บทที่ 82 จะขายหรือไม่ขาย

พอมาถึงเคาน์เตอร์ทำรายการ ลูกค้ากลุ่มของถานหย่าต่างพากันสแกนจ่ายบ้าง รูดบัตรบ้าง บรรยากาศคึกคักสุดๆ

ยอดเงินไม่ได้มากมายอะไร รวมแล้วอยู่ที่ 27,000 หยวน

เดือนนี้ผ่านไปกว่าครึ่งแล้ว ผลงานของเธอครองอันดับหนึ่งอยู่ที่ 150,000 หยวน ซึ่งมากพอที่จะทิ้งห่างคนอื่น รวมถึงหานเสวี่ยอิ๋งไว้ข้างหลังได้สบายๆ

ถานหย่าเชิดหน้าอย่างผู้ชนะ เมื่อเห็นหานเสวี่ยอิ๋งกับเถาเจี๋ยต่อแถวอยู่ข้างหลัง ก็กวักมือเรียกอย่างปิดบังความสะใจไม่อยู่ "หลบไปอยู่ตรงนั้นจะมีประโยชน์อะไร ไหนลองโชว์ยอดของเธอให้ทุกคนดูหน่อยสิ เธอคงไม่คิดหรอกนะว่าแค่หาใครสักคนมาช่วย จะทำให้เธอพลิกกลับมาชนะฉันได้?"

เธอก้าวฉับๆ เดินมาหาหานเสวี่ยอิ๋งแล้วลดเสียงลง "สวยระดับดาวมหาวิทยาลัยแล้วไง? แน่จริงก็ไปเข้าคณะศิลปกรรมสิ! เธอคิดว่าเปลี่ยนที่แล้วจะแข่งกับฉันได้เหรอ? วางใจเถอะ ฉันจะรอดูว่าเธอจะเก็บของไสหัวออกไปจากซวงซิงยังไง!"

เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตและหลงระเริงของเธอ เถาเจี๋ยก็รู้สึกรำคาญใจขึ้นมาจริงๆ

ไม่ว่าจะชายหรือหญิง สาเหตุที่คนเราต้องยอมจ่ายในราคาที่ไม่อาจแบกรับได้ ส่วนหนึ่งก็เพราะความโลภ อีกส่วนก็คือความอิจฉา

ซึ่งถานหย่ามีครบทั้งสองอย่าง

หานเสวี่ยอิ๋งหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่น แต่กลับรู้สึกหมดหนทาง

หากเมื่อครู่เถาเจี๋ยยอมทำตามที่เธอเสนอให้โกงยอด เธอก็อาจจะมีโอกาสพลิกเกมได้ แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถเรียกร้องให้เถาเจี๋ยเติมเงินต่อหน้าคนอื่นได้

เมื่อเห็นเธอหงอยลง เถาเจี๋ยก็เพียงยกยิ้มที่มุมปาก แล้วคว้ามือเล็กๆ ของเธอมากุมไว้ "จำที่ฉันบอกเมื่อกี้ได้ไหม?"

หานเสวี่ยอิ๋งอุทานออกมาเล็กน้อย แววตาดูมึนงง ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่ามือเล็กถูกเขากุมไว้ในอุ้งมือ

"ช่วยปั๊มยอดให้เธอไงล่ะ" พูดจบ เถาเจี๋ยก็จูงมือเธอเดินไปที่เคาน์เตอร์ "ที่นี่รับยอดเติมเงินสูงสุดเท่าไหร่ครับ?"

พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ทำหน้างง การเติมเงินมีขั้นต่ำ แต่ก็ไม่ได้กำหนดเพดานไว้นี่นา

แต่พอหันไปมองหานเสวี่ยอิ๋งกับถานหย่า แล้วหันกลับมามองเถาเจี๋ย ก็พอเข้าใจสถานการณ์ "คุณคะ ทางเราไม่ได้กำหนดเพดานยอดเติมเงินค่ะ ขึ้นอยู่กับความต้องการของลูกค้า ดังนั้น…"

"ถามถึงยอดสูงสุดด้วย เชอะ ขี้เก๊กจริง เติมไม่ไหวก็บอกว่าไม่ไหว จะหาข้ออ้างไปทำไม?" ถานหย่าเดินเข้ามาแทรก "หรือว่าเดี๋ยวคุณจะพูดต่อว่า งั้นก็เติมยอดขั้นต่ำให้แทนสินะ!"

เถาเจี๋ยยกมือโบกปัด "เสียงอะไรน่ารำคาญ หึ่งๆ อยู่ได้ ที่นี่มาตรฐานความสะอาดไม่ผ่านเหรอ ผมได้ยินเสียงแมลงวันบินเต็มไปหมด"

ถานหย่าโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม "แก…"

"ถานหย่า เธอทำตัวกับลูกค้าแบบนี้เหรอ?" ชายคนหนึ่งที่สวมสูทดูท่าทางจะเป็นผู้จัดการเดินเข้ามา ปกติแล้วการแข่งขันของพนักงานเป็นเรื่องดี เขาก็สนับสนุน แต่การเสียมารยาทกับลูกค้ามันกระทบชื่อเสียงของซวงซิง เขาจึงเอ่ยห้าม

"ผู้จัดการหยางค่ะ คือหานเสวี่ยอิ๋งเรียกเพื่อนมาช่วยเติมยอดหลอกๆ ฉันเลยเตือนเธอหน่อย เขาจะนับว่าเป็นลูกค้าได้ยังไง? บางทีวันนี้เติม พรุ่งนี้ก็มาขอคืนเงินแล้ว"

ผู้จัดการหยางยกมือห้ามไม่ให้เธอพูดต่อ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับเถาเจี๋ย "คุณครับ ถ้าคุณจะแค่ช่วยเพื่อน ผมว่าไม่มีความจำเป็นหรอกครับ เรื่องนี้ไม่ใช่การเล่นขายของของเด็กๆ ต่อให้ทำไปเพื่อเอาชนะกัน สุดท้ายมันก็ไม่มีความหมายอะไรหรอกครับ"

คำพูดดูสุภาพมาก แต่เถาเจี๋ยก็มองออกว่าอีกฝ่ายกำลังลำเอียงเข้าข้างถานหย่า

"ผมกับคุณหานเพิ่งรู้จักกันครับ พอดีผมอยากออกกำลังกายเลยตามมาดู" เถาเจี๋ยหยิบมือถือออกมา "ช่วยติดต่อไปหาเจ้าของร้านคุณที ถามให้หน่อยว่าร้านนี้ขายไหม"

ถานหย่ากลั้นไม่อยู่ ตบขาหัวเราะจนตัวงอ "ฮ่าๆ ยิ่งพูดยิ่งโม้ ยังมีหน้ามาถามว่าเจ้าของร้านขายไหม ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะว่าจะเหมาซื้อตึกนี้ด้วย ขี้โม้ก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย"

ตอนนี้แม้แต่ผู้จัดการและลูกค้าของถานหย่าต่างก็เริ่มมองเถาเจี๋ยด้วยสายตาดูแคลน

ลูกค้าพุงพลุ้ยเบ้ปาก "ฉันจะบอกให้ว่าเซินตูเป็นของฉันก็ได้ แต่นั่นก็ต้องดูว่ากินเหล้าเข้าไปกี่ขวด…"

ผู้จัดการหยางขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม "คุณครับ ร้านเราเปิดมาสิบปีแล้ว เจ้าของร้านไม่มีความคิดจะขายหรอกครับ ถ้าคุณไม่เติมเงิน ก็ไปนั่งพักด้านข้างก่อนเถอะ"

"เติมสิ ใครบอกว่าไม่เติม" เถาเจี๋ยยกมือถือขึ้นสแกนคิวอาร์โค้ดที่เคาน์เตอร์ "ผมเติมเท่าไหร่ คุณช่วยโทรหาเจ้าของร้านถามเขาให้หน่อยได้ไหม?"

"ถ้าคุณเติมสักห้าแสน ผู้จัดการของเราคงยอมโทรให้หรอก" ถานหย่าพูดพลางหันไปมองหานเสวี่ยอิ๋ง "เป็นไง ในฐานะรุ่นพี่ ฉันช่วยเธอได้แค่นี้นะ"

หานเสวี่ยอิ๋งรู้ว่านี่คือแผนปั่นหัวของถานหย่า จึงไม่อยากให้เถาเจี๋ยต้องขายหน้า "ไปกันเถอะ" เธอกระตุกชายเสื้อเขา

"ยอดเงินเข้าบัญชี 1,000,000 หยวน…"

ไม่ทันที่เถาเจี๋ยจะตอบโต้ เสียงจากลำโพงข้างๆ ก็ทำเอาทุกคนชะงักกึก ยกเว้นเถาเจี๋ย

เขาเขย่ามือถือเบาๆ "ตอนนี้ติดต่อเจ้าของร้านพวกคุณได้หรือยังครับ?"

ถานหย่า…

ผู้จัดการหยาง…

ลูกค้าของถานหย่า…

เติมจริงด้วย!

ควักจ่ายล้านหยวนเนี่ยนะ!

เหมือนกับว่าพวกเขาจ่ายแค่ร้อยหยวนอย่างนั้นแหละ

รวยแบบไม่เกรงใจมนุษย์มนาจริงๆ!

อายุยังน้อย ดูเหมือนนักศึกษา แถมการแต่งตัวก็ธรรมดาสุดๆ เรียกได้ว่านอกจากความหล่อแล้วไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ แต่กลับควักเงินล้านมาเติมแบบสบายๆ

อย่าว่าแต่เรื่องขอคืนเงินหรือไม่ แค่สามารถควักเงินก้อนนี้ออกมาได้ ก็ไม่ธรรมดาแล้ว

เซินตูเป็นเมืองที่ที่ดินแพงระยับ มีบ้านสักหลังก็กล้าอวดว่ามีทรัพย์สินเป็นล้าน แต่คนที่สามารถควักเงินสดล้านหยวนออกมาได้ง่ายๆ นั้นมีไม่เยอะหรอก

หานเสวี่ยอิ๋งเองก็อึ้งไปเลย เธอเอาใบปลิวให้เถาเจี๋ยเพราะแค่อยากเติมเงินเอง ไม่อยากให้แพ้จนดูน่าเกลียด ต่อให้ต้องถูกหักค่าคอมมิชชั่นไปบางส่วนเธอก็ยอม

ไม่นึกเลยว่าเขาจะไม่เพียงแค่ซื้อสมาชิกเอง แต่ยังควักเงินช่วยให้เธอได้หน้าได้ตาขนาดนี้

เพียงแต่บุญคุณครั้งนี้…

แล้วเขาที่รวยขนาดนี้ จะมาไม้เดียวกับคนพวกนั้น คือคิดไม่ซื่อหรือเปล่านะ…

และในเวลานี้ ไม่ทันที่ผู้จัดการหยางจะติดต่อไป เจ้าของร้านก็โทรเข้ามาเอง

"เสี่ยวหยาง นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันเพิ่งได้รับแจ้งเตือนว่าร้านเรารับเงินมาล้านนึง?"

ผู้จัดการหยางกลับไม่ได้รู้สึกยินดีแม้แต่น้อย นี่มันมีคนจะมาซื้อร้านเขา ถ้าเจ้าของขายขึ้นมา ตัวเขาเองจะยังทำงานต่อได้ไหม?

เศรษฐกิจตอนนี้ก็แย่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังถือว่ามีงานที่มั่นคง

เมื่อกี้เขายังทำท่าทางเหมือนจะสุภาพ แต่ความลำเอียงเข้าข้างถานหย่าที่ขยันทำงานนั้นชัดเจนมาก

เขาคงไม่หวังว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะมองไม่ออกหรอกนะ ต่อให้เขาจะใจร้อนเพราะหานเสวี่ยอิ๋งบ้าง แต่คนที่กล้าโยนเงินล้านทิ้งเหมือนเศษกระดาษแบบนี้ จะเป็นคนโง่เหรอ?

แต่เมื่อบอสถาม เขาก็ไม่สามารถไม่ตอบ

"บอสครับ มีลูกค้ามาที่ร้านครับ เพิ่งเติมเงินเข้ามา แล้วก็… ลูกค้าอยากสอบถามว่าบอสสนใจจะขายร้านไหมครับ"

"ให้ลูกค้าคนนั้นรอฉันก่อน ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

เจ้าของร้านน่ะอยากจะรักษามาดเอาไว้ แต่กิจการช่วงนี้มันทำยาก สองปีมานี้เขาประคับประคองมาได้ลำบาก แต่ผลประกอบการของร้านก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย

ตอนนี้มีคนอยากซื้อ มีหรือที่เขาจะใจเย็นอยู่ได้

ผู้จัดการหยางได้ยินเสียงวางสาย ก็ฝืนยิ้มออกมา "คุณครับ เจ้าของร้านบอกว่ารบกวนรอสักครู่นะครับ…"

เถาเจี๋ยพยักหน้า จากนั้นเดินตามผู้จัดการหยางไปนั่งที่มุมพักผ่อน พอเห็นหานเสวี่ยอิ๋งที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ไม่ไกลนัก ก็กวักมือเรียกเธอ

พอเธอเดินเข้ามา เถาเจี๋ยก็ชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "นั่งสิ ผมอยากซื้อร้านนี้จริงๆ ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก เพราะงั้นไม่ต้องเกรงใจ ถ้าตกลงกันได้ ผมยังมีเรื่องต้องรบกวนเธอหน่อย"

หานเสวี่ยอิ๋งไม่ได้เกรงใจ แต่รู้สึกหวั่นใจจริงๆ

ก่อนหน้านี้เคยมีคนพยายามทำตัวป๋าใส่ ซึ่งเธอไม่เคยสนใจเลย แต่คนนี้โหดกว่า ไม่พูดพร่ำทำเพลง เติมเงินล้านนึงแถมจะซื้อร้านต่อเลย…

ใครๆ ก็บอกว่าของฟรีน่ะแพงที่สุด เหมือนกันนั่นแหละ การที่เขาไม่บอกเงื่อนไขอะไรเลยต่างหากที่ทำให้คนรู้สึกไม่มั่นคงที่สุด

แต่เถาเจี๋ยพูดออกตัวไว้ก่อนแล้วว่าเรื่องของเขากับเธอไม่เกี่ยวกัน

เอ๊ะ เดี๋ยวสิ

เกี่ยวกันไม่มาก แปลว่า… จริงๆ แล้วก็เกี่ยวกันสินะ?