บทที่ 83 ให้เปล่า

"สมาชิกที่ร้านเยอะไหม ช่วงนี้ธุรกิจเป็นยังไงบ้าง" เถาเจี๋ยถามผู้จัดการหยางที่ยืนตัวเกร็งอยู่ข้างๆ โดยไม่มีท่าทีจะเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลงเลยแม้แต่น้อย

"ก็… พอได้ครับ เรื่องรายละเอียดลึกๆ ต้องถามเจ้าของร้านน่ะครับ ผมเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากเท่าไหร่…"

ผู้จัดการหยางยิ่งรู้สึกประหม่าหนักกว่าเดิม ลูกค้ารายนี้ไม่ใช่แค่มาเล่นๆ แน่ คนธรรมดาที่ไหนจะควักเงินเติมบัตรตั้งล้านหยวนแบบนี้? นี่มันไม่ใช่แค่การมาออกกำลังกายแล้ว มันคือความบ้าชัดๆ…

หานเสวี่ยอิ๋งแอบมองเถาเจี๋ยที่กำลังคุยกับผู้จัดการหยางซึ่งดูเกร็งยิ่งกว่าเธอเสียอีก ใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีระเรื่อโดยไม่รู้ตัว เธอไม่รู้เลยว่าถ้าเขาเกิดสารภาพรักกับเธอขึ้นมา เธอควรทำตัวอย่างไรดี

หนุ่มแน่น มีเงิน หล่อเหลา นี่คือสิ่งแรกที่เห็น

ซื้อดอกไม้จากเด็กหญิง แสดงว่าใจดี

เอาดอกไม้ให้คนแก่ แสดงว่าเป็นคนอ่อนโยนและมีมารยาท

เก็บไว้เองดอกหนึ่ง แสดงว่าเป็นคนมีมุมโรแมนติก…

ต่อให้เธอจะไม่ใช่พวกบ้าเงิน แต่ก็ต้องยอมรับว่า ผู้ชายแบบนี้… แทบไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธลงจริงๆ

เถาเจี๋ยเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายนิดๆ ผู้จัดการหยางคนนี้ถามอะไรก็ไม่ได้ความ ส่วนหานเสวี่ยอิ๋งที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็เอาแต่ใจลอย ไม่รู้ว่าในหัวกำลังคิดอะไรอยู่

เขาไม่ได้มาเล่นๆ นะ การซื้อฟิตเนสเซ็นเตอร์สักแห่งสำหรับเขา ก็แค่เพิ่มทรัพย์สินชิ้นใหม่ ต่อให้บริหารไม่ดี ก็เอาไว้ให้คนของเขามาใช้บริการพักผ่อนได้

เพิ่งสั่งให้พี่หมาจัดคนมาเพิ่ม อีกหน่อยคงมีมาอีกเรื่อยๆ พวกนี้พลังงานล้นเหลือ ถ้าปล่อยให้อยู่เฉยๆ ก็ปวดหัวตาย

จะให้พวกมันมาเวทเทรนนิ่งในบ้านเขาทุกคนก็คงไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?

นั่นแหละ เขาเลยนึกสนุกอยากจะซื้อที่นี่ขึ้นมา

แถมถ้าซื้อตึกนี้ได้ด้วยก็น่าจะดีเหมือนกัน ตั้งอยู่บนทำเลทองย่านคนเดินแบบนี้ รายได้จากค่าเช่าคงงดงามไม่เบา…

ทางด้านถานหย่า ตอนนี้สมองเธอยังมึนงงไม่หาย ยอดเงินโอนเข้าบัญชีเมื่อกี้มันกระแทกใจเธอแรงเกินไป

ตอนแรกเธอคิดว่าจะได้เห็นหานเสวี่ยอิ๋งถูกไล่ออกจากฟิตเนสซวงซิงอย่างอนาถ ไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์จะพลิกผันปุบปับขนาดนี้

ไอ้เด็กหนุ่มที่เธอไม่เคยอยู่ในสายตา ลงมือแค่ครั้งเดียวก็บดขยี้ผลงานที่เธอต้องเอาตัวเข้าแลกมาจนหมดสิ้น แถมยังทำลายแผนการทั้งหมดของเธอจนไม่เหลือซาก

ตอนนี้เขายังจะซื้อฟิตเนสซวงซิงไปอีก!

ดูจากท่าทีที่เธอแสดงกับเขาเมื่อกี้ ถ้าเขาซื้อไปจริง คนที่จะต้องไสหัวออกไปก็คือเธอสิ

ยัยหานเสวี่ยอิ๋งนี่จริงๆ เลย! ไปที่ไหนก็มีแต่เรื่องดึงดูดความสนใจตลอด!

ถ้าไม่ไหวจริงๆ สงสัยเธอคงต้องใช้วิธีเดิม…

หานเสวี่ยอิ๋งคงไม่ได้ถูกลากขึ้นเตียงง่ายๆ แต่ถ้าเธอลงทุนยอมเสียสละนิดหน่อยล่ะ?

ท่านประธานคนนี้หล่อขนาดนี้ ไม่นับว่าเสียสละหรอกมั้ง!

ยังไงขอแค่ได้ปีนขึ้นเตียงท่านประธาน คนที่จะต้องออกไปก็อาจจะไม่ใช่เธอ…

ถ้าเป็นไปตามที่คิดไว้ มีตั๋วอาหารระยะยาวแบบนี้ ใครจะไปสนพวกคณะเต้นระบำกันล่ะ

…

เจ้าของฟิตเนสซวงซิงมาถึงอย่างรวดเร็ว เขาเดินหอบแฮ่กเข้ามา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงข้ามผู้จัดการหยางทันที

หวงเซี่ยวหรูรีบเดินปรี่เข้ามา ยื่นมือสองข้างออกไปหาเถาเจี๋ยด้วยท่าทางกระตือรือร้น "สวัสดีครับ ผมหวงเซี่ยวหรู เจ้าของฟิตเนสซวงซิง ไม่ทราบว่าต้องเรียกขานคุณว่าอย่างไรดีครับ?"

เถาเจี๋ยเพียงพยักหน้ารับ ไม่คิดจะลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปจับกับอีกฝ่ายเพียงครู่เดียวแล้วปล่อย "เถาเจี๋ย"

ท่าทีแบบนี้ยิ่งตอกย้ำภาพลักษณ์ 'คนรวย' ในหัวของหวงเซี่ยวหรูเข้าไปอีก เขาจึงยิ่งเกรงอกเกรงใจกว่าเดิม "คุณเถาครับ… คุณตั้งใจจะซื้อฟิตเนสที่นี่จริงๆ ใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ เสนอราคามาเลย ถ้าไม่มีอะไรติดขัด เราเซ็นสัญญากันได้เดี๋ยวนี้" เถาเจี๋ยไม่อยากอ้อมค้อม สำหรับเขา สินทรัพย์เล็กๆ น้อยๆ แค่นี้เป็นแค่ความบังเอิญที่ผ่านมาเจอ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ถ่อสังขารมาเจรจาเองหรอก

ใจจริงหวงเซี่ยวหรูอยากโก่งราคาให้สูงลิ่ว แต่พอเห็นท่าทีของเถาเจี๋ยเมื่อครู่ เขาก็ไม่กล้าเสี่ยง ต่อให้ขายร้านนี้ไป เขาก็ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในเซินตู หากเผลอไปล่วงเกินทายาทผู้มีอิทธิพลรุ่นสองหรือรุ่นสามเข้า ชีวิตต่อจากนี้คงได้จบเห่กันพอดี

เมื่อตัดสินใจได้ เขาก็กัดฟันเอ่ย "คุณเถาครับ… เรื่องมันเป็นแบบนี้ แม้ผมจะทุ่มเงินลงทุนกับฟิตเนสนี้ไปไม่น้อย ทั้งค่าตกแต่ง ค่าเครื่องออกกำลังกายก็หลายล้าน แต่สารภาพตามตรงครับว่าทุนพวกนั้นผมถอนคืนไปตั้งแต่ปีแรกๆ แล้ว สองปีนี้เศรษฐกิจซบเซา ผมหมดไฟบริหารต่อแล้ว… ถ้าคุณอยากซื้อจริงๆ แค่ให้ผมเคลียร์เงินค้างในบัญชีออกไป ร้านนี้ก็ยกให้คุณเลยครับ!"

ผู้จัดการหยางที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับไปไม่เป็น… นี่ร้านมูลค่าเป็นล้านเปลี่ยนเจ้าของง่ายขนาดนี้เลยเรอะ! ถ้ารู้แบบนี้เขาน่าจะรวบรวมเงินมาเซ้งต่อเองก็คงดี

เถาเจี๋ยเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่นึกว่าเจ้าของร้านแซ่หวงคนนี้จะยอมลดตัวลงมาขนาดนี้

เขาอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงมอง "คุณหวง… นี่คุณไม่ได้กำลังขุดหลุมพรางให้ผมอยู่ใช่ไหม?"

"ไม่ครับ! ไม่มีทางแน่นอน!" หวงเซี่ยวหรูรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน "ในร้านยังมีค่าเช่าที่เหลืออีกสามเดือน เดือนละ 8 หมื่น ผมแถมให้หมดเลย! แต่ก็ยังมีพวกยอดเติมเงินสมาชิกเดิมที่ยังไม่หมดอายุ กับเงินเดือนพนักงานเดือนนี้ที่ผมยังไม่ได้จ่าย ผมพูดความจริงหมดนะครับ ไม่ได้หมกเม็ดอะไรเลย"

"เจ้านายครับ ถ้าเขาไม่เอา ผมเอาเอง!"

ผู้จัดการหยางโพล่งขึ้น เขาจำได้แม่นว่าอุปกรณ์พวกนี้ซื้อมาด้วยเงินสดหลายล้านจริงๆ แถมค่าตกแต่งก็ไม่ใช่น้อยๆ แค่ส่วนต่างความถูกตรงนี้ก็คุ้มจนทำให้เขาแทบไม่ต้องทำงานไปอีกสิบปีแล้ว

"ไสหัวไป!" หวงเซี่ยวหรูด่าสวนทันที "แกเป็นใครถึงกล้ามาฉวยโอกาสกับร้านของฉัน!"

ผู้จัดการหยาง: …

"เอาเถอะ ในเมื่อคุณหวงมีน้ำใจขนาดนี้ ถ้าผมปฏิเสธก็คงเป็นการไม่ไว้หน้าคุณ" พูดจบเถาเจี๋ยก็หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาหวงต้าเฉวียน "คุณหวง มาที่ฟิตเนสซวงซิงย่านคนเดินหน่อย ช่วยร่างสัญญาซื้อขายให้ผมที"

"คุณเถาครับ… ไม่ทราบว่าคุณเรียกใครมาหรือครับ? ฟิตเนสซวงซิงของผมแม้จะไม่ใหญ่โต แต่เรื่องภายในค่อนข้างจุกจิก คนทั่วไปอาจจะจัดการได้ยากน่ะครับ…"

หวงเซี่ยวหรูถูกผู้จัดการหยางขัดจังหวะเข้าให้ พอตั้งสติได้ก็รู้สึกว่าตัวเองใจร้อนไปนิด เลยตั้งใจจะหาข้ออ้างถ่วงเวลาเพื่อดูท่าทีอีกสักหน่อย

"ไม่น่าจะมีปัญหาหรอก" เถาเจี๋ยดูออกว่าหมอนี่เริ่มเสียดายของ จึงหยิบบุหรี่แพนด้าเกรดพรีเมียมที่ถงฮุ่ยเตรียมไว้ให้ขึ้นมามวนหนึ่ง "คุณหวง อ้อ… หมายถึงหวงต้าเฉวียนน่ะ เขาเป็นทนายอาวุโสของสำนักงานกฎหมายเทียนหยา เรื่องธุระแค่นี้ จิ๊บจ๊อยครับ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก"

พูดพลางเขาก็หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดไฟ "ปัง"

"สำนักงานกฎหมายเทียนหยา!"

หวงเซี่ยวหรูเกือบจะทำลูกตาถลนออกมา

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าสำนักงานกฎหมายเทียนหยาคือสำนักงานกฎหมายระดับท็อปของเซินตู?

ค่าจ้างเริ่มกันที่หลักล้าน บางคนหอบเงินมาประเคนถึงที่ยังต้องดูสีหน้าเลยว่าจะรับว่าความให้ไหม

ส่วนหวงต้าเฉวียน ในบรรดาทนายของเทียนหยา เขาเป็นคนที่โด่งดังที่สุดรองจากบอสสาวผู้เป็นตำนานคนนั้น…

กลับถูกคุณเถาคนนี้เรียกง่ายๆ ว่า 'คุณหวง' เฉยเลย!

หวงเซี่ยวหรูรีบเอาขาที่ไขว่ห้างอยู่นั้นลงทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจง "คุณเถาครับ คุณทนายหวงไม่มีปัญหาแน่นอนครับ เหมาะสม เหมาะสมมากครับ"

จากนั้นเขาก็ตบหน้าผากตัวเอง "อุ้ย ตายจริง ผมเนี่ย แย่จริง ลืมเรื่องสำคัญไปได้ยังไง เมื่อสองเดือนก่อน ผมเอาที่ร้านนี้ไปจำนองกู้เงินธนาคารเซินตูมาแปดแสนแบบนี้ดีไหมครับ เงินในบัญชีร้านผมไม่เอาแล้ว คุณเถาช่วยชำระหนี้ก้อนนี้ให้ผมหน่อย แล้วร้านนี้ผมขอมอบให้คุณด้วยความยินดีครับ"

ผู้จัดการหยาง: …

หานเสวี่ยอิ๋ง: …

เถาเจี๋ย: …

รวมถึงถานหย่าที่กำลังเตรียมเดินเข้ามาเพื่อหาโอกาสสานสัมพันธ์กับเถาเจี๋ย พอเดินก้าวแรกก็เท้าแพลง แต่เธอก็ฝืนทนไว้ไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมา…

เมื่อกี้ราคาที่ตกลงกันก็ถูกมากพออยู่แล้ว ตอนนี้แทบไม่ต่างอะไรกับการยกให้ฟรีๆ เลย

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เงินในบัญชีที่มียอดเข้ามากว่าล้านเมื่อครู่ ตอนนี้แค่ช่วยเขาใช้หนี้เงินกู้ก็พอแล้ว

แบบนี้ไม่เท่ากับประหยัดไปได้อีกหลายแสนเลยหรือไง?

เถาเจี๋ยเริ่มสงสัยแรงจูงใจของไอ้หมอนี่แล้ว "คุณหวง ก่อนจะถึงนาทีสุดท้ายนี่ ยังมีเรื่องอะไรที่คุณยังนึกไม่ออกอีกไหมครับ? อย่าให้ถึงตอนผมรับช่วงต่อ แล้วมีคนอื่นมาโวยวายทีหลังนะ?"

"ไม่มีครับ ไม่มีแน่นอน" หวงเซี่ยวหรูโบกมือพัลวัน "คุณเถา โปรดวางใจ ผมจะกล้าโกหกใครก็โกหกไป แต่จะมาหลอกคุณได้ยังไง มีคุณทนายหวงอยู่ทั้งคน ผมก็ไม่มีความกล้าพอจะเล่นตุกติกกับคุณหรอกครับ"

การที่เรียกคนของสำนักงานกฎหมายเทียนหยามาได้ทันทีก็ว่าน่าตกใจแล้ว นี่เป็นถึงหวงต้าเฉวียนที่เปรียบเสมือนมือขวาอีกต่างหาก

แต่ก่อนหวงเซี่ยวหรูเองก็ถือว่าพอมีฐานะ แต่จะขอพบคนแซ่หวงคนนี้สักครั้งยังไม่มีโอกาสเลย

แต่ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวกลางดึก หวงต้าเฉวียนก็รีบมาทันที…

คนระดับนี้ เขาจะกล้าไปล่วงเกินได้ยังไงกัน?