บทที่ 86 จับชู้

ไม่ใช่แค่คนที่อยู่ในโซนโยคะเท่านั้นที่แห่กันมาสมัคร ถานหย่ายังใช้รูปตอนเถาเจี๋ยปั่นจักรยานมาหลอกล่อสารพัด ไม่นานก็กวาดเอาลูกค้าผู้หญิงวัยสามสิบถึงสี่สิบกว่าปีจากข้างนอกมาได้อีกสิบกว่าคน

เธอพาทุกคนเดินดูรอบฟิตเนสราวกับมัคคุเทศก์พาลูกทัวร์ชมสถานที่

“นี่ ถามจริงเถอะ เธอไม่ได้หลอกพวกเราใช่ไหม ไหนล่ะหนุ่มหล่อ?” เจ๊คนหนึ่งแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด เครื่องเพชรวิบวับไปทั้งตัว พอเหลียวมองไปรอบฟิตเนส ถ้าไม่เจอพวกกล้ามโตเป็นมัดๆ ก็มีแต่พวกผอมกะหร่องเป็นกุ้งแห้ง ไหนล่ะเงาของหนุ่มหุ่นล่ำได้สัดส่วนทรงพลังเหมือนในรูปบนมือถือนั่น

“พี่คะ ใจเย็นก่อนสิ เมื่อกี้ยังอยู่เลย จะหนีไปไหนได้ล่ะคะ” ถานหย่ายิ้มอย่างมีเลศนัย “พี่ดูพื้นหลังในรูปสิคะว่าใช่ตรงนี้ไหม”

พูดพลางชี้ไปทางโซนจักรยานสปินนิ่ง “แอบบอกให้ฟังนะคะ เขาลงคอร์สโยคะไว้ เดี๋ยวอีกสักพักคงได้เห็นแล้วล่ะค่ะ”

พอเธอช่วยพูดกล่อม คนกลุ่มนั้นก็ยอมเดินตามมาทางโซนโยคะ พอดีมีคนตาไวเหลือบไปเห็นเถาเจี๋ยเข้า

“นั่น อยู่นั่นไง!”

พูดจบก็เตรียมจะพุ่งเข้าไปหา

ปฏิกิริยาของคนกลุ่มนี้ทำเอาถานหย่าตกใจ รีบคว้าแขนคนนำหน้าไว้ทันควัน “พี่ๆ คะ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ ขืนเข้าไปแบบนี้เดี๋ยวจะทำเขาตกใจเอานะคะ…”

หานเสวี่ยอิ๋งเพิ่งจะกำชับข้อควรระวังเรื่องกล้ามเนื้อฉีกขาดกับเถาเจี๋ยเสร็จ เธอดึงผ้าขนหนูร้อนออกจากกระติกเก็บความร้อนแล้วช่วยประคบให้ตามจุดที่เขาเอื้อมไม่ถึง

“คุณออกกำลังกายหักโหมเกินไปแล้วค่ะ ทั้งกล้ามเนื้อเดลทอยด์ กลุ่มกล้ามเนื้อรอบข้อต่อหัวไหล่ กล้ามเนื้อปีก… ล้วนฉีกขาดเพราะยกบาร์เบลไม่ก็ดึงข้อทั้งนั้น ประคบร้อนวันละสามถึงสี่ครั้งนะคะ ส่วนกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างตรงนี้ เดี๋ยวฉันเอาผ้าก๊อซพันให้ จะช่วยบรรเทาอาการได้เยอะเลยค่ะ…”

ตอนประคบร้อน เธอสังเกตจากปฏิกิริยาร่างกายของเถาเจี๋ยก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเจ็บตรงจุดไหนบ้าง อย่างไรเสียหานเสวี่ยอิ๋งก็เรียนจบด้านการเต้นมาโดยตรง แถมยังทำงานที่ฟิตเนสซวงซิงมาได้สักพัก จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะมองเห็นปัญหา

เถาเจี๋ยนอนคว่ำอยู่บนเสื่อโยคะ ยกนิ้วโป้งเอี้ยวข้ามแผ่นหลังให้ “ฝีมือใช้ได้เลย ผมขอโทษด้วยนะที่เมื่อวานว่าคุณไม่มืออาชีพ”

หานเสวี่ยอิ๋งเบะปาก สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่คำขอโทษ แต่คือการไม่มารบกวนกันอีกต่างหาก

ใครใช้ให้เธอมีแฟนขี้หึงขนาดนั้นกันล่ะ?

ถ้าแฟนมาเห็นเธอถูกเนื้อต้องตัวใกล้ชิดกับเถาเจี๋ยแบบนี้ ถึงจะเป็นแค่งาน แต่รับรองว่าเรื่องไม่จบง่ายๆ แน่

“หานเสวี่ยอิ๋ง! เธอยังมียางอายอยู่ไหม!”

เสียงแผดด่าแหลมสูงดังลั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เถาเจี๋ยเงยหน้าขึ้นมอง

ชายหนุ่มรูปร่างผอมบาง ย้อมผมสีทอง กำลังทำหน้าตาถมึงทึงด้วยความโกรธแค้นแล้วพุ่งตรงเข้ามาหาเขา ขณะที่หานเสวี่ยอิ๋งยืนตัวแข็งทื่อราวกับหุ่นปั้น

เถาเจี๋ยไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เพราะก่อนที่ชายคนนั้นจะเข้าถึงตัวในระยะไม่กี่ก้าว ผู้จัดการหยางที่โผล่พรวดมาจากไหนก็ไม่รู้ กระโจนเข้าใส่จนอีกฝ่ายล้มคว่ำ แล้วกดร่างทับไว้แน่นหนา…

สหายแซ่หยางทุ่มสุดตัว เอาหน้าตัวเองรับศอกของอีกฝ่ายไปเต็มๆ สองครั้ง แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ ยื้อยุดลากตัวอีกฝ่ายออกไปได้อีกครึ่งเมตร

“หานเสวี่ยอิ๋ง ฉันรู้อยู่แล้ว วันๆ หนึ่งหาเงินได้เป็นหมื่น มันไม่มีทางเป็นเงินดีๆ แน่ ถ้าฉันไม่เอะใจตามมาดู เธอคงแอบไปเสวยสุขกับมันแล้วใช่ไหม?”

ไอ้หนุ่มผมทองหน้าตาเหมือนดาราหน้าขาวถูกสหายแซ่หยางล็อกแขนแน่นจนดิ้นไม่หลุด ได้แต่นอนคว่ำทุบพื้น กรีดร้องประณามด้วยเสียงแหบแห้ง ขอบตารื้นไปด้วยน้ำตา สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น “เธอเป็นคนพูดเองนะว่าไม่รังเกียจที่ฉันไม่มีเงิน ยอมลำบากไปด้วยกัน แล้วนี่เธอทำอะไรลงไป! เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!”

“ต่ำช้า เงินสกปรกพรรค์นี้เธอยังกล้าหามาอีก กินปูนร้อนท้องพูดมาได้ว่าที่บ้านหัวโบราณ ก่อนแต่งห้ามมีอะไรกัน ถุย! ภายนอกทำตัวเป็นบัวขาวไร้เดียงสา ที่แท้ก็แค่อีนังชาเขียวร่านผู้ชายแท้ๆ โอ๊ย ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว…”

เขาทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลพราก ถึงขั้นทึ้งผมตัวเองหลุดออกมาเป็นกระจุก

หานเสวี่ยอิ๋งตัวสั่นไปทั้งร่าง นึกไม่ถึงเลยว่าหลิวอวี่เจ๋อจะกลับมา แถมยังบังเอิญมาเห็นตอนที่เธอกำลังประคบร้อนให้เจ้านายพอดี

ทั้งที่เป็นเวลากลางวันแสกๆ แถมรอบข้างยังมีคนอยู่ตั้งเยอะแยะ ตัวเธอแค่ทำหน้าที่ตามที่เทรนเนอร์ส่วนตัวพึงกระทำ ไม่ได้มีอะไรล้ำเส้นเลยแม้แต่น้อย

แม้จะรู้แก่ใจว่าบริสุทธิ์ แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้อย่างไรอยู่ดี

หลิวอวี่เจ๋อเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยของเธอ ทั้งคู่รู้จักกันในงานเลี้ยงของมหาลัย หลังจากนั้นเขาก็ตามจีบเธออย่างเอาเป็นเอาตาย

ตอนนั้นเธอมองว่าเขาดูสะอาดสะอ้านและมีความทะนงในศักดิ์ศรี ยิ่งเขาแสดงออกว่าขาดเธอไม่ได้ มันก็ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความเป็นแม่ในตัว จนเธอยอมตกลงคบหาด้วยในที่สุด

เธอรู้ว่าเขาเติบโตมาในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวฐานะปานกลาง หานเสวี่ยอิ๋งที่มีฐานะทางบ้านดีกว่าจึงมักจะเจียดเงินเก็บส่วนตัวมาช่วยจุนเจือค่าใช้จ่ายของเขา รวมถึงซื้อของขวัญให้สารพัดในทุกเทศกาล

แม้จะรู้ว่าเขาชอบเอาเรื่องนี้ไปอวดคนอื่น แต่เธอก็คิดแค่ว่าเขาคงแค่นิสัยเด็กๆ เท่านั้น…

หลังจากคบหากันได้สักพัก หลิวอวี่เจ๋อก็บอกว่าเขารู้สึกไม่มั่นคง ขอร้องไม่ให้เธอไปข้องแวะกับผู้ชายคนอื่น ซึ่งเธอก็ยอมตามใจเขาทุกอย่าง

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมตั้งแต่มาทำงานที่ฟิตเนสซวงซิง เธอถึงไม่เคยรับลูกค้าผู้ชายเลยแม้แต่คนเดียว

ทว่าเมื่อไม่นานมานี้ หลิวอวี่เจ๋อกลับบอกว่าแม่ของเขาป่วยหนัก ต้องใช้เงินก้อนใหญ่ และเขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอกับที่บ้าน เธอจึงต้องกัดฟันทำงานหนักขึ้นไปอีก…

การได้มาพบกับเถาเจี๋ยถือเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแท้จริง เมื่อวานเธอคิดทบทวนอยู่หลายตลบ คิดเสียว่าอย่างไรเขาก็เป็นเจ้านายคนใหม่ แถมเงินก้อนนี้ยังช่วยคลี่คลายปัญหาเฉพาะหน้าได้ทันท่วงที เธอจึงไม่ปฏิเสธคอร์สสอนส่วนตัว 100 ชั่วโมงของเขา

พอมาถึงมหาลัย เธอเก็บเงินไว้ติดตัวแค่พอเป็นค่าข้าวกับค่ารถ แล้วจัดการโอนเงินที่เพิ่งได้มาพร้อมกับเงินเก็บเดิมอีกสองหมื่น รวมเป็นหกหมื่นหยวนให้หลิวอวี่เจ๋อนำไปใช้รักษาแม่ของเขา

ตอนที่ได้ยินเสียงเขาดีใจจนร้องไห้ผ่านโทรศัพท์ หานเสวี่ยอิ๋งก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่ตัวเองทุ่มเทไปมันคุ้มค่าแล้ว

แต่ใครจะไปคิดว่า เงินก้อนนี้กลับกลายเป็นชนวนเหตุให้เขาเกิดระแวง ถึงขั้นสะกดรอยตามเธอมาที่ฟิตเนสซวงซิงเพื่อ "จับชู้" เสียอย่างนั้น…

เถาเจี๋ยยืนมองไอ้หัวทองที่กำลังฟูมฟายอยู่ ก็รู้ทันทีว่าไอ้หมอนี่ยังไม่รู้จักโต วุฒิภาวะทางอารมณ์ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน นึกว่าการคบหากันคือเด็กเล่นขายของหรือไง

เขาพยุงตัวลุกขึ้นจากเสื่อโยคะ “นี่ นายเป็นบ้าอะไร เห็นอะไรนิดอะไรหน่อยก็พ่นมั่วไปเรื่อย โวยวายไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้ ไม่อยากมีอนาคตแล้วใช่ไหม?”

“อนาคตเหรอ?” ไอ้หัวทองกัดฟันกรอด “ยังมีหน้ามาพูดเรื่องอนาคตอีกเหรอไอ้สารเลว! คิดจะให้กูเป็นไอ้หน้าโง่คอยรับต่อจากมึงเรอะ ฝันไปเถอะ!”

เถาเจี๋ย: …

เรียกไอ้หมอนี่ว่าคลั่งรักก็ยังน้อยไป นี่มันคุยภาษาคนไม่รู้เรื่องชัดๆ

เถาเจี๋ยเริ่มชักจะหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว “ขนาดจะให้ฉันเป็นไอ้หน้าโง่คอยรับช่วงต่อ นายยังมีปัญญาทำให้ถึงขั้นนั้นเลย การเกาะผู้หญิงกินมันก็ไม่ได้ผิดบาปอะไรหรอกนะ แต่ก่อนจะพูดอะไร ชะโงกดูเงาตัวเองในกระจกบ้างว่าสภาพเป็นยังไง”

เขาไม่ได้เรียกเถี่ยจู้ที่กำลังคันไม้คันมือ แต่กวักมือเรียกเทรนเนอร์มาสองคนแทน “พวกนาย ช่วยโยนมันออกไปที ครั้งหน้าถ้ายังกล้าเสนอหน้ามาอีก ก็หักขามันซะ”

กลุ่มเทรนเนอร์ร่างยักษ์กล้ามเป็นมัดๆ ส่งแรงกดดันมหาศาล พวกเขาช่วยกันหิ้วปีกไอ้หัวทองที่กำลังดิ้นพล่าน เตะขาเปะปะไปมาในอากาศ ปากก็ยังพ่นคำด่าไม่หยุด ลากตัวมันออกไปข้างนอก

พอมันพ้นสายตาไปแล้ว เถาเจี๋ยก็ยกมือตบปากตัวเองเบาๆ “ถุย… พูดบ้าอะไรออกไปเนี่ย ทำไมฟังดูเหมือนตัวร้ายในละครเป๊ะเลยวะ”

เสียงหัวเราะดังพรืดขึ้นมาทันที หญิงสาวหลายคนแถวนั้นพากันขำกับท่าทางของเขา มีบางคนที่นิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมาก็สุดจะทนกับพฤติกรรมของไอ้หัวทองเหมือนกัน “นั่นสิคะ ไม่เคยเห็นไอ้พวกเกาะผู้หญิงกินแล้วยังจะขี้หึงประสาทแดกขนาดนี้มาก่อนเลย…”

หานเสวี่ยอิ๋งวิญญาณหลุดลอยไปแล้ว เธอทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้น น้ำตาไหลพรากออกมาไม่ขาดสาย ป้าคนหนึ่งเดินเข้าไปสวมกอดเธอไว้แนบอกแล้วลูบหลังปลอบด้วยความเวทนา “แม่หนูเอ๊ย ร้องไห้ทำไมกัน? ต้องดีใจสิลูกที่ได้ตาสว่างเห็นธาตุแท้มันเร็วขนาดนี้ ดีกว่าต้องไปทนทุกข์ทีหลังนะ”

ยิ่งมีคนปลอบ หานเสวี่ยอิ๋งก็ยิ่งปล่อยโฮออกมาเสียงดังลั่น

เถาเจี๋ยเห็นว่าตัวเองไม่ควรอยู่ยุ่งเรื่องนี้ต่อ เพื่อตัดปัญหาที่จะตามมา เขาจึงเรียกผู้จัดการหยางมาคุยตรงโซนพักผ่อน “เดี๋ยวถ้าหานเสวี่ยอิ๋งจะกลับ นายช่วยจัดคนไปส่งเธอด้วยล่ะ ดูแลให้มั่นใจว่าเธอถึงมหาลัยอย่างปลอดภัย”

ผู้จัดการหยางตบหน้าอกรับคำฉะฉาน “วางใจได้เลยครับบอส ผมจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้”

“อ้อ แล้วก็เมื่อกี้ทำได้ดีมาก ไปเบิกโบนัสจากฝ่ายการเงินห้าพันหยวนนะ” เห็นรอยฟกช้ำบนใบหน้าของอีกฝ่าย เถาเจี๋ยก็รู้สึกขอบคุณอยู่ไม่น้อย เขาโบกมือส่งสัญญาณให้ผู้จัดการหยางแยกย้ายไปทำงาน

เถาเจี๋ยเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พอเดินออกมา ก็เห็นว่ารอบตัวหานเสวี่ยอิ๋งยังมีผู้คนรุมล้อมคอยปลอบใจอยู่

เขาไม่ได้เข้าไปทักใคร เดินลงบันไดมาชั้นล่างพร้อมกับเถี่ยจู้ แต่พอกวาดสายตามองออกไปข้างนอก ก็เห็นกลุ่มวัยรุ่นนับสิบคนที่มีไอ้หัวทองเป็นหัวโจกยืนดักรออยู่แล้ว!