บทที่ 84 คำใบ้ใหม่

บ้านของหวงต้าเฉวียนอยู่แถวนั้น ใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีก็มาถึง แม้จะดึกดื่นแล้ว แต่เขาก็ยังแต่งตัวด้วยสูทเนี้ยบกริบ

พอเห็นเถาเจี๋ยซึ่งเป็นแหล่งเงินทุนหลัก หวงต้าเฉวียนก็แสดงท่าทีเกรงอกเกรงใจเต็มที่ "สวัสดีครับคุณเถา ไม่ทราบว่าเป้าหมายที่คุณต้องการจะซื้อกิจการคือ…"

เถาเจี๋ยผายมือให้เขานั่งลงก่อนจะชี้ไปทางหวงเซี่ยวหรู "ก็ฟิตเนสแห่งนี้แหละ ส่วนนี่คือเจ้าของร้าน คุณหวงเซี่ยวหรู แซ่เดียวกับคุณเลย"

หวงต้าเฉวียนพยักหน้าให้หวงเซี่ยวหรูเป็นการทักทาย ก่อนจะหันมาหาเถาเจี๋ย "คุณเถา งั้นผมจะเริ่มเจรจาต่อรองราคาและตรวจสอบประวัติกิจการเลยนะครับ มีอะไรจะกำชับเพิ่มเติมไหมครับ?"

"ด้วยความเมตตาของคุณหวง เขาเลยโอนกิจการให้ผมฟรีๆ จ่ายแค่หนี้ธนาคารแปดแสนหยวนหลังจากสิบเดือนก็พอ ส่วนเรื่องตรวจสอบสถานะกิจการก็ทำไปตามขั้นตอนปกติครับ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็ปิดดีลได้เลย" เถาเจี๋ยตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

แม้จะเป็นเศรษฐีได้ไม่นาน แต่เขาก็เข้าใจสัจธรรมว่ามีเงินน่ะมันทำงานง่ายกว่าเยอะ ต่อให้เขาไม่ได้ใส่ใจ แต่ก็ต้องทำให้คนอื่นเห็นมูลค่าของมันบ้าง

ชื่อเสียงของสำนักงานกฎหมายเทียนหยาจะดังแค่ไหนเขาไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คือมันทำให้ลูกคุณหนูอย่างหานเว่ยต้องกินแห้วมาหลายรอบแล้ว

หวงเซี่ยวหรูเห็นชัดว่าเป็นพวกดูคนที่ฐานะ คนแบบนี้จะทำตัวเหมือนหมาเลียแข้งเลียขาคนที่เหนือกว่า แต่กับคนที่ด้อยกว่า มันกลับจ้องจะกัดเนื้อเถือหนังเขาตลอด

ชื่อของหวงต้าเฉวียนทำให้เขาลดท่าทีอวดเบ่งลงไปเยอะแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องบีบให้จนมุม

เขาลุกขึ้นยืน พอเห็นหานเสวี่ยอิ๋งลุกตามก็เลยนึกขึ้นได้ "จริงสิ หลังจากรับช่วงต่อแล้ว ให้เธอคนนี้เป็นคนดูแลร้านนะ"

หวงต้าเฉวียนลุกขึ้นตาม "รับทราบครับ"

เขาหยิบมือถือออกมา "คุณผู้หญิงครับ เรามาแลกคอนแท็กต์กันหน่อยนะครับ เผื่อต้องติดต่อเรื่องงานในภายหลัง"

หานเสวี่ยอิ๋งรู้สึกเหมือนเห็นดาวระยิบระยับไปหมด เธอคาดไม่ถึงเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้

เธอหันไปมองเถาเจี๋ย "ฉันเป็นแค่ครูสอนโยคะนะคะ…"

"ไม่รู้เรื่องก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวมีผู้จัดการหยางคอยช่วย ถ้าเขาทำงานไม่ดี ก็แค่ไล่ออก" เถาเจี๋ยอารมณ์ดีขึ้นมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระ

อีกไม่กี่วันต้องไปปักกิ่งเพื่ออยู่เคานต์ดาวน์ปีใหม่เป็นเพื่อนจ้าวฉาน สัญญาอะไรไว้กับเธอจะผิดนัดไม่ได้

แถมยังต้องช่วยส่งของให้ทนายซ่งอีก ที่น่าปวดหัวกว่าคือไม่รู้ว่าในนั้นจะมีกับดักอะไรรอให้เขามุดเข้าไปหรือเปล่า

กลับมาจากทริปนี้ก็คงต้องเตรียมตัวกลับบ้าน แม้จะยังอีกนานกว่าจะถึงตรุษจีน แต่เขาก็อดใจรอที่จะเจอพ่อแม่แทบไม่ไหวแล้ว

การซื้อฟิตเนสซวงซิงก็เป็นแค่เรื่องที่แวะทำผ่านๆ สำหรับเขา มันไม่ต่างอะไรกับการซื้อที่ชาร์จแบตสักอัน

ก่อนไป เขาให้ฝ่ายการเงินโอนเงินค่าคอร์สส่วนตัวหนึ่งร้อยคลาสเข้าบัญชีของหานเสวี่ยอิ๋ง

ตอนลงจากชั้นบน ยังไม่ทันจะได้เดินพ้นประตู ร่างอรชรของหญิงสาวคนหนึ่งก็ปรี่เข้ามาขวางไว้

ยังไม่ทันที่เถาเจี๋ยจะได้ทำอะไร ร่างกำยำก็พุ่งเข้ามาคว้าคอเธอแล้วกดติดกำแพง

เถี่ยจู้!

ปกติเขาไม่ค่อยปรากฏตัว แต่ทันทีที่มีใครมาล่วงเกินเถาเจี๋ย คนแรกที่จะโผล่มาเสมอคือเขา

เถาเจี๋ยเพ่งมองชัดๆ ก็เห็นว่าเป็นผู้หญิงลุคกร้านโลกคนเดียวกับที่เพิ่งจะปะทะคารมกับหานเสวี่ยอิ๋งเมื่อกี้

เขายกมือขึ้น "เถี่ยจู้ ปล่อยเถอะ น่าจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

เถี่ยจู้ได้ยินดังนั้นก็คลายมือที่แข็งปานเหล็กกล้าออกแล้วถอยหลังไปสองก้าว

ถานหย่ากุมคอตัวเองไอโขลกๆ อยู่พักใหญ่กว่าจะตั้งหลักได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เธอแค่อยากจะหาทางประจบว่าที่เจ้านายใหม่ แต่เกือบเอาชีวิตมาทิ้งไว้ตรงนี้แล้ว

เมื่อครู่นี้ เหมือนเธอจะเห็นยายเมิ่งถือชามซุปเดินตรงมาหาเธอเลย

"คุณเถาคะ ฉัน… ฉันแค่อยากเข้ามาทักทายเฉยๆ ค่ะ" ถานหย่ารวบรวมสติได้ก็นึกถึงจุดประสงค์หลักของตัวเองขึ้นมา

"แค่ทักทายเฉยๆ งั้นเหรอ?" เถาเจี๋ยรู้ทันความคิดของเธอดี ยัยนี่ก็แค่อยากหาทางลัดอีกราย

เห็นว่าเขามีของจริง ก็เลยไม่อยากพลาดโอกาสแล้วรีบเอาตัวเข้ามาเกาะแกะ

"ถ้า… ถ้าคุณเถามีอะไรให้รับใช้ ฉัน…" ถานหย่าตัดสินใจวัดดวง

ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องเอาชนะหานเสวี่ยอิ๋งแล้ว แต่มันเป็นเรื่องความสุขชั่วชีวิตของเธอเลย

เธอรู้ดีว่าการรุกหนักเกินไปจะทำให้เถาเจี๋ยดูถูก แต่ถ้าไม่รุก เธอก็ไม่มีโอกาสเลยแม้แต่น้อย

เถาเจี๋ยยิ้มบางๆ นี่แหละคือเสน่ห์ของเงิน

ตอนไม่มีเงิน แฟนที่คบกันมาหลายปีบอกเลิกก็สะบัดตูดไปทันที

พอมีเงิน คนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนกลับพร้อมจะบินเข้ากองไฟ

เขาใช้นิ้วเกลี่ยผมหน้าม้าที่ปรกหน้าของถานหย่า แล้วจ้องมองนัยน์ตาที่หลบวูบของเธอ "ยังซิงอยู่ไหม?"

ถ้าไม่มีใคร เถาเจี๋ยก็ไม่รังเกียจที่จะมอบความอ่อนโยนให้เธอสักสองสามชั่วโมงหรอก แต่ถ้าจะให้สานสัมพันธ์ต่อไปล่ะก็ ไม่มีทางเลยสักนิด

ถานหย่าที่ตอนแรกแอบดีใจ พอได้ยินคำถามนั้น ตัวก็แข็งทื่อไปทันที

ถ้าเป็นคนอื่น เธอคงตบหน้าหงายไปแล้ว ยุคนี้จะมาหาคนซิง ก็คงมีแต่อนุบาลละมั้งที่ยังไร้เดียงสาขนาดนั้น

แต่พออยู่ต่อหน้าเถาเจี๋ย เธอไม่กล้า!

และยิ่งไม่กล้าโกหกเขาด้วย!

เธอหลุบตาลงแล้วส่ายหน้า

"ถือว่าซื่อสัตย์ดี" เถาเจี๋ยไม่ได้ผิดหวัง เพราะแต่แรกเขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว

เขาสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกง "แต่สบายใจเถอะ ผมไม่ไล่คุณออกหรอก จะอยู่หรือไปก็ตามใจคุณ ผมไม่ใจแคบถึงขนาดเอาเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้มาบีบคุณหรอก"

คนเราต่างก็มีวิถีชีวิตของตัวเอง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแต่ละคน เขาไม่ใช่พ่อพระที่จะไปเที่ยวพิพากษาใคร

แน่นอนว่าถ้าวันข้างหน้าหานเสวี่ยอิ๋งจะมาเอาเรื่องเธอ เขาก็จะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่ง

ถานหย่าที่คิดว่าจะต้องเก็บของไสหัวไป พอได้ยินคำพูดของเถาเจี๋ยก็เปลี่ยนใจทันที

แล้วยังไงล่ะถ้าเธอไม่ซิง?

หานเสวี่ยอิ๋งซิงหรือไง?

ก็แค่พวกดอกบัวขาวที่เก่งแต่แอ๊บใส รอให้คุณเถาตาสว่างว่ายัยนั่นไม่ได้ซื่อสัตย์เท่าเธอ เผลอๆ โอกาสอาจจะวนกลับมาหาเธอก็ได้

คิดได้ดังนั้น เธอก็โค้งคำนับ "ขอบคุณค่ะคุณเถา ฉันจะตั้งใจทำงานค่ะ"

จู่ๆ ถานหย่าก็เปลี่ยนไปเหมือนคนละคน เถาเจี๋ยได้แต่มองตามแผ่นหลังของเธอที่วิ่งขึ้นบันไดไป โดยไม่รู้เลยว่าเธอจะพยายามไปทำไม

ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ได้คิดจะข้องแวะด้วยอยู่แล้ว ปล่อยเธอไปเถอะ

คืนวันคริสต์มาสอีฟผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ

วันรุ่งขึ้นหลังจากกินมื้อเช้า เขาเปิดดูแบบจำลองคณิตศาสตร์ที่ทำไว้ ก็เห็นการแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา นี่เป็นฟังก์ชันที่เขาเพิ่มเข้าไปทีหลัง ถ้าเจอหุ้นที่มีศักยภาพ ข้อมูลจะเด้งเตือนทันที

พอกดเข้าไปดู แม้แต่ตัวเขาที่มีทรัพย์สินระดับหลายหมื่นล้านยังอดมือสั่นไม่ได้

หุ้นตัวหนึ่งชื่อว่า "อิงเหว่ยต้า" มีศักยภาพที่จะพุ่งทะยานสูงขึ้นถึงยี่สิบเท่าภายในหนึ่งปีข้างหน้า…

เขาไม่คุ้นชื่อนี้เลยลองค้นเน็ตดู ถึงได้รู้ว่าเป็นบริษัทรับออกแบบและผลิตชิป แถมยังมีธุรกิจด้านปัญญาประดิษฐ์ที่ทับซ้อนกับธุรกิจสำรวจเชิงลึกที่เขาทำอยู่อีกด้วย

ถ้าการคาดการณ์นี้เป็นจริง การที่เขาลงทุนในสำรวจเชิงลึกตอนนั้นเพียงเพราะแค่อยากช่วยจ้าวฉาน ก็อาจกลายเป็นการขุดเจอขุมทองเข้าให้แล้ว

แต่นั่นก็เป็นเรื่องของอนาคต เขาไม่ได้สนใจเรื่องการบริหารธุรกิจสักนิด ถ้าให้เลือกได้ การจมดิ่งอยู่กับโลกคณิตศาสตร์ยังทำให้เขารู้สึกสบายใจกว่าเยอะ

เขาเพิ่มหุ้นอิงเหว่ยต้าเข้าไปในรายการเฝ้าดู แล้วกวาดตามองเส้นกราฟคร่าวๆ ที่แบบจำลองคณิตศาสตร์ประมวลผลออกมา

ตอนนี้คือจุดต่ำสุดของมัน มูลค่าบริษัททั้งหมดยังอยู่ที่ 4.58 หมื่นล้านดอลลาร์เท่านั้น

พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้เป็นจังหวะขึ้นรถที่ดีที่สุด

เขาโอนเงิน 3 พันล้านดอลลาร์ไปยังบัญชีต่างประเทศ ส่วนบัญชีนอกประเทศของเขายังเหลืออีก 6 พันล้าน ในเมื่อไม่มีความเสี่ยงเรื่องพอร์ตแตก จะมัวรออะไรอยู่อีก

เพียงแต่เมื่อเทียบกับหุ้นตัวก่อนหน้านี้ ขนาดตลาดของตัวนี้ยังไม่ใหญ่มาก ไม่จำเป็นต้องใช้การเพิ่มวงเงินลงทุนเลยด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นถ้าอัดเลเวอเรจเข้าไปสิบเท่า คงได้กวาดซื้อหุ้นตัวนี้จนเกลี้ยงตลาดแน่

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดตลาด ต้องรอตามลอกการบ้านตอนกลางคืน

พอดูเวลา ฝั่งตลาดหุ้นในประเทศเปิดแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้มีความคิดจะไปไล่เชือดบรรดาแมงเม่าที่กำลังคร่ำครวญกันระงมเลยสักนิด

เขาปิดคอมพิวเตอร์ กำลังจะไปชวนเถี่ยจู้เล่นเวท ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังสมัครเมมเบอร์รายปีของฟิตเนสซวงซิงเอาไว้

ไหนๆ ก็อยู่ไม่ไกล เลยคว้าชุดติดมือแล้วเดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังถนนคนเดิน