บทที่ 79 ออกกำลังกาย

เช้าวันรุ่งขึ้น เถาเจี๋ยไม่ได้นอนตื่นสายเหมือนเคย พอลุกมาออกกำลังกายตามเถี่ยจู้ได้แค่ไม่กี่นาที เขาก็เริ่มถอดใจ

พี่หมาเห็นเถาเจี๋ยดูหงอยๆ ข้าวเช้าก็ไม่แตะ กลับถือขวดเหล้าเอ้อร์กัวโถวกระดกแทนมื้อเช้าอยู่คนเดียวพลางอมยิ้มขำ "นายอย่าไปเทียบกับมันเลย เบ่งกล้ามเป็นมัดๆ จะมีประโยชน์อะไร สู้หันมาดูแลสุขภาพยังดีกว่า"

ประโยคเดียวทำเอาเถาเจี๋ยถึงกับชะงัก

ตอนนี้เขามีเงินแล้ว คุณภาพชีวิตย่อมการันตีได้ ทว่าอายุขัยกลับเป็นสิ่งที่ไม่ว่าใครก็ฝืนไม่ได้

เรื่องดูแลสุขภาพ สำหรับเขาดูเหมือนจะยังห่างไกล แต่ก็คล้ายถึงเวลาที่ต้องจัดเข้าตารางชีวิตได้แล้ว

ตำราหวงตี้เน่ยจิงเขาก็เคยอ่าน สิ่งที่เขียนไว้ดูคลุมเครือจนชวนให้รู้สึกว่าลึกลับซับซ้อนเกินหยั่งถึง ทว่าหลักการหลายอย่างกลับไม่อาจปฏิเสธได้

อย่างเช่นเรื่องกินอาหารให้พอเหมาะ หรือการใช้ชีวิตประจำวันให้เป็นเวลา…

แต่ถ้าต้องทำแบบนั้น ชีวิตนี้จะยังเหลือความสุขตรงไหนกัน?

ทว่าวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด ก็คือเทคโนโลยีชีวภาพล้ำสมัยบางอย่างที่สามารถอาศัยพลังภายนอกมาช่วยยืดอายุขัย

เพียงแต่สำหรับคนธรรมดา นอกจากจะไม่มีปัญญาจ่ายแล้ว ช่องทางเข้าถึงก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว คนที่มีต้นทุนหนากว่าเขาคงมีไม่มากนัก

และคนที่ห่วงชีวิตตัวเองขนาดนี้ในวัยเดียวกับเขา ก็คงมีไม่กี่คนเช่นกัน…

ในประเทศเรื่องพวกนี้เริ่มต้นค่อนข้างช้า เขาจึงทำได้แค่มองหาลู่ทางในต่างแดน

เขากลับไปที่ห้องหนังสือ มุดข้ามไฟร์วอลล์ออกไปเพื่อหาข้อมูลด้านนี้

ไม่ค้นก็ไม่รู้ พอได้เห็นก็ทำเอาตาโตเป็นประกาย

งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์แนวนี้ในต่างแดน มีคนคอยสนับสนุนเงินทุนมาตั้งนานแล้ว กระทั่งเริ่มผลิดอกออกผลมาไม่น้อย

น่าเสียดายที่คนธรรมดาไม่มีทางเข้าถึง ได้แค่อยู่ในวงสนทนาคาดเดากันไปเอง

ทว่าเถาเจี๋ยกลับมองว่าเรื่องนี้ย่อมมีมูล คนรวยล้นฟ้าพวกนั้น พอความสำเร็จก้าวไปถึงระดับหนึ่งแล้ว ในหัวจะคิดอะไรกันล่ะ?

นอกจากเรื่องส่งต่อความมั่งคั่ง ก็คงหนีไม่พ้นการคิดหาวิธีให้ตัวเองมีเวลาเสวยสุขกับผลงานเหล่านั้นให้นานขึ้นไม่ใช่หรือไง

ไม่อย่างนั้นจิ๋นซีฮ่องเต้จะส่งคนไปตามหายาอายุวัฒนะที่เกาะเซียนทำไม นั่นแสดงให้เห็นว่าพอคนเราไปถึงจุดหนึ่ง ความปรารถนาก็ย่อมเปลี่ยนไป

เขาค้นพบสถาบันวิจัยหลายแห่งที่กำลังต้องการเงินระดมทุน แถมทิศทางการวิจัยล้วนเน้นไปที่เรื่องยีนและโปรตีนแห่งชีวิตซึ่งเป็นสสารตรงเป้าหมายทั้งสิ้น

เถาเจี๋ยส่งรายชื่อเหล่านั้นให้ซ่งลวี่ ด้วยหลักการที่ว่ายอมหว่านพลาดดีกว่าปล่อยให้หลุดมือ ยังไงรวมกันแล้วก็แค่ไม่กี่ร้อยล้านดอลลาร์ สำหรับเขาแล้ว เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?

พริบตาเดียวก็เข้าสู่วันคริสต์มาส เดิมทีเขาตั้งใจจะกลับบ้าน แต่พอนึกถึงเรื่องที่รับปากแม่ไว้ เถาเจี๋ยก็เริ่มลังเล สาเหตุหลักคือไม่รู้จะพาใครกลับไปด้วยดี

ถงฮุ่ยย่อมสะดวกที่สุด แต่สำหรับเธอแล้ว ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงทดลองงาน จะมาตบหัวแล้วลูบหลังแจกลูกอมให้เลยคงไม่ได้

ส่วนหลี่ชิงหว่านก็ยุ่งจนหัวหมุน อยากจะปลีกตัวออกมายังทำไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเธอจะยอมให้ความร่วมมือหรือเปล่า

ด้านจ้าวฉาน ยิ่งไม่ต้องคิดเลย อย่าว่าแต่เธอยังไม่ปิดเทอม ต่อให้ปิดเทอมแล้ว เถาเจี๋ยก็ไม่กล้าพาเธอกลับไป

บาดแผลที่แม่ของเธอฝากไว้ให้ตระกูลเถาในตอนนั้น จนป่านนี้ยังเยียวยาไม่หาย ตัวเถาเจี๋ยเองยังไม่รู้เลยว่าจะต้องเผชิญหน้าอย่างไร

ส่วนศิษย์พี่หญิง ช่างเถอะ ยัยคนพึ่งพาไม่ได้นี่… ตั้งแต่หายจากอาการป่วย ร่างกายฟื้นตัวดีแล้วก็หายหน้าไปเลย อ้างว่าไปเจรจาดีลควบรวมกิจการ แต่เถาเจี๋ยสงสัยว่าเธอกำลังหลบหน้าเขาอยู่มากกว่า

เขาไม่อยากอุดอู้อยู่บ้านคนเดียว เถาเจี๋ยจึงบอกพี่หมาไว้คำหนึ่ง ก่อนจะเดินทอดน่องมายังถนนคนเดินที่อยู่ไม่ไกล

เดินวนไปรอบหนึ่ง พอเห็นเด็กหญิงขายดอกไม้ทำท่ากล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าเดินเข้ามาหา เขาก็รู้สึกหงอยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อก่อนดอกละห้าหยวนเขายังไม่กล้าซื้อ ตอนนี้รวยแล้วแท้ๆ แต่ข้างกายกลับไม่มีใครสักคน

เด็กหญิงตัวน้อยสวมเสื้อผ้าค่อนข้างบาง บนคอพันด้วยผ้าพันคอสีแดง ปลายจมูกแดงก่ำ พอเห็นคู่รักเดินผ่านไปมาก็ปรี่เข้าไปถาม แต่การค้ากลับไม่ค่อยดีเท่าไร

เขาจึงกวักมือเรียกตรงๆ "ดอกไม้ขายยังไงเหรอ"

เด็กหญิงเงยใบหน้าเล็กๆ ขึ้น แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามา "พี่ชาย จะซื้อเหรอคะ ดอกละสิบหยวน ยังสดอยู่เลยค่ะ"

เถาเจี๋ยถึงกับพูดไม่ออก…

ราคาขึ้นไวกว่าราคาบ้านเสียอีก…

ไม่สิ ตอนนี้ราคาบ้านมันตกนี่หว่า

"ลองนับดู ทั้งหมดเท่าไหร่ ฉันเหมาเอง" เถาเจี๋ยแกว่งโทรศัพท์ไปมา

เด็กหญิงชะงักไป ไม่นึกว่าเรื่องน่ายินดีจะมาเยือนกะทันหันขนาดนี้

เธอรีบก้มหน้าก้มตานับซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ "พี่ชาย ทั้งหมด…"

"ห้าร้อยพอไหม" เถาเจี๋ยจ่อหน้าจอมือถือไปที่คิวอาร์โค้ดในมือเธอ

"เกินค่ะ ยังเหลืออีกแค่สามสิบเจ็ดดอกเอง" ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กหญิงแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเพราะหนาวหรือเพราะเขินกันแน่

"ที่เหลือถือว่าซื้อเวลาให้เธอได้เลิกงานเร็วขึ้นแล้วกัน" เถาเจี๋ยลูบหัวเธอสองที

เขาก็เป็นเด็กที่โตมาจากครอบครัวยากจน ย่อมรู้ดีแก่ใจ ใครกันที่เป็นลูกคนรวยแล้วจะมาทำงานแบบนี้

"ขอบคุณค่ะพี่ชาย" เด็กหญิงยังทำความเคารพแบบกองหน้ายุวชน ก่อนจะส่งดอกไม้ในมือให้เถาเจี๋ย แล้วกระโดดโลดเต้นวิ่งกลับไปหาคนในครอบครัว

เถาเจี๋ยเงยหน้าขึ้น เห็นหญิงสาวนั่งอยู่บนวีลแชร์กำลังพยักหน้าส่งยิ้มขอบคุณมาทางเขา เขาจึงใช้ดอกไม้ในมือกวักทักทายเธอ

เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วดึงออกมาหนึ่งดอกยื่นให้ "ขอให้ชีวิตราบรื่นนะครับ! รีบกลับบ้านกันเถอะ"

ดวงตาของแม่เด็กหญิงเปียกชื้นขึ้นมาทันควัน เธอประกบสองมือเข้าด้วยกันพลางกล่าวขอบคุณไม่หยุดปาก

พอมองส่งเด็กหญิงเข็นวีลแชร์พาแม่ออกไป เถาเจี๋ยเพิ่งจะเริ่มคิดว่าจะจัดการกับดอกไม้ในมืออย่างไร แผ่นพับใบหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้า

"เถ้าแก่ สนใจฟิตเนสไหมคะ"

น้ำเสียงออดอ้อนเหน่อสำเนียงอู๋นุ่มนวลดังแว่วเข้าหู

เดิมทีเถาเจี๋ยคิดจะปฏิเสธไปตรงๆ แต่น้ำเสียงนี้กลับทำให้คนฟังยากจะเอ่ยคำนั้นออกมาได้ลงคอ

เขาหันไปมอง เห็นเด็กสาวหน้ากลมแป้นแก้มซาลาเปาสูงเกือบหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บกลับสวมเพียงชุดกีฬาแนบเนื้อกำลังยื่นมือมาหาเขา ในมือถือแผ่นพับของศูนย์ฟิตเนสใบหนึ่ง

เธอรวบผมหางม้าสูง ใบหน้าเล็กดูทะมัดทะแมง ผิวพรรณเต่งตึงเปี่ยมไปด้วยคอลลาเจน อายุน่าจะราวๆ ยี่สิบ ดูทรงแล้วน่าจะยังเป็นนักศึกษาอยู่ ทว่าขนาดหน้าอกหน้าใจกลับทิ้งห่างเพื่อนวัยเดียวกันไปไกลโข

"สมัครสมาชิกเหรอ"

เถาเจี๋ยยื่นมือไปรับมา ด้านบนมีแต่รูปเครื่องออกกำลังกายสารพัดชนิด เขาจึงส่ายหน้า "ใบปลิวนี้ออกแบบได้ไม่ดึงดูดเอาซะเลย"

"นี่เป็นภาพถ่ายจากสถานที่จริงของร้านเราทั้งหมดนะคะ มีเทรนเนอร์มืออาชีพคอยให้คำแนะนำด้วย…" เด็กสาวเริ่มร้อนรนเมื่อเห็นเขารับใบปลิวไปแล้วเปิดประเด็นด้วยการติเป็นอย่างแรก

"เธอเป็นเทรนเนอร์ด้วยเหรอ" เถาเจี๋ยจงใจกวาดตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

ชุดที่เด็กสาวสวมแม้จะไม่โป๊ ทว่าชุดกีฬาแนบเนื้อกลับขับเน้นทรวดทรงองค์เอวได้อย่างชัดเจน เธอจึงยกสองแขนขึ้นมากอดอกป้องกันตัว "แน่นอนสิคะ"

"ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่มืออาชีพ" เถาเจี๋ยเบะปาก

"ใครพูดกัน ฉันมีใบรับรองนะ!" เด็กสาวควักโทรศัพท์ออกมา เปิดรูปใบประกาศนียบัตรของตัวเองให้เถาเจี๋ยดู

"หานเสวี่ยอิ๋ง หนึ่งสามแปด…"

เด็กสาวที่ชื่อหานเสวี่ยอิ๋งรีบดึงโทรศัพท์กลับไปทันที "เห็นหรือยังล่ะ คุณเอาอะไรมาบอกว่าฉันไม่ใช่มืออาชีพ"

"ออกกำลังกายไปเพื่ออะไรล่ะ" เถาเจี๋ยถามอย่างนึกสนุก

"ก็เพื่อเสริมสร้างร่างกาย ปั้นหุ่นให้ดูดีน่ะสิ" หานเสวี่ยอิ๋งเชิดลำคอขาวผ่องขึ้น

"แล้วทำไมต้องเสริมสร้างร่างกาย ปั้นหุ่นให้ดูดีด้วยล่ะ"

"ก็เพื่อให้ดูสวยดูเท่ไงคะ"

"ขนาดเธอยังไม่ให้คนอื่นมอง แล้วจะออกกำลังกายไปทำซากอะไร" เถาเจี๋ยวกกลับเข้าประเด็นหน้าตาเฉย

หานเสวี่ยอิ๋งถึงกับพูดไม่ออก…

"คุณมันคนลามก!" เธอเบิกตากลมโต จ้องเขาอย่างโกรธจัด

ไม่เคยเจอคนหื่นที่พูดตรงขนาดนี้มาก่อน แถมยังหาเหตุผลมาเข้าข้างสายตาเสียมารยาทของตัวเองได้อีก เสียแรงที่หน้าตาหล่อเหลา ตัวเธอเองก็ตาถั่วจริงๆ ไม่รู้ผีตัวไหนเข้าสิงถึงได้เดินปรี่เข้ามาหาเขา

เดิมทีเธอยังคิดว่า ถ้าเจอคนที่ดูเข้าตา เธอจะยอมควักเงินตัวเองสมัครบัตรสมาชิกให้ไปเลย จะได้ไม่ต้องก้มหน้ายอมแพ้ยัยตัวแสบอย่างถานหย่า

นึกไม่ถึงว่าหน้าตาดูสุภาพเรียบร้อย แท้จริงแล้วกลับเป็นไอ้บ้ากามคนหนึ่ง

เธอถลึงตาใส่เถาเจี๋ยทีหนึ่งแล้วหมุนตัวเดินหนีทันที

"นี่!"

เถาเจี๋ยร้องเรียกไล่หลัง ทว่าหานเสวี่ยอิ๋งกลับยิ่งจ้ำอ้าวเร็วขึ้น

"สมัครบัตรก็ได้ เอาไหมล่ะ!"

หานเสวี่ยอิ๋งชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าที่ยังไม่หายเคือง

"บัตรรายเดือน หรือบัตรรายปีก็ได้ จะลงคอร์สเทรนเนอร์ส่วนตัวด้วยก็ได้นะ…"

เถาเจี๋ยค่อยๆ เพิ่มข้อเสนอทีละนิด

ช่วงนี้ไม่ได้วิ่งส่งอาหารแล้ว รูปร่างของเขาชักจะเริ่มเปลี่ยนไปจริงๆ ขนาดซิกแพ็กยังรู้สึกว่าไม่ฟิตเปรี๊ยะเหมือนเดิม

ประสบการณ์การฝึกแบบสายบ้าพลังของเถี่ยจู้เอามาใช้กับผมไม่ได้ผลหรอก

ยอมเสียเงินจ้างคนที่เป็นมืออาชีพมาช่วยแนะนำก็นับเป็นทางเลือกที่ไม่เลว

หานเสวี่ยอิ๋งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับมาหาผม เธอเปิดคิวอาร์โค้ดในแอปฯ ขึ้นมาให้ดูแบบกล้าๆ กลัวๆ “บัตรรายเดือนหนึ่งพัน บัตรครึ่งปีสี่พัน ส่วนรายปีหกพันค่ะ ส่วนคอร์สเทรนเนอร์ส่วนตัวก็มีเรตสองร้อย สามร้อย ไปจนถึงห้าร้อยบาท แล้วแต่ระดับความเชี่ยวชาญ เริ่มต้นที่สิบคอร์สค่ะ”

ถ้าไม่ต้องควักเนื้อตัวเองจ่ายได้ ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุดอยู่แล้ว