บทที่ 78 สัญญาสามข้อ

ทนายซ่งแค่ดูแลตัวเองไม่ค่อยเป็น พอมีเถาเจี๋ยอยู่ข้างๆ เธอก็รู้สึกดีขึ้นมาก

เถาเจี๋ยสั่งอาหารเดลิเวอรีให้เธอ พอดูเธอกินเสร็จแล้วล้มตัวลงนอน เขาก็บอกลาแล้วเดินออกมา

ถงฮุ่ยไปหาหยางหลินจนป่านนี้ยังไม่มีข่าวคราว แม้จะมีเถี่ยจู้คอยตามไปด้วย แต่เขาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

สำหรับเถาเจี๋ยแล้ว หยางหลินเป็นแค่อดีต ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเขาแม้แต่น้อย แต่ถงฮุ่ยไม่เหมือนกัน

แม้เธอจะเคยฝันอยากจับคนรวยเหมือนหยางหลิน แต่เธอก็ไม่เคยคิดร้ายทำลายใคร

กระทั่งตอนที่ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอย่างเป็นธรรมชาติ เธอก็ไม่เคยเอ่ยปากเรียกร้องสิ่งใด

เขารู้ดีว่าตนให้คำสัญญาอะไรกับถงฮุ่ยไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากให้เธอต้องมาทนน้อยเนื้อต่ำใจ

เขาตรงดิ่งไปที่อพาร์ตเมนต์ พอเข้าห้องไปแล้วพบว่าเธอยังไม่กลับมา จึงอดไม่ได้ที่จะส่งข้อความหา

ผ่านไปอีกพักใหญ่ ถงฮุ่ยถึงตอบกลับมาว่า “สภาพจิตใจของหยางหลินแย่มากเลย ขอฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอสักคืนได้ไหม”

เถาเจี๋ยโทรศัพท์ไปทันที “กลับมาเดี๋ยวนี้”

“อื้อ” ถงฮุ่ยฟังออกว่าเถาเจี๋ยกำลังสะกดอารมณ์โกรธอยู่ จึงไม่กล้าขัด “ฉันจะรีบกลับเดี๋ยวนี้แหละ”

พอกดวางสาย เธอก็หันไปมองหยางหลินที่ยังคงสะอึกสะอื้น “ขอโทษนะ แฟนฉันให้กลับแล้ว”

หยางหลินได้ยินเช่นกัน เธอรู้สึกว่าเสียงนั้นคุ้นหูพิกล แต่ก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายไป “เสี่ยวฮุ่ย ฉันเป็นแบบนี้ อยู่คนเดียวแล้วกลัว เธอช่วยคุยกับแฟนเธอดูหน่อยสิ เขาคงไม่ใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้นหรอก…”

ถงฮุ่ยถอนหายใจเงียบๆ ในใจ หากเป็นคนอื่น เถาเจี๋ยอาจไม่ทำแบบนี้ แต่กับหยางหลิน เขาจะใจแข็งไม่ลงได้ยังไง

“ไว้ฉันหาเวลามาใหม่แล้วกัน แต่วันนี้คงไม่ได้จริงๆ ฉันกำชับกับทางโรงแรมไว้แล้ว มีเรื่องอะไรเธอก็กดกริ่งเรียกได้เลย” ถงฮุ่ยลุกขึ้นยืน เปิดกระเป๋าแบรนด์เนมที่ซื้อเป็นรางวัลให้ตัวเองเมื่อไม่นานมานี้ แล้วหยิบเงินปึกหนึ่งออกมา

“ห้องนี้ฉันเปิดไว้ให้เดือนหนึ่ง เงินก้อนนี้เก็บไว้ใช้ในชีวิตประจำวันนะ ต่อไป…” ถงฮุ่ยลังเลเล็กน้อย “ต่อไป เธอดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน”

แววตาของหยางหลินวูบไหว เธอประหลาดใจกับความเปลี่ยนแปลงของถงฮุ่ย

ชุดที่สวมแม้จะดูเรียบๆ แต่ล้วนเป็นแบรนด์หรูราคาแพง กระเป๋าในมือนั่นก็ราคาไม่ต่ำกว่าหลายหมื่นหยวน แถมยังควักเงินให้แบบไม่เสียดายสักนิด…

ทั้งที่แต่ก่อนยังต้องเช่าห้องรวมกับคนอื่น ประหยัดมัธยัสถ์แท้ๆ

เรื่องนี้มองได้อย่างเดียวคือ เธอหาแฟนได้รวยมาก!

หยางหลินก้มหน้าลง ทว่าในดวงตากลับฉายแววดำมืด

เธอรู้สึกว่าดวงของตัวเองช่างซวยเหลือเกิน แฟนเก่าคบมาหลายปีไม่มีความก้าวหน้า พอแย่งสามีคนอื่นมาได้ ไม่ถึงเดือนก็ดันล้มละลาย…

แต่ถงฮุ่ย เพื่อนร่วมชั้นเรียนคอร์สไฮโซคนนี้ กลับคว้าบ่อเงินบ่อทองชั้นยอดแบบนี้ได้!

เธอไม่คิดว่าหน้าตาหรือรูปร่างของตัวเองจะด้อยไปกว่าถงฮุ่ยตรงไหน ยัยผู้หญิงใสซื่อไร้สมองนี่มีสิทธิ์อะไรถึงได้โชคดีขนาดนี้

ถ้ามีโอกาส เธอจะแย่งผู้ชายของถงฮุ่ยมาให้ได้…

พอคิดได้เช่นนี้ เธอก็ไม่ตื๊อต่อ “เสี่ยวฮุ่ย รบกวนเธอแย่เลย ไว้ฉันดีขึ้นเมื่อไหร่ จะต้องตอบแทนเธอแน่นอน”

ถงฮุ่ยหวนนึกถึงน้ำเสียงของเถาเจี๋ยจึงส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เธอก็รู้ว่าฉันมีแฟนแล้ว เพราะงั้นถ้าไม่จำเป็นก็อย่าติดต่อกันเลย…”

หยางหลินนึกไม่ถึงว่าถงฮุ่ยที่ไม่ค่อยมีปากมีเสียงแถมยังขี้เกรงใจจะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ เธอถึงกับอึ้งไป

ทว่า เธอก็สังเกตเห็นความลังเลบนใบหน้าของถงฮุ่ย และเข้าใจดีว่าในใจของอีกฝ่ายกำลังสับสนแค่ไหน

“เสี่ยวฮุ่ย เธอกลัวฉันจะบอกเรื่องที่เราไปเรียนคอร์สไฮโซกับแฟนเธอใช่ไหม กลัวเขารู้เข้าแล้วจะมองว่าเธอเป็นคนเจ้าเล่ห์เหรอ”

หยางหลินเห็นถงฮุ่ยทำตัวห่างเหิน จึงทึกทักเอาเองว่าอีกฝ่ายกำลังกังวลเรื่องที่แฟนจะล่วงรู้อดีตของตน

ถงฮุ่ยไม่คาดคิดเลยว่า พอตนเพิ่งยื่นมือเข้าช่วยหยางหลิน กลับถูกอีกฝ่ายข่มขู่เอาแบบนี้ ใบหน้าจึงซีดเผือดด้วยความโกรธ

“เธออยากจะคิดยังไงก็ช่าง” พูดจบก็ทิ้งเงินลงบนโต๊ะ แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

เมื่อเห็นประตูบานนั้นปิดลง หยางหลินก็กวาดเงินพวกนั้นโปรยลงกับพื้นจนเกลื่อน

คนเราเหมือนๆ กันแท้ๆ ทำไมชะตาชีวิตถึงต่างกันขนาดนี้ ทำไมตัวเธอถึงไม่เคยเจอคนดีๆ กับเขาบ้างเลย!

…

เถี่ยจู้ขับรถมาส่งถงฮุ่ยถึงอพาร์ตเมนต์ รอจนเห็นเธอเดินเข้าห้องเรียบร้อยแล้วจึงกลับไปที่ถนนหย่งอันพร้อมกับพี่เหยี่ยว

ส่วนเถาเจี๋ยเห็นได้ชัดว่าเริ่มหงุดหงิดที่เธอกลับมาดึกขนาดนี้

หลังจากเปลี่ยนรองเท้า ถงฮุ่ยก็เดินอ้อยอิ่งเข้ามาใกล้ๆ เถาเจี๋ย เธอรู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศในห้องช่างกดดันเหลือเกิน อยากจะยื่นมือไปควงแขนเขาแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่นั่งขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟาแล้วแอบชำเลืองมองเขาด้วยสายตาน่าสงสาร

พอเห็นเธอทำท่าทางแบบนั้น ความโกรธของเถาเจี๋ยก็สลายไปเกินครึ่ง ทว่าสีหน้ายังคงบึ้งตึงอยู่

เขากวักมือเรียก ถงฮุ่ยก็รีบโผเข้าสู่อ้อมอกของเขาราวกับลูกแมวตัวน้อย เอาหัวถูไถคางของเขา “ฉันพูดเคลียร์กับเธอชัดเจนแล้วค่ะ ต่อไปนี้จะไม่ช่วยเธออีกแล้ว”

เถาเจี๋ยโอบกอดร่างอันอ่อนนุ่มของเธอเอาไว้ แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับค่อนข้างเย็นชา “เธอรู้เรื่องในอดีตระหว่างฉันกับเธอดี และรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง และยิ่งควรรู้ด้วยว่าฉันไม่ชอบอะไร! เรื่องของวันนี้ให้มันจบแค่นี้ ถ้าเธอยังไม่จำเอาไว้เป็นบทเรียน ฉันคงเก็บเธอไว้ข้างตัวไม่ได้อีก”

ใบหน้าของถงฮุ่ยซีดเผือด เธอเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้วจริงๆ”

“มีบางเรื่องที่ฉันต้องพูดเอาไว้ก่อน ถือเป็นข้อตกลงร่วมกันสามข้อ ข้อแรก อะไรที่ควรให้เธอ ฉันจะไม่ตระหนี่ ข้อสอง อะไรที่ให้ไม่ได้ ก็อย่าดึงดันจะเอา ถ้าเธอรู้สึกอึดอัด จะเลือกเดินออกไปเมื่อไหร่ก็ได้ อสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเธอ ฉันจะไม่ทวงคืน ถือเป็นค่าชดเชยให้เธอ และข้อสุดท้าย ฉันจะไม่ยอมให้ใครหักหลังฉันอีกเป็นครั้งที่สอง”

ร่างของถงฮุ่ยเกร็งขึ้นมาทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เถาเจี๋ยกำหนดสถานะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธออย่างชัดเจนขนาดนี้

แม้ในใจจะเตรียมพร้อมรับมือไว้แต่แรก ทว่าก็ยังอดแสบจมูกขึ้นมาไม่ได้

เธอเป็นคนแรกที่ล่วงรู้ความลับของเถาเจี๋ย แต่การที่เธอมาอยู่กับเขาไม่ได้เป็นเพราะเงิน

ถ้าเถาเจี๋ยเป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไป เธอยังพอจะฝันถึงการได้เป็นสะใภ้คุณนายอยู่บ้าง

แต่กับคนที่สามารถยกทรัพย์สินระดับร้อยล้านให้คนอื่นได้แบบไม่สะทกสะท้าน ข้อเรียกร้องที่เขามีต่อเธอก็ไม่ได้นับว่าเกินไปเลยสักนิด

ต่อให้เป็นบรรดาลูกคนรวยชื่อดังพวกนั้น ก็ไม่มีใครมือเติบเท่าเขาอีกแล้ว

ทว่าในเวลานี้ เธอตกหลุมรักเถาเจี๋ยเข้าจริงๆ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าถลำลึกลงไปขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

แค่คิดว่าเขาจะทิ้งเธอไป เธอก็เจ็บปวด เสียใจ จนแทบจะหายใจไม่ออก

เธอเคยคิดว่า ขอแค่ได้อยู่ข้างกายเขาต่อไปก็พอแล้ว ต่อให้ต้องรับหน้าที่เป็นแค่แม่บ้านคอยดูแล เธอก็ยินดีและเต็มใจอย่างที่สุด

แต่พอได้ยินเถาเจี๋ยพูดออกมาแบบนี้ตรงๆ หัวใจก็ยังปวดแปลบจนหน้ามืดไปหมด

ถงฮุ่ยสูดน้ำมูก พยายามเค้นรอยยิ้มออกมาจนเกิดลักยิ้มที่ดูฝืนทน “ฉันจะไม่หักหลังคุณค่ะ และจะไม่ทำเรื่องที่คุณไม่ชอบอีก ขอแค่คุณไม่ไล่ฉันไป…”

เถาเจี๋ยเคยโดนหักหลังมาแล้วครั้งหนึ่ง จิตใจจึงไม่ได้อ่อนไหวขนาดนั้น ความเชื่อใจที่มีให้คนอื่นย่อมลดน้อยลงไปตามระเบียบ เขาสาบานกับตัวเองไว้นานแล้วว่าจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายได้อีก

ตอนนี้เขารวยแล้ว และไม่ได้ใส่ใจเรื่องเงินทอง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมเป็นเพียงฉากหลังให้คนอื่นเอาไว้ใช้โอ้อวด

ไม่ว่าจะเป็นหลี่ชิงหว่านที่คิดจะหลอกใช้เขาตั้งแต่แรก หรือจ้าวฉานที่เปลี่ยนใจกลับมาหา หรือแม้กระทั่งถงฮุ่ยที่เคยเข้าคอร์สไฮโซแล้วเปิดอกสารภาพกับเขา ทั้งหมดนี้ก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขายอมลดกำแพงในใจลงได้

เจ็บแล้วต้องจำ โดนงูกัดครั้งเดียว เชือกกล้วยก็ยังผวา

นี่คือภาพสะท้อนในจิตใจของเถาเจี๋ยที่ตรงที่สุด

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสาวงามเหล่านี้ เขากลับไม่มีภูมิต้านทานต่อสิ่งล่อตาล่อใจพวกนี้เลย จึงได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ

เถาเจี๋ยรู้สึกหงุดหงิดใจ คืนนั้นจึงไม่ได้ค้างคืนที่นั่น

พอกลับจากอพาร์ตเมนต์มาถึงถนนหย่งอัน พี่หมากับคนอื่นๆ เห็นเถาเจี๋ยเดินกลับมาก็พากันแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น

อารมณ์ยังคงขุ่นมัว เถาเจี๋ยไม่มีกะจิตกะใจจะไปหาหลี่ชิงหว่าน จึงเปิดดูหุ้นอเมริกา แม้ว่าตลาดจะทรงๆ แต่คืนเดียวเขาก็กวาดเงินมาได้หลายร้อยล้านดอลลาร์ ถือว่าเป็นการระบายพลังงานส่วนเกินที่ค้างคาอยู่ในใจไปพลางๆ