บทที่ 80 โอกาสสุดท้าย

ดูออกเลยว่าถ้าผมลังเลแม้แต่นิดเดียว โค้ชตัวเล็กอย่างหานเสวี่ยอิ๋งคงถอดใจไปทันที

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนคิวอาร์โค้ดลงทะเบียนทันที เลือกแพ็กเกจรายปีแล้วกดโอนเงินไปแบบไม่ต้องคิด

พอเห็นว่าโอนเงินเสร็จเรียบร้อย หานเสวี่ยอิ๋งถึงค่อยผ่อนคลายลง "ในแอปฯ มีที่อยู่ยิมกับเวลาเปิดปิดบอกไว้หมดค่ะ คืนเงินได้ภายใน 3 วันหลังจากสมัคร ถ้าเกินจากนี้จะหัก 10 เปอร์เซ็นต์แล้วคืนส่วนที่เหลือให้…"

แนะนำสั้นๆ จบเธอก็ยกมือเล็กๆ ขึ้นโบก "งั้นลาล่ะค่ะ ไม่กวนเวลาเดตคุณแล้ว"

"ใครบอกคุณว่าผมมาเดต?" เถาเจี๋ยพูดจบก็เหลือบเห็นกุหลาบสามสิบกว่าดอกในมือ เลยดึงออกมาดอกหนึ่งแล้วยื่นให้ "ผมแค่เห็นเด็กสาวคนหนึ่งขายดอกไม้อยู่ในอากาศหนาวๆ แบบนี้แล้วรู้สึกสงสารน่ะ"

หานเสวี่ยอิ๋งถอยหลังไปสองก้าว "ฉันต้องทำงานต่อ คุณไปจีบคนอื่นเถอะ"

"แค่เนี่ยนะเรียกว่าจีบ? ง่ายไปมั้ง" พูดจบเขาก็ยื่นดอกไม้ให้คู่สามีภรรยาผมขาวที่เดินผ่านมา "คุณลุงครับ ผมขอมอบดอกไม้ให้คุณป้าสักดอก ไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ? สุขสันต์วันคริสต์มาสนะครับ!"

"โอ้ ขอบใจนะ ขอบใจจ้ะ เท่าไหร่เหรอ?"

คุณลุงทำท่าจะควักเงินจ่าย แต่เถาเจี๋ยรีบห้ามไว้ "ไม่ต้องครับ มาถึงวัยคุณลุงคุณป้าแล้วยังได้เดินจูงมือกันแบบนี้ ถือเป็นไอดอลของผมเลยครับ ดอกไม้ที่มอบให้ไอดอล ผมจะไปกล้าคิดเงินได้ยังไง"

คุณป้าฟังแล้วก็ยิ้มจนตาหยี "พ่อหนุ่มนี่ปากหวานจริง แต่อย่างไรเราก็รับของเธอเปล่าๆ ไม่ได้ เอาแบบนี้ละกัน…"

ว่าแล้วก็หยิบปิ่นเงินแท้ออกมาจากกระเป๋า เดินเข้าไปคว้ามือหานเสวี่ยอิ๋งที่ยังยืนงงอยู่มาวางใส่มือ "ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอก ถือว่าเป็นของขวัญตอบแทนก็แล้วกัน ขอให้เส้นทางความรักของพวกหนูราบรื่นนะ"

พูดจบก็จูงมือคู่ชีวิตหายเข้าไปในฝูงชน บนถนนคนเดินผู้คนหนาแน่น กว่าหานเสวี่ยอิ๋งจะหายมึนงง สองตายายก็ลับตาไปเสียแล้ว

เธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามไปไกลแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิดแล้วเดินกลับทางเดิม ระหว่างทางเห็นสาวๆ ที่เดินควงคู่มากับแฟนหลายคู่ถือดอกกุหลาบอยู่ในมือ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นฝีมือไอ้หล่อหน้าหม้อนั่นที่แจกไปทั่วก็ได้

ก็จริงอย่างที่คิด กลับมาถึงจุดเดิม เถาเจี๋ยยังเหลือกุหลาบอีกดอกเดียว พอเห็นเธอเดินกลับมาก็อดขำไม่ได้ "ตามทันไหม?"

หานเสวี่ยอิ๋งเบะปาก ชูปิ่นในมือขึ้น "คุณเก็บไว้เถอะ ไม่ได้ให้ฉันสักหน่อย"

"ให้ผมแล้วทำไมถึงไปอยู่ในมือคุณล่ะ?" เถาเจี๋ยแกล้งไขสือ

"ยังจะมาพูดอีก เมื่อกี้ทำไมไม่ยอมอธิบายล่ะ?" หานเสวี่ยอิ๋งรู้สึกน้อยใจ ตอนที่ถูกเข้าใจผิดเธอยังไม่ทันตั้งตัว เถาเจี๋ยเห็นชัดๆ ว่าช่วยแก้ต่างให้ได้แต่กลับยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ

"ก็บอกแล้วว่าไม่ใช่ของมีค่าอะไร ถือว่าเป็นของที่ระลึกแล้วกัน" เถาเจี๋ยไม่เก็บมาใส่ใจ แล้วยื่นกุหลาบดอกสุดท้ายในมือให้ "วันนี้คุณกำไรสุดๆ แล้ว เอานี่ไปอีกดอก สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ"

หานเสวี่ยอิ๋งรับไปโดยอัตโนมัติ แต่ก็ยัดปิ่นเงินใส่มือเขาแทน "แลกกัน"

"แบบนี้จะไม่ดีมั้งครับ ของคุณนะ" เถาเจี๋ยก้มมองปิ่นในมือ เป็นปิ่นเงินแท้ลายดอกเหมยดูเก่าแก่ แม้ราคาค่างวดจะไม่เท่าไหร่ แต่ดูท่าจะมีคุณค่าทางใจไม่น้อย

"ก็ไม่ได้ให้ฉันสักหน่อย" หานเสวี่ยอิ๋งหลุดปากออกมา ใบหน้าแดงระเรื่อทันควัน "ยังไงฉันก็ไม่เอาหรอก"

"ไปดูที่ร้านคุณหน่อยไหมล่ะ?" เถาเจี๋ยว่างพอดี แถมดูจากที่อยู่ก็ไม่ได้ไกลกัน ที่สำคัญคือเขาเพิ่งรู้จักหานเสวี่ยอิ๋ง การมีเธอมาช่วยดึงความสนใจ ทำให้เขาไม่ต้องจมอยู่กับเรื่องชาวบ้าน

"ฉันต้องแจกใบปลิวต่อน่ะ" หานเสวี่ยอิ๋งไม่ได้ตั้งแง่กับเขาเหมือนเมื่อครู่แล้ว แต่พอเหลือบเห็นใบปลิวปึกหนาในมือและนึกถึงการพนันที่ทำไว้กับรุ่นพี่ ก็ได้แต่ส่ายหัว "ยิมอยู่ใกล้ๆ นี่แหละ คุณมองไปทางนั้นสิ เห็นป้ายร้านแล้วใช่ไหม? เดินไปยื่นหมายเลขในแอปฯ ให้เขาดู เดี๋ยวก็มีคนต้อนรับเองแหละ"

"บริการหลังการขายคุณแย่ไปหน่อยนะ หลอกให้สมัครแล้วทิ้งขว้างแบบนี้เหรอ!" เถาเจี๋ยเพิ่งเคยเจอวิธีปฏิบัติกับลูกค้าแบบนี้เป็นครั้งแรก

"ก็ไม่ได้ขาด้วนสักหน่อย เดินไปเองสองสามก้าวไม่ได้หรือไง" หานเสวี่ยอิ๋งเพิ่งจะทำยอดขายแพ็กเกจรายปีได้ แต่พอเหลือบไปเห็นทางโน้น อารมณ์เธอก็ดิ่งลงเหวทันที

ไม่ไกลจากตรงนั้น มีผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนเธอกำลังถูกลูกค้าหลายคนรุมล้อม พอเห็นหานเสวี่ยอิ๋งมองมา อีกฝ่ายก็โบกมือถือใส่ แววตาเยาะเย้ยนั่นบอกเลยว่ายอดขายคงจะดีกว่าเธอแหงๆ

"แข่งกันอยู่หรือไง?" เถาเจี๋ยปราดเดียวก็เข้าใจ "นับรายหัวหรือนับยอดขายล่ะ?"

"เรื่องของคุณหรือไง" หานเสวี่ยอิ๋งตัดบทแล้วเดินเลี่ยงไปแจกใบปลิวต่อ

"ถ้าคุณมาเป็นเทรนเนอร์ส่วนตัวให้ผม ผมช่วยปั๊มยอดให้ได้นะ" เถาเจี๋ยเดินตามไปแถมยังหยิบใบปลิวมาช่วยแจกอีกแรง

หานเสวี่ยอิ๋งเบะปาก เห็นหน้าตาหล่อเหลาดูเป็นหนุ่มรุ่นใหม่ แต่เปิดปากมาดันใช้แต่มุกจีบสาวเชยๆ แบบนี้ เธอชักเสียดายแล้วสิว่าเมื่อกี้ยื่นใบปลิวให้เขาทำไม

"ฉันไม่รับลูกค้าผู้ชาย" หานเสวี่ยอิ๋งพยายามปฏิเสธ เธอหันไปทักทายสุภาพสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วมสองคน "สวัสดีค่ะ ฟิตเนสซวงซิงมีคลาสโยคะปรับสรีระนะคะ อยู่ตรงถนนคนเดินนี่เอง ลองแวะไปดูได้นะคะ!"

ทั้งสองคนรับไปแล้วมองหานเสวี่ยอิ๋งแวบหนึ่ง ก่อนจะสบตากันแล้วยื่นใบปลิวกลับมา "ขอโทษนะจ๊ะ พวกเราคงไม่ใช้บริการน่ะ"

"ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ" หานเสวี่ยอิ๋งผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยังหลีกทางให้อย่างสุภาพ

"รู้ไหมทำไมพวกเธอถึงปฏิเสธคุณ?" เถาเจี๋ยโผล่มาข้างๆ เธออีกครั้งพลางบุ้ยปากไปทางหญิงวัยกลางคนสองคนนั้น

"ทำไมล่ะ?" คำถามนี้ดึงความสนใจของหานเสวี่ยอิ๋งได้ทันที เธอเองก็กลุ้มใจมาก ทำงานพาร์ทไทม์ที่ฟิตเนสซวงซิงมาได้เดือนหนึ่งแล้ว แต่ไม่มีใครยอมซื้อคลาสเทรนเนอร์ของเธอเลย ถ้าวันนี้ยังหาลูกค้าไม่ได้ เธอคงต้องลาออกจริงๆ

"เพราะถ้าผมเป็นผู้หญิง ผมก็ไม่เลือกคุณเหมือนกัน" เถาเจี๋ยพูดพลางกอดอก "เรื่องรูปร่าง คนที่ดูดีกว่าคุณมีไม่มากหรอก เรื่องหน้าตายิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่มีใครอยากมาเป็นตัวประกอบให้คุณหรอก ไก่สวยเพราะขน คนสวยเพราะแต่ง การฟิตหุ่นสวยๆ ก็เพื่อให้คนที่ตัวเองชอบดู แต่ถ้ามาฝึกกับคุณ โอกาสที่แฟนพวกเขาจะมาเจอคุณเข้ามันสูงมาก"

เขาดีดนิ้วดังเป๊าะแล้วทำมือเป็นรูปหัวใจตรงหน้าเธอ "มันอันตรายเกินไป ถ้าตาไม่บอดก็น่าจะแยกออกว่าอะไรคือเพชรพลอย อะไรคือเศษอิฐเศษกระเบื้อง"

"คุณคิดว่าผู้ชายทุกคนเป็นเหมือนคุณหรือไง" หานเสวี่ยอิ๋งไม่เคยคิดในมุมนี้มาก่อน แต่พอได้ฟังที่เถาเจี๋ยวิเคราะห์ก็อดใจแป้วไม่ได้ ถึงอย่างนั้นปากก็ยังแข็งอยู่

"แน่นอนว่าไม่ทุกคน อย่างน้อยพ่อของคุณก็รักคุณอย่างบริสุทธิ์ใจและไม่เห็นแก่ตัว ส่วนคนอื่นน่ะ… หึๆ"

ได้ยินเขาชมก็แอบดีใจอยู่หรอก แต่ประโยคถัดมาของเขามันน่าหมั่นไส้ชะมัด เธอจึงหันหลังไปมองหาเป้าหมายต่อ

"ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรก ถือว่าแลกเปลี่ยนกัน คุณยอมเป็นเทรนเนอร์ให้ผม แล้วผมจะช่วยให้คุณชนะเอง" เถาเจี๋ยไม่มีทีท่าขัดเขินสักนิด เขาเดินก้าวไปขวางหน้าเธออีกรอบ "อย่าปล่อยโอกาสหลุดมือล่ะ ผมไม่ได้คิดจะช่วยใครง่ายๆ หรอกนะ"

หานเสวี่ยอิ๋งจนปัญญาจะทำอะไรเขา ได้แต่หยุดเดิน "ผู้ชายพวกคุณเป็นแบบนี้กันทุกคนเลยหรือไง มั่นหน้าเกินเบอร์ แล้วก็ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ"

เธอสำรวจเถาเจี๋ยอีกครั้ง "ดูทรงแล้วก็น่าจะเป็นนักศึกษาเหมือนกันสินะ จ่ายตั้งหกพันเพื่อมาจีบสาวเนี่ย เสียดายเงินล่ะสิ รู้อยู่หรอกว่าคุณแกล้งทำเป็นเสี่ย ตอนนี้กดขอเงินคืนยังทันนะ ไม่เสียอะไรด้วย ในแอปก็กดยื่นเรื่องได้เลย อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ"

"เป็นนักศึกษาแล้วมันทำไม วางใจเถอะ ผมไม่ใช่พวกเด็กไม่รู้ประสีประสา ไม่กดขอเงินคืนหรอก" เถาเจี๋ยดึงใบปลิวจากมือเธอมา "ถามจริง คุณไม่เชื่อในปาฏิหาริย์บ้างเหรอ" พูดจบก็โบกใบปลิวในมือแล้วเดินตรงไปยังฟิตเนสซวงซิง

"ประสาทหรือไงเนี่ย!" พอใบปลิวถูกแย่งไป หานเสวี่ยอิ๋งก็จำต้องวิ่งเหยาะๆ ตามไป "เลิกกวนได้ไหม ฉันกับคุณไม่ได้มีเรื่องแค้นเคืองอะไรกันสักหน่อย จะมาแกล้งฉันทำไม"

เถาเจี๋ยชูใบปลิวขึ้นสูง หานเสวี่ยอิ๋งกระโดดคว้าสองรอบก็ยังไม่ถึง เธอโมโหจนยกขาเตะแต่เขาก็เอี้ยวตัวหลบได้ทัน จังหวะนั้นความน้อยใจพุ่งปรี๊ดจนแสบจมูก น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงเผาะลงมา

เถาเจี๋ยกลับไม่สะทกสะท้าน ยังคงชูมือค้างไว้ "จะไปไม่ไป ผมให้โอกาสครั้งสุดท้ายแล้วนะ"

"เป็นนักศึกษาแล้วยังไง? วางใจเถอะ ผมไม่ใช่เด็กอมมือหรอกนะ ไม่ทำเรื่องขอคืนเงินให้เสียเวลาแน่" เถาเจี๋ยคว้าใบปลิวจากมือเธอมาถือไว้ "หรือว่าคุณไม่เชื่อในปาฏิหาริย์กันล่ะ?"

พูดจบเขาก็สะบัดใบปลิวในมือเล่น แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังฟิตเนสซวงซิง

"ที่คุณพูดน่ะ… ถ้าทำไม่ได้ ฉัน… ฉัน…" หานเสวี่ยอิ๋งอึกอัก เธอสังเกตเห็นชัดเจนว่าเถาเจี๋ยไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่เคยตามจีบเธอมาก่อนเลย

ภายนอกเขาดูเหมือนพวกตื้อดะ แต่กลับไม่มีท่าทีลดตัวลงไปง้อเธอเลยสักนิด ไม่ใช่พวกที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเธอจนเสียความเป็นตัวเอง

จนถึงตอนนี้ เธอยังนึกคำขู่ที่ดูขึงขังไม่ออกเลยสักคำ