บทที่ 81 เดิมพัน

"ทุกคนตามฉันมา ระวังบันไดด้วยนะคะ หลีกทางให้หน่อยค่ะ…"

ทั้งสองเดินตามกันไปยังฟิตเนสซวงซิง แต่ยังไม่ทันก้าวเข้าไป ก็ถูกกลุ่มคนที่เด็กสาวคนเมื่อกี้พามา เบียดไปอยู่ด้านหลัง

"ถานหย่า เธอจะ…" หานเสวี่ยอิ๋งกลืนคำด่าลงคอ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยความโกรธ

"ฉันจะทำไม? อ้อ จริงด้วย ฉันมีลูกค้าค่ะ" ถานหย่ายืดอกขึ้นเล็กน้อยพลางเหลือบมองเถาเจี๋ย พอเห็นเขาใส่ชุดออกกำลังกายแสนธรรมดา ก็อดจะดูแคลนไม่ได้

"แหม หายากนะเนี่ย เธอเปิดร้านได้แล้วเหรอ? ไหนบอกไม่รับลูกค้าผู้ชายไง? แหกกฎเหรอจ๊ะ? แต่คนที่เธอหามาได้เนี่ย กำลังซื้อดูจำกัดนะ เอาไหมล่ะ เดี๋ยวฉันติดต่อคุณชายหวังให้ จะได้ช่วยเติมสักแสนแปดหมื่นให้เธอเป็นค่าขนม"

เสื้อผ้าของเถาเจี๋ยถงฮุ่ยเป็นคนช่วยดูแลให้ นอกจากช่วงแรกที่ซื้อเสื้อผ้าแบรนด์หรูมาชุดใหญ่แล้ว พอเห็นเขาชอบใส่ชุดธรรมดาๆ มากกว่า เธอก็ซื้อแบรนด์ทั่วไปให้เขาบ้าง ทำให้ดูสมกับเป็นนักศึกษามากขึ้น แต่เมื่อเทียบกับพวกคนรวยแล้ว ก็อดจะดูซอมซ่อไปหน่อยไม่ได้

เถาเจี๋ยไม่ได้ใส่ใจ แต่หานเสวี่ยอิ๋งโกรธจนแทบระเบิด "ถานหย่า เธออยากจะเกาะคนรวยน่ะเรื่องของเธอ แต่อย่าเอาคนอื่นไปเปรียบเทียบกับเธอได้ไหม"

"ทำเป็นสูงส่งไปเถอะ จะเอาความรักไม่เอาเงิน คนนี้น่ะเหรอ แฟนเธอเหรอ? มาช่วยสร้างภาพล่ะสิ? หน้าตาใช้ได้นะ แต่น่าเสียดาย ดันเป็นไอ้กระจอก"

ถานหย่าคนนี้กับหานเสวี่ยอิ๋งเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่สมัยเรียน พอมาทำพาร์ทไทม์ที่ฟิตเนสซวงซิงทั้งคู่ ก็เลยเกิดการแข่งขัน ยิ่งดูเหมือนน้ำกับไฟ รูปร่างหน้าตาของเธอถือว่าได้คะแนนสัก 80 ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน แต่กลับดูมีความกร้านโลกมากกว่าหานเสวี่ยอิ๋งอยู่หลายส่วน

เถาเจี๋ยไม่คิดว่าเธอจะจู่โจมเขาด้วย จึงขมวดคิ้ว "อายุยังน้อย แต่ทำตัวชะนีเรียกพี่ ฟังจากที่เธอพูด ดูเหมือนจะเป็นคนรวยนะ แต่ทำไมถึงมาทำงานที่นี่ล่ะ? มาหาประสบการณ์ชีวิตเหรอ?"

"แก… อยากเป็นฮีโร่ช่วยสาวสวยใช่ไหมล่ะ ก็ดูสภาพตัวเองบ้างว่ามีเงินในกระเป๋ากี่บาท ฉันจะคอยดูละกันว่าแกจะช่วยหานเสวี่ยอิ๋งทำยอดได้เท่าไหร่"

ถานหย่าพูดจบก็เดินกระแทกไหล่เขาไป

เธอเองก็ไม่กล้าทำเกินไปนัก เผื่อว่าเขาเป็นลูกค้าของร้านจริงๆ แล้วถูกร้องเรียนขึ้นมา โบนัสเธอก็จะโดนหัก เดือนนี้เธอทำยอดบัตรสมาชิกไปสิบกว่าใบ บวกกับค่าคอมมิชชั่นคลาสส่วนตัวรวมแล้วได้มากกว่าสองหมื่น เพื่อมาแข่งกับหานเสวี่ยอิ๋งแล้วทำให้ตัวเองเสียผลประโยชน์ มันไม่คุ้ม เธอแค่นเสียงฮึในลำคอ ก่อนจะพากลุ่มคนที่เธอหามาขึ้นลิฟต์ไป

หานเสวี่ยอิ๋งดึงแขนเถาเจี๋ย "เราไปทางบันไดกันเถอะ"

เถาเจี๋ยไม่ซีเรียส ฟิตเนสซวงซิงอยู่ชั้นสาม นั่งลิฟต์ไปก็ไม่ได้เร็วกว่าสักเท่าไหร่ ทั้งสองคนเดินขึ้นบันได พอถึงชั้นสอง หานเสวี่ยอิ๋งก็หยุดเดิน "ช่วยหน่อยนะ เดี๋ยวซื้อคลาสส่วนตัวของฉันที แต่สบายใจได้ ฉันไม่ให้คุณจ่ายเงินหรอก"

เถาเจี๋ยขำ "ตอนแรกมันเป็นเรื่องที่ผมตกลงจะช่วยคุณไม่ใช่เหรอ ทำไมกลายเป็นผมมาช่วยคุณซะงั้น อ้อ ถ้าคุณเป็นคนจ่ายเงิน แบบนี้มันต่างอะไรกับการที่เจ้าสาวจ่ายค่าสินสอดแต่งงานตัวเองล่ะเนี่ย"

โดนเถาเจี๋ยเปรียบเทียบแบบนี้เข้า หานเสวี่ยอิ๋งก็หน้าแดงก่ำ แต่พอลองคิดดู มันก็จริง… เธอหันไปมองเถาเจี๋ย "คุณแน่ใจนะว่าจะออกกำลังกาย? ไม่ได้แค่นึกครึ้มอกครึ้มใจ หรือมีจุดประสงค์แอบแฝงใช่ไหม? บอกไว้ก่อนนะ คลาสของฉันน่ะไม่ถูกหรอก"

"ถ้าอยากได้ของถูก ผมคงไปวิ่งชนต้นไม้กับคุณปู่ในสวนสาธารณะแต่เช้าแล้ว ไม่เสียเงินด้วย เผลอๆ อาจเข้าตาใครจนได้เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านด้วยซ้ำ" เถาเจี๋ยงอแขนโชว์กล้ามหน้าแขน "แต่ผมไม่ได้กะจะปั้นหุ่นให้กล้ามโตเป็นมัดๆ หรอก เอาแค่สุขภาพดีก็พอ"

"ฝันหวานเชียวนะ" หานเสวี่ยอิ๋งขำกับคำพูดของเขา ค้อนให้หนึ่งวง "ยังไงซะคุณก็มาช่วยฉัน คลาสของฉันฉันจะไม่เก็บเงินคุณ แต่ยังไงคุณก็ต้องมาใช้บริการที่นี่ ค่าคอมมิชชั่นของทางร้าน คุณคงไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

"อย่าเลย เป็นหนี้บุญคุณมันคืนยาก คุณให้คำแนะนำระดับมืออาชีพกับผม ผมได้รับบริการ จ่ายเงินก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว" เถาเจี๋ยแค่รู้สึกดีที่ได้อยู่กับสาวสวย ไม่ได้คิดจะไปจีบเธอจริงๆ จังๆ เสียหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินด้วย

"อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือนก่อนแล้วกัน คลาสของฉันราคาไม่เบานะ" หานเสวี่ยอิ๋งเชิดคางมนขึ้นอย่างภูมิใจ "ค่าคลาสสิบครั้ง ราคาแทบไม่ต่างกับค่าสมาชิกรายปีเลยนะ"

"ไม่มีปัญหา" เถาเจี๋ยเดินก้าวขึ้นข้างบน

หานเสวี่ยอิ๋งเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนรวยจริงๆ หรือแค่ทำฟอร์มไปงั้น แต่เมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีเวลาจะมาพูดอะไรมาก ได้แต่ปล่อยไปตามสถานการณ์

พอถึงชั้นสาม ในโถงกว้างขวาง ถานหย่ากำลังพากลุ่มคนห้าหกคนเดินดูโปรเจกต์ต่างๆ ของฟิตเนสซวงซิง

"จักรยานออกกำลังกายเหมาะสำหรับบริหารระบบหัวใจและปอดค่ะ ช่วยเซฟข้อเท้าและข้อต่อได้ดีกว่าการวิ่งจ็อกกิ้ง ส่วนถ้าอยากสร้างกล้ามเนื้อ ก็ต้องเป็นพวกการยกเวทนั่นล่ะค่ะ…"

"สแกนคิวอาร์โค้ดที่อยู่ในมือฉันได้เลยค่ะ จะสมัครสมาชิกผ่านมินิโปรแกรมก็ได้ มีทั้งแบบรายเดือน รายครึ่งปี แล้วก็รายปี แน่นอนว่าถ้าต้องการเทรนเนอร์ส่วนตัวคอยดูแล ก็ยังมีบัตรทองกับบัตรไดมอนด์ให้เลือก แต่ราคาก็จะสูงขึ้นอีกนิดนึงนะคะ"

ทันใดนั้นก็มีคนยกมือ "คนสวยครับ เทรนเนอร์คือคุณหรือเปล่า? ถ้าเป็นคุณ ผมอาจจะพิจารณานะ"

ถานหย่ายิ้มพลางตบไหล่อีกฝ่าย "ฝันไปเถอะค่ะ เทรนเนอร์ประจำน่ะเขาคุมคลาสใหญ่ คนหนึ่งคุมสิบกว่าคนนู่น ฉันเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัว ราคาเลยจะแพงกว่าหน่อย"

"จะแพงสักแค่ไหนเชียว? จัดมาสิบคลาสเลย" ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยพูดอย่างป๋า ควักโทรศัพท์ออกมา "จ่ายเงินที่ไหน?"

พอเขานำร่องแบบนั้น ชายหนุ่มคนอื่นๆ ที่เล็งๆ ถานหย่าไว้อยู่แล้วก็เลยไม่ยอมน้อยหน้า พากันสมัครสมาชิกตามๆ กัน แถมยังมีสองคนที่ซื้อคลาสส่วนตัวของถานหย่าคนละสิบคลาส คนพวกนี้แต่ละคนใส่สูทผูกไท ดูเป็นพวกฐานะดีหรือคนระดับอิลิท เมื่อเทียบกับเถาเจี๋ยที่แต่งตัวเป็นนักศึกษาแล้ว ให้ความรู้สึกเหมือนรถอัลโต้มาเจอกับรถออดี้เป๊ะๆ

ถานหย่าตื่นเต้นมาก ปกติแค่หาลูกค้าบัตรรายครึ่งปีได้วันละใบก็ถือว่าดีมากแล้ว บวกกับนิสัยขี้อ้อนและเข้าถึงง่ายของเธอ ทำให้ขายคลาสส่วนตัวในร้านได้เงินเพิ่มอีกพันแปดร้อยบาทก็ถือว่าหรูแล้ว วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ขายบัตรรายเดือนไปสามใบ รายครึ่งปีสองใบ แถมยังมีรายปีอีกหนึ่งใบ บวกกับคลาสส่วนตัวอีกยี่สิบคลาส ค่าคอมมิชชั่นบัตรสมาชิก 10% ส่วนคลาสส่วนตัว 80% เป็นของเทรนเนอร์ แค่แป๊บเดียวก็ได้เงินเข้ากระเป๋าไป 9,100 บาทแล้ว

"เถ้าแก่ทั้งสองท่านสบายใจได้ค่ะ มาฝึกกับฉัน รับรองว่าสิบคลาสที่ซื้อไปคุ้มค่าแน่นอน จะให้มีซิกแพคแปดลูกก็ไม่ใช่เรื่องฝันอีกต่อไป"

ถานหย่าเดินผ่านเถาเจี๋ยและหานเสวี่ยอิ๋งไปโดยจงใจพูดเสียงดังใส่ลูกค้า เธอกับหานเสวี่ยอิ๋งอยู่ปีสี่เหมือนกัน กำลังจะจบการศึกษาเหมือนกัน ต่างกันแค่เธอใช้เวลาเพียงคืนเดียวเป็นค่าแลกเปลี่ยน เพื่อเบียดแย่งโอกาสในการเข้าคณะนาฏศิลป์ไปจากหานเสวี่ยอิ๋งที่เต้นบัลเล่ต์ได้ดี เพียงเพราะชายหนุ่มในฝันของเธอเป็นไอ้หมาเลียของหานเสวี่ยอิ๋ง พอไม่ได้เข้าหน่วยงานรัฐ หานเสวี่ยอิ๋งถ้าหางานใหม่ไม่ได้ ก็คงต้องออกมาหางานทำเอง

นักศึกษาจากวิทยาลัยศิลปะ ถ้าไม่ได้เข้าคณะนาฏศิลป์ การจะแจ้งเกิดด้วยตัวเองมันยากลำบากแค่ไหน พวกเธอรู้ดีที่สุด ถานหย่าแย่งโอกาสไปจากหานเสวี่ยอิ๋ง พร้อมกับปล่อยข่าวลบๆ เกี่ยวกับเธอ ทำให้หานเสวี่ยอิ๋งพลาดโอกาสไปหลายครั้งเพราะเรื่องที่กุขึ้นมาเองพวกนี้ ไม่นึกเลยว่าเธอจะยอมทิ้งการสมัครงานผ่านมหาวิทยาลัย แล้วออกมาหางานพาร์ทไทม์ทำข้างนอกแทน

การที่หานเสวี่ยอิ๋งไม่ถือสาหาความกับการใส่ร้ายและกลั่นแกล้งของถานหย่า ทำให้ถานหย่ารู้สึกเหมือนต่อยหมัดลงบนปุยฝ้าย หงุดหงิดจนแทบบ้า ดังนั้นเธอเลยตามมาที่นี่ด้วย เธอจะทำให้หานเสวี่ยอิ๋งไม่มีที่ยืนแม้แต่ในงานพาร์ทไทม์ ต่างจากเธอที่เข้ากับคนง่าย หานเสวี่ยอิ๋งไม่รับลูกศิษย์ผู้ชายเลย ถึงคนจะซื้อคลาสส่วนตัวน้อย แต่ก็ยังพอมีรายได้หลักพันต่อเดือนจากการขายบัตรสมาชิก

โดยเฉพาะเพราะหานเสวี่ยอิ๋งไม่รับลูกศิษย์ผู้ชาย พวกคุณหนูเจ้าสำราญเลยยิ่งสนใจเธอเข้าไปใหญ่ มีคนประกาศกร้าวด้วยว่า ถ้าหานเสวี่ยอิ๋งยอมมาเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวให้ จะเติมเงินให้หนึ่งแสน! นี่มันส่งเงินให้ชัดๆ แล้วถานหย่าอย่างเธอด้อยกว่าแม่ดอกบัวขาวหานเสวี่ยอิ๋งตรงไหน? เธออิจฉาหานเสวี่ยอิ๋งมาตั้งแต่สมัยเรียน ไม่นึกเลยว่ามาทำงานพาร์ทไทม์ก็ยังต้องมาเห็นเธอแย่งซีนอีก ถานหย่าโกรธจัด เลยปล่อยข่าวลือในหมู่พนักงานฟิตเนสซวงซิงว่าหานเสวี่ยอิ๋งพลาดโอกาสเข้าคณะนาฏศิลป์เพราะปัญหาเรื่องทำตัวเหลวแหลก คนจำพวกนี้จะไปปิดบังใครได้? พอมันเข้าหูหานเสวี่ยอิ๋ง ทั้งสองก็แตกหักกันอย่างสิ้นเชิง จึงท้าพนันกันว่าวันนี้ใครทำยอดได้น้อยกว่า คนนั้นต้องเก็บของไสหัวไป