเธอเข้าจริงๆ นอกจากเรื่องไม่ยอมให้เขาล่วงเกินทางกายแล้ว หานเสวี่ยอิ๋งแทบจะยอมตามใจเขาทุกอย่าง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นการปรักปรำด้วยความมุ่งร้ายขั้นสุด

"ดี! ตบฉันเลย! ตบเข้ามาอีกสิ!" ไอ้หัวเหลืองกุมหน้าตัวเองไว้ กัดฟันจนเสียงดังกรอดๆ "อย่าคิดว่าจับเสี่ยได้แล้วฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้นะ บอกไว้ก่อนเลยว่าไอ้หมอนั่นก็ต้องซวยตามเธอไปด้วย!"

มันแสยะยิ้มชั่วร้าย "รู้ไหมว่าลูกพี่พวกกูคือใคร? หานจวิน น้องชายของคุณชายหานผู้โด่งดังไงล่ะ! มึงจบเห่แล้ว พวกมึงจบเห่กันหมดแน่!"

พูดพลางก็ต่อสายโทรศัพท์ออกไป "ลูกพี่ครับ ผมอวี่เจ๋อเอง แฟนผมนอกใจ ผมเลยพาพวกไอ้เฟยไอ้หลงมาดักจับชู้ แต่กลับโดนมันอัดน่วมเลยครับ…"

เถาเจี๋ยไม่คิดจะเข้าไปห้ามแม้แต่นิดเดียว หานเสวี่ยอิ๋งยืนตะลึงกับความร้ายกาจของอีกฝ่าย พอเขาวางสายถึงเพิ่งได้สติ "หลิวอวี่เจ๋อ… นายยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย? ฉันเหน็ดเหนื่อยหาเงินมารักษาแม่นาย แต่นายกลับใส่ร้ายฉันได้ลงคอ!"

"ฉันใส่ร้ายเธอเหรอ? ถ้าเธอไม่ได้นอนกับมัน มีหรือที่มันจะยอมควักเงินให้เธอมากมายขนาดนี้? คิดว่าฉันโง่นักหรือไง?" ไอ้หัวเหลืองกระชากคางหานเสวี่ยอิ๋งขึ้นมา ตาสองข้างแดงก่ำ "ในเมื่อเธอยอมขึ้นเตียงกับมันได้ ทำไมไม่ยอมไปปรนเปรอลูกพี่พวกฉันบ้างล่ะ แค่เธอไปนอนกับพี่เขาครั้งเดียว ฉันก็จะได้รับการดันจากบริษัท ได้เป็นเน็ตไอดอลเบอร์ใหญ่ พอมีเงินแล้วพวกเราก็…"

หานเสวี่ยอิ๋งไม่นึกเลยว่าจะได้ยินคำพูดต่ำช้าแบบนี้ออกจากปากเขา เธอปัดมือมันทิ้งสุดแรง "หลิวอวี่เจ๋อ… ฉันมองคนผิดไปจริงๆ"

ไอ้หัวเหลืองเงยหน้าหัวเราะร่าอย่างเย้ยหยัน "ฮ่าๆ ทำไมไม่พูดล่ะว่าฉันต่างหากที่มองคนผิด! หานเสวี่ยอิ๋ง เธอจะมาแกล้งทำตัวไร้เดียงสาไปทำไม? วางใจเถอะ ถึงฉันจะไม่แต่งงานกับเธอ แต่ก็ยังพอจะให้เธอมาเป็นคนรับใช้ได้นะ!"

จากนั้นมันก็หันมาชี้หน้าเถาเจี๋ย "ส่วนแก คิดว่าตัวเองรวยนักเหรอ? แกก็เก่งแต่ทำเบ่งใส่คนจนๆ อย่างพวกกูนี่แหละ เดี๋ยวพอลูกพี่กูมาถึง จะให้แกได้เปิดหูเปิดตาดูว่าคนรวยจริงๆ เขาเป็นยังไง! ถึงตอนนั้นหวังว่าแกจะยังมีศักดิ์ศรีอยู่นะ อย่าคุกเข่าลงไปกราบซะล่ะ"

เถาเจี๋ยอยากจะถ่มน้ำลายรดหน้ามันจริงๆ

ไอ้เวรนี่เคยเห็นคนรวยหน้าตาแบบไหนกันเชียว?

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ในเซินตูทั้งหมด คนที่รวยกว่าเขาก็มีอยู่ไม่กี่คนหรอก

ส่วนเรื่องที่มันพูดถึงหานจวิน เถาเจี๋ยอาจไม่คุ้นชื่อ แต่ถ้าเป็นคุณชายหานล่ะก็ เขารู้จักดีเชียวล่ะ

เพียงแต่ตอนนี้เขาก็แค่โดนลูกหลงไปด้วย ตัวการแท้จริงยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ

หานเสวี่ยอิ๋งโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม เมื่อครู่เธอยังคิดอยู่เลยว่าจะอธิบายคลี่คลายความเข้าใจผิดนี้อย่างไร ไม่นึกเลยว่าเขาจะพ่นคำพูดสารเลวออกมาได้ถึงเพียงนี้

"หลิวอวี่เจ๋อ… พวกเราจบกัน"

เมื่อเห็นหานเสวี่ยอิ๋งร้องไห้จนน้ำตานองหน้า หลิวอวี่เจ๋อกลับไม่รู้สึกสงสารเลยสักนิด "ต้องให้เธอบอกด้วยเหรอ? ผู้หญิงสำส่อนอย่างเธอ แค่บอกว่ารู้จักกันก็อับอายขายหน้าจะแย่แล้ว!"

หานเสวี่ยอิ๋งน้ำตาคลอเบ้า ชี้นิ้วใส่หน้าไอ้หัวเหลือง "ฉันออกมาทำงานหาเงินเพื่อรักษาแม่นายแท้ๆ แต่นายกลับทำกับฉันแบบนี้เนี่ยนะ!"

เถาเจี๋ย: …

ผู้ชายที่เป็นหมาเลียเขาก็เห็นมาเยอะ แต่ฝ่ายหญิงที่เป็นหมาเลียขนาดนี้นี่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

ฟังจากบทสนทนาแล้วยังถือว่าโชคดีที่เธอยังไม่ได้พลีกายให้มันกินจนหมดตัว

พวกคนที่เดินตามออกมาดูเรื่องสนุกจากในร้านถึงเพิ่งเริ่มเข้าใจความเป็นมา

"นั่นมันเรื่องที่เธอเต็มใจเองทั้งนั้น ฉันเคยเอ่ยปากขอเงินเธอหรือไง?" แววตาไอ้หัวเหลืองวูบไหวด้วยความลนลานอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะรีบกัดฟันพูดด้วยความเคียดแค้น "ทั้งหมดนี้เธอรนหาที่เอง เธอมันร่าน!"

คำว่า "ร่าน" เพียงคำเดียวพังทลายภาพลวงตาและความหวังทั้งหมดของหานเสวี่ยอิ๋งจนหมดสิ้น เธอเซจนแทบจะยืนไม่อยู่ ขบฟันแน่น "ดี… ในเมื่อนายพูดออกมาแบบนี้!"

หานเสวี่ยอิ๋งชี้นิ้วใส่ไอ้หัวเหลือง "ค่าเล่าเรียนตลอดสองปีมานี้ ข้าวปลาอาหารที่นายกินทุกมื้อ มีอะไรบ้างที่ไม่ได้มาจากเงินฉัน? แม้แต่เสื้อผ้าที่นายสวมอยู่บนตัวก็เป็นเงินฉันซื้อให้ทั้งนั้น!"

สายตาเธอเปลี่ยนเป็นเด็ดขาดเด็ดเดี่ยว "รวมถึงเงินหกหมื่นที่เพิ่งโอนให้นายเมื่อวานนี้ด้วย ตอนนี้ฉันไม่อยากทำตัวโง่เง่าไร้ค่าอีกต่อไปแล้ว คืนเงินฉันมาเดี๋ยวนี้!"

ไอ้หัวเหลืองฉีกหน้ากากทิ้งไปแล้ว เวลานี้จึงไม่สนเรื่องยางอายอีกต่อไป "ฉันไม่ได้ขอเงินเธอ อยากได้เงินคืนก็ไปขอจากชู้ของเธอนู่นสิ"

เถาเจี๋ยเดินเข้าไปถีบมันโครมหนึ่ง "ช่วยทำปากให้สะอาดหน่อย"

ไอ้ซวยนี่ช่างสรรหาเรื่องจริงๆ คนหนึ่งก็คอยสาดโคลนใส่ อีกคนก็ไม่ยอมอธิบายอะไรเลย สุดท้ายก็ต้องให้เขาออกโรงเองจนได้

ไอ้หัวเหลืองซวนเซไปอีกทาง ถึงจะไม่กล้าตอบโต้แต่สายตากลับยิ่งเคียดแค้นชิงชัง "ร้อนตัวแล้วใช่ไหมล่ะ? ตอนนอนเสวยสุขด้วยกันไม่คิดบ้างล่ะ? อย่าคิดว่าเปิดฟิตเนสได้แล้วจะเก่งกล้าสามารถนักนะ เดี๋ยวรอลูกพี่กูมาถึงก่อนเถอะ หวังว่าตอนนั้นแกจะยังปากเก่งได้แบบนี้นะ"

"ฉันจะแน่จริงหรือไม่แน่ ไม่ใช่เรื่องที่แกจะมาตัดสิน และในเมื่อแกเรียกคนมาแล้ว ฉันก็จะนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ อยากจะรู้นักว่าคนรวยที่แกพูดถึงมันหน้าตาเป็นยังไง"

เถาเจี๋ยเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาเหมือนกัน

อยู่ดีๆ ก็โดนใส่ร้ายป้ายสี ที่สำคัญคือเขายังไม่ได้กินเศษกินเลยอะไรสักนิดเลยด้วยซ้ำ

"อ้อ แล้วก็อย่าลืมบอกไอ้ลูกพี่อะไรนั่นของแกด้วยนะว่าฉันชื่อเถาเจี๋ย"

เขาเอาผ้าขนหนูปูลงบนขั้นบันไดแล้วทิ้งตัวนั่งลงไป ควักบุหรี่ฮัวจื่อออกมาจุดสูบ ตั้งป้อมปักหลักนั่งรออย่างไม่สะทกสะท้าน