บทที่ 85 แรงดึงดูดของซิกแพ็กแปดลูก

ร้านฟิตเนสซวงซิงเพิ่งเปิดประตูได้ไม่นาน เถาเจี๋ยก็เดินเข้ามาและพบว่าผู้จัดการหยางเปลี่ยนมาใส่สูทดูดี แถมยังมายืนต้อนรับลูกค้าด้วยตัวเองที่หน้าประตูอีกต่างหาก

"คุณเถา สวัสดีครับ!"

ผู้จัดการหยางรีบปั้นหน้ายิ้มแย้ม ท่าทีของเถาเจี๋ยเมื่อวานชัดเจนมาก ขอเพียงแค่เขาให้ความร่วมมือกับการทำงานของหานเสวี่ยอิ๋ง ก็ไม่มีความเสี่ยงเรื่องตกงานอีกต่อไป นี่ถือเป็นโอกาสทองของเขาเลย แม้จะไม่แน่ใจว่าเถาเจี๋ยจะโผล่มาหรือไม่ แต่การแสดงออกให้เหมาะสมไว้ก่อนย่อมดีที่สุด ไม่นึกเลยว่าเขาจะเดาถูกจริงๆ

"อ้อ ผู้จัดการหยาง ผมเพิ่งมาฟิตเนสที่นี่ครั้งแรก รบกวนนำทางหน่อยแล้วกัน" เถาเจี๋ยพูดพลางเดินเข้าไปในร้าน

ผู้จัดการหยางรีบปรี่เข้ามาขอกระเป๋าสะพายจากมือเขา "ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมพาคุณไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าครับ"

"ไม่ทราบว่าคุณเถาเตรียมจะเล่นเครื่องเล่นประเภทไหนดีครับ?"

เจอคำถามนี้เข้าไป เถาเจี๋ยก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน เพราะเขาเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรพวกนี้เท่าไหร่

ตอนอยู่ที่บ้านก็ฝึกแบบมั่วๆ ตามเถี่ยจู้ ไม่กี่วันผ่านไปกล้ามเนื้อเลยระบมไปหมด

"เดี๋ยวผมเดินดูก่อนแล้วกัน"

หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ ผู้จัดการหยางก็พาเขาเดินสำรวจพื้นที่ "ฟิตเนสซวงซิงของเราแบ่งเป็นโซนคาร์ดิโอ โซนเวทเทรนนิ่ง โซนฟรีเวท โซนยืดกล้ามเนื้อและผ่อนคลาย รวมถึงโซนบริการเสริม แต่ละโซนมีเทรนเนอร์มืออาชีพคอยดูแล รวมถึงมีบริการสอนส่วนตัวแบบตัวต่อตัวครับ…"

เดินสำรวจจนครบหนึ่งรอบ เถาเจี๋ยเห็นว่าช่วงเช้าคนยังไม่เยอะเท่าไหร่ จึงหยุดตรงโซนปั่นจักรยาน "คุณไปจัดการงานของคุณเถอะ เดี๋ยวผมขอไปปั่นสักพัก"

"ได้ครับ ได้ครับ ตามสบายเลยครับ เดี๋ยวผมไปจัดการงานก่อน" ผู้จัดการหยางรู้ดีว่าไม่ควรล้ำเส้นจนเกินไป คนระดับนี้ต้องการคนที่ทำงานเป็น ไม่ใช่แค่คนที่คอยประจบสอพลอ

การสร้างความพึงพอใจให้กับเจ้านาย คือสิ่งที่ผู้จัดการหยางมองว่าเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุด

เขารีบเดินกลับไปที่หน้าประตู พอเงยหน้าเห็นหานเสวี่ยอิ๋งกำลังเดินเข้ามา ก็รีบเปิดประตูให้ "คุณหาน…"

หานเสวี่ยอิ๋ง: …

ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่เถาเจี๋ยจัดการให้ จนถึงตอนนี้เธอยังคิดไม่ตกว่าควรจะตอบกลับอย่างไร การที่ถูกผู้จัดการหยางเรียกนำหน้าว่า 'คุณหาน' ทำให้เธอทำตัวไม่ถูก ร้อง 'อ้อ' คำหนึ่งพลางก้มหน้างุดแล้วรีบเดินเข้าประตูไป

ผู้จัดการหยางหัวเราะหึๆ ตามหลังเธอไป

ในความคิดของเขา มหาเศรษฐีอย่างเถาเจี๋ยยอมทุ่มเงินซื้อฟิตเนสซวงซิง เป้าหมายยังไม่ชัดเจนอีกหรือ?

ถ้าเปลี่ยนเป็นถานหย่าล่ะก็ ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่เอาพวกกระเป๋าแบรนด์เนมฟาดใส่ไม่กี่ใบ เธอก็ยอมไปกับเขาแล้ว แต่หานเสวี่ยอิ๋งไม่ใช่คนประเภทนั้นแน่นอน

คุณเถาจึงเลือกใช้วิธี 'เอาใจเธอ' ยอมซื้อฟิตเนสซวงซิงเพื่อเพิ่มโอกาสในการได้ใกล้ชิด นี่มันคือการค่อยๆ จีบแบบใจเย็นชัดๆ คนรวยนี่เล่นเกมเก่งจริงๆ ถ้าเป็นเขา คงส่งแค่ซาลาเปาสองมื้อไม่ได้ผลก็ถอยฉากไปนานแล้ว

ส่วนหานเสวี่ยอิ๋งจะใจอ่อนหรือไม่… นั่นยังต้องถามอีกหรือ?

ผู้หญิงคนไหนบ้างจะนิ่งเฉยต่อความทุ่มเทขนาดนี้ได้? แถมคุณเถายังทั้งหนุ่มทั้งหล่อชนิดที่คนอื่นยากจะเทียบติดอีกต่างหาก

หานเสวี่ยอิ๋งไม่รู้หรอกว่าผู้จัดการหยางกำลังคิดอะไรอยู่ เธอรีบเดินตรงไปที่ห้องเปลี่ยนชุดพนักงาน แต่พอจะก้าวขาออกจากห้องก็ปะทะเข้ากับถานหย่าที่กำลังเดินเข้ามาพอดี ทั้งสองคนสบตากันแต่ไม่มีใครเอ่ยอะไรสักคำ

ในเมื่อฉีกหน้ากันไปขนาดนั้นแล้ว หากมีเรื่องกระทบกระทั่งกันอีกคงได้ลงไม้ลงมือกันแน่

พอเดินสวนกัน เธอเห็นสายตาจิกกัดของถานหย่าส่งมาให้ แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้ ทำเพียงเดินมุ่งหน้าไปที่โซนยืดกล้ามเนื้อและฟื้นฟูร่างกายทันที

จังหวะที่เดินผ่านโซนคาร์ดิโอ เสียงเพลงจากโซนจักรยานก็ดึงความสนใจของเธอ หานเสวี่ยอิ๋งเงยหน้ามอง แล้วก็พบว่าเถาเจี๋ยกำลังปั่นจักรยานอยู่พอดี

เขาดูมุ่งมั่นมาก เหงื่อท่วมตัวไปหมด ทุกจังหวะการปั่นสอดประสานกับจังหวะเพลงอย่างแม่นยำ ไม่มีท่าทีว่าจะมาอู้งานเลยสักนิด… นี่เขาตั้งใจมาออกกำลังกายจริงๆ หรือเนี่ย?

ไม่รู้ทำไม ภาพที่ควรจะทำให้เธอรู้สึกโล่งใจ กลับทำให้เธอรู้สึกโหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก

ในเสี้ยววินาทีนั้น พอนึกถึงแฟนหนุ่มที่เธอกำลังติวหนังสือเตรียมสอบด้วยกัน หานเสวี่ยอิ๋งก็รู้สึกละอายใจจนต้องตำหนิตัวเองในใจ

เธอตั้งใจจะหมุนตัวเดินหนี แต่จังหวะที่เถาเจี๋ยใช้เสื้อยืดเปียกชุ่มเหงื่อเช็ดหน้า กลับทำให้เธอเหมือนถูกสาปให้หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น

กล้ามหน้าท้องคมชัดและผิวเนียนละเอียดดุจหยก ผสานกับใบหน้าหล่อเหลานั่น… อารมณ์คงไม่ต่างจากผู้ชายที่ได้เห็นออเดรย์ เฮปเบิร์นในยุครุ่งเรือง กลิ่นอายดึงดูดใจที่ยากจะต้านทานนั่นฝังลึกเข้าไปในความทรงจำของเธอทันที

คนที่มีปฏิกิริยาไม่ต่างกันก็คือถานหย่า ตอนแรกที่เห็นหานเสวี่ยอิ๋งยืนนิ่ง เธอตั้งใจจะเดินเข้าไปเยาะเย้ย แต่พอหันไปเห็นเถาเจี๋ยเข้า เธอก็ถึงกับอ้าปากค้าง

ทว่าถานหย่าได้สติเร็วกว่า แววตาของเธอไหววูบ ก่อนจะแอบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้สองสามแฉก พอตรวจดูรูปแล้วก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ หยิบใบปลิวปึกหนึ่งแล้วรีบจ้ำอ้าวลงตึกไป

เดิมทีเถาเจี๋ยแค่อยากมาลองเล่นขำๆ แต่พอได้ยินจังหวะเพลง เขาก็เข้าโหมดจริงจัง ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนเหมือนเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ เสื้อผ้าที่สวมอยู่บิดน้ำออกมาได้เลย

พอเพลงจบลง เขาก็เริ่มผ่อนความเร็วลง แม้สารความสุขที่หลั่งออกมาหลังออกกำลังกายจะทำให้รู้สึกดี แต่กล้ามเนื้อก็เริ่มประท้วงด้วยความระบมอยู่บ้าง

เนื่องจากเป็นช่วงเช้าตรู่ คนในโซนออกกำลังกายจึงยังไม่เยอะ เทรนเนอร์ประจำโซนจักรยานเลยเดินเข้ามาถามไถ่ พอทราบว่าเถาเจี๋ยเริ่มปวดกล้ามเนื้อ ก็เลยแนะนำให้ไปที่โซนยืดเหยียดเพื่อคลายกล้ามเนื้อปรับสภาพร่างกาย

เขาพยักหน้าลงจากจักรยานแล้วเดินกลับไปห้องเปลี่ยนชุด ถอดเสื้อยืดตัวที่เปียกโชกบิดเอาน้ำออกก่อนจะโยนใส่ถุง เตรียมเอาไปซักที่บ้าน

จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อเปลือยท่อนบนเดินตรงไปยังโซนยืดเหยียดและผ่อนคลาย ซึ่งคลาสโยคะก็จัดอยู่ในโซนนั้นพอดี หานเสวี่ยอิ๋งที่กำลังแนะนำท่าทางให้ลูกค้าอยู่ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเถาเจี๋ยเข้าพอดี

ภาพที่เห็นแวบเดียวก่อนหน้านี้ยังติดตาอยู่เลย ยิ่งตอนนี้ที่เขาเดินเปลือยท่อนบนเข้ามาหา ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

บรรดาสุภาพสตรีในคลาสโยคะดูจะออกอาการยิ่งกว่าหานเสวี่ยอิ๋งเสียอีก ต่างพากันจ้องเขม็งไม่กะพริบตา

การที่ผู้ชายในฟิตเนสจะเปลือยท่อนบนไม่ใช่เรื่องแปลก โดยเฉพาะในโซนเวทเทรนนิ่ง สภาพของเถาเจี๋ยจึงถือเป็นเรื่องปกติ

เถาเจี๋ยเห็นหานเสวี่ยอิ๋งพอดี จึงเดินเข้าไปหาอย่างไม่ขัดเขิน "โค้ชหานครับ ช่วงนี้กล้ามเนื้อผมปวดเมื่อยไปหมด มีคนแนะนำว่าให้มาปรึกษาคุณที่นี่"

หานเสวี่ยอิ๋งไม่ใช่ไม่เคยเห็นผู้ชายแต่งตัวแบบนี้ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกหน้าแดงลามไปถึงใบหู แถมมือไม้ยังทำตัวไม่ถูก "น่าจะเป็นเพราะหักโหมมากไปค่ะ หลังออกกำลังกายทุกครั้งควรยืดเหยียดผ่อนคลายบ้าง เดี๋ยวก็หายเองค่ะ"

เธอพยายามเบี่ยงสายตาหนี แต่ดันไปเห็นบรรดาคุณผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่กำลังจ้องมองเถาเจี๋ยตาเป็นมัน…

แม้จะได้คำตอบแล้ว แต่เถาเจี๋ยยังทำหน้านิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย "โค้ชหานครับ ถ้าผมจำไม่ผิด คุณก็นับว่าเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวของผมด้วยใช่ไหม?"

พอได้ยินแบบนั้น หานเสวี่ยอิ๋งก็นึกขึ้นได้ทันที!

จริงด้วย! ถึงเงินก้อนนั้นจะไม่ใช่รายได้เข้ากระเป๋าเธอโดยตรง แต่มันก็นับเป็นค่าคอร์สส่วนตัวของเธอได้ ต่อให้ก่อนหน้านี้จะไม่ได้ตกลงกันไว้ แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเงินก้อนที่เถาเจี๋ยทุ่มลงไปนั้น ช่วยกู้หน้าให้เธอได้มากจริงๆ

เธอพยักหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ "คุณเถาจะเริ่มเรียนตอนนี้เลยไหมคะ?"

"ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ตราบใดที่ผมยังอยู่ที่เซินตู ทุกวันเสาร์และอาทิตย์ช่วงเที่ยง ผมจะแวะมาที่นี่" เถาเจี๋ยสะบัดแขนขาไปมา "ตอนนี้ผมต้องการคำแนะนำ คุณสะดวกไหม?"

หานเสวี่ยอิ๋งจะปฏิเสธได้อย่างไร เธอจึงพยักหน้าขอโทษขอโพยบรรดาสุภาพสตรีกลุ่มนั้นเล็กน้อย "ฉันขอตัวไปสอนก่อนนะคะ หากพวกคุณมีคำถามอะไร สามารถแอด WeChat ของฉันไว้ได้ เดี๋ยวว่างแล้วจะรีบมาตอบให้ค่ะ"

ถึงพวกเธอจะเป็นสมาชิกของร้านอยู่แล้ว แต่ที่นี่ก็ไม่ได้ห้ามเทรนเนอร์ขายคอร์สส่วนตัว หานเสวี่ยอิ๋งทำงานที่นี่มาหลายเดือน แม้จะไม่ค่อยมีคนเลือกเรียนกับเธอเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยก็ถือว่าคุ้นหน้าคุ้นตากัน

เถาเจี๋ยเดินห่างออกมาเลือกเสื่อโยคะผืนหนึ่ง แล้วลองทำท่าก้าวสลับหน้าหลังแบบที่เคยเรียนสมัยมหาลัยดูเรื่อยๆ หลังจากหานเสวี่ยอิ๋งพูดจบ เหล่าคุณผู้หญิงก็พยักหน้ารับ "ขอบคุณค่ะโค้ชหาน"

พอหานเสวี่ยอิ๋งพูดจบ เหล่าสุภาพสตรีต่างก็พยักหน้า "ขอบคุณค่ะโค้ชหาน"

หานเสวี่ยอิ๋งนึกว่าทุกอย่างจะจบลงแค่นี้ กำลังจะเดินไปหาเถาเจี๋ย แต่จู่ๆ ก็ถูกรั้งตัวไว้เสียก่อน

"โค้ชหานคะ หนุ่มหล่องานดีคนนั้นน่ะ เขาซื้อคอร์สกับคุณเหรอคะ?"

หานเสวี่ยอิ๋งพยักหน้า "ใช่ค่ะ เพิ่งซื้อคอร์สไปเมื่อวานนี้เอง"

"งั้นฉันเอาด้วยสิบชั่วโมง… ไม่สิ เอาสักยี่สิบชั่วโมงไปเลยค่ะ!"

"ฉันก็เอาด้วยสิบชั่วโมงค่ะ"

"ส่วนฉันจัดไปเลยสามสิบชั่วโมง!"

หานเสวี่ยอิ๋ง: …

นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย?

หรือว่านี่คือ… แรงดึงดูดของกล้ามซิกแพคแน่นๆ นั่น?