บทที่ 77 ราคาอีกระดับ

เถาเจี๋ยเพิ่งเปิดคอมพิวเตอร์ก็ได้รับโทรศัพท์จากซ่งลวี่ เขาเหลือบมองหน้าจอคร่าวๆ วันนี้ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น จึงกดรับสาย

"ศิษย์น้อง อยู่ไหนน่ะ พี่สาวต้องการเธอ" เสียงของซ่งลวี่ดูอ่อนแรงผิดปกติ ราวกับหมดเรี่ยวแรง

"เป็นอะไรไปครับ" เถาเจี๋ยรู้สึกว่าเธอไม่ได้แกล้งทำ จึงลุกขึ้นหยิบเสื้อนอกทันที

"ปวดท้อง…"

"อยู่ที่ไหนครับ"

"บ้าน"

"แล้วอาจารย์ล่ะครับ"

"ไปทำงานต่างจังหวัดแล้ว"

"รอผมนะ เดี๋ยวผมรีบไป"

เถาเจี๋ยไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร กลัวว่าเธอจะกินอะไรผิดสำแดงจนไส้ติ่งอักเสบ จึงลากกล่องยาที่ถงฮุ่ยเตรียมไว้มา คว้ายาแก้อักเสบกับยาแก้ปวด แล้วเรียกพี่เหยี่ยวรีบออกไปทันที

โชคดีที่ตอนเย็นรถไม่ติดมาก ประกอบกับระยะทางไม่ไกลนัก สิบกว่านาทีก็ถึงใต้ตึกบ้านตระกูลซ่ง

พอขึ้นไปเคาะประตู ก็เห็นสีหน้าซ่งลวี่ซีดเผือด เธอกัดฟันฝืนลุกมาเปิดประตูให้ เขาจึงรีบเข้าไปประคองไว้โดยไม่ทันสนใจความนุ่มเนียนที่สัมผัสโดน แล้วถามรัวๆ "เป็นยังไงบ้าง เริ่มเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"

เธอทิ้งน้ำหนักตัวครึ่งหนึ่งพิงร่างเถาเจี๋ย ความเย็นที่ติดมาจากข้างนอกของเขาทำให้เธอรู้สึกทรมานกว่าเดิม แต่ก็ไม่ได้ขยับหนี "ทั้งวันแล้ว ปวดตั้งแต่เช้า"

เขาโน้มตัวลงช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว แล้วก้าวฉับๆ ไปที่ห้องนอน วางเธอบนเตียงอุ่นๆ เถาเจี๋ยทำหน้าเครียด "ทำไมไม่บอกแต่แรก ถ้าเป็นไส้ติ่งอักเสบขึ้นมาจะยุ่งเอานะครับ"

พูดจบ เขาก็เลิกผ้าห่มขึ้น

"ว้าย!" ซ่งลวี่ตกใจจนลืมความเจ็บปวด มือเล็กกดชายเสื้อนอนเอาไว้แน่น

"ผมจะตรวจดูหน่อย…"

"นายไม่ใช่หมอสักหน่อย" หน้าของซ่งลวี่แดงซ่าน ก่อนหน้านี้เคยใจกล้าแค่ไหน ตอนนี้ก็ประหม่าเท่านั้น

"จะให้ตรวจไหมครับ หรือจะให้ผมโทรเรียกรถพยาบาลให้หมอมาดู"

พอเถาเจี๋ยขู่ ซ่งลวี่ก็เบะปากใส่ แต่ยอมปล่อยมือออกแต่โดยดี

เธอเลิกชายเสื้อขึ้น แล้วดึงขอบกางเกงนอนลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบกับสะดือสวยได้รูปดูสะดุดตา

ซ่งลวี่ใจเต้นตึกตักแทบหลุดออกมาข้างนอก เธอถลึงตาใส่ทำนองว่าถ้านายกล้าทำอะไรไม่ดีไม่งามละก็ ฉันสู้ตายแน่

เถาเจี๋ยไม่ได้สนใจสายตานั้น แต่รู้สึกคอแห้งผากจึงกระแอมสองที จากนั้นก็วางมือลงบนตำแหน่งใต้สะดือลงไปสามนิ้วค่อนไปทางซ้ายอย่างจริงจัง “เจ็บตรงนี้ไหมครับ”

นี่คือวิธีตรวจสอบจุดแม็กเบอร์นีย์แบบง่ายที่สุด ซึ่งเขาเคยเรียนรู้มาตอนที่หยางหลินเป็นไส้ติ่งอักเสบ

ซ่งลวี่ส่ายหน้า ใบหน้าที่เคยซีดเผือดตอนนี้กลับขึ้นสีระเรื่อจนแดงก่ำ เธอรีบยกมือดึงผ้าห่มมาคลุมโปงทันที

เถาเจี๋ยรีบชักมือกลับ พอเห็นว่าเธอไม่ได้เจ็บสะดุ้งก็ถอนหายใจโล่งอก “ดูท่าไม่น่าใช่ไส้ติ่งนะ”

“ไม่เคยเห็นคนปวดประจำเดือนหรือไง!”

ซ่งลวี่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งเจ็บทั้งอายจนพาลโมโห

เถาเจี๋ยได้แต่อึ้ง…

เมื่อครู่เขารีบร้อนไปหน่อย เลยนึกไม่ถึงจุดนี้จริงๆ

เขาถอนหายใจโล่งอกอีกรอบ “ปกติเป็นหนักแบบนี้ทุกเดือนเลยเหรอครับ”

ซ่งลวี่โผล่หัวออกมา จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางแล้วห่มผ้าตามเดิม “เป็นแบบนี้มาหลายปีแล้วล่ะ”

เถาเจี๋ยส่ายหน้า เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกออกวางไว้ข้างๆ แล้วถูฝ่ามือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันจนร้อน “ไปโรงพยาบาลไหมครับ ขืนทนเจ็บอยู่แบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่”

“ไปมาตั้งนานแล้ว” ซ่งลวี่ส่ายหน้า พอเห็นเขาทำท่าจะเปิดผ้าห่มอีกครั้ง เธอก็เริ่มลนลาน “นายจะทำอะไรน่ะ?”

“นวดให้ไงครับ เชื่อใจผมสิ ได้ผลดีนะ”

เมื่อก่อนตอนหยางหลินเป็นประจำเดือน เธอก็มักจะปวดแทบขาดใจแบบนี้บ่อยๆ เขาเลยพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง

“เดี๋ยวผมช่วยนวดผ่อนคลายให้ก่อน แล้วจะไปต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลทรายแดงมาให้ ที่บ้านพี่มีน้ำตาลทรายแดงบ้างไหม?”

“ฉันไม่รู้เหมือนกัน…” ซ่งลวี่เริ่มนึกเสียใจที่เคยชอบไปแกล้งแหย่เถาเจี๋ยไว้แล้วสิ ขืนเขาคิดจะ “รักษาให้หายขาด” แบบถึงเนื้อถึงตัวขึ้นมาจริงๆ เธอจะขัดขืนหรือยอมให้ทำกันล่ะเนี่ย

เขาไม่ได้เปิดผ้าห่มออก เพียงแค่สอดมือเข้าไปข้างในเท่านั้น

หัวใจของซ่งลวี่เต้นระรัวจนแทบลืมหายใจ มือคู่นั้นของเขาร้อนผ่าว ค่อยๆ นวดคลึงไปมาบนหน้าท้องของเธอ มันให้ความรู้สึกอุ่นยิ่งกว่าถุงน้ำร้อนเสียอีก

เธอหันหน้าหนีพร้อมกับกัดริมฝีปากล่างไว้แน่น แต่ในลำคอกลับอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางแผ่วๆ ออกมา

เถาเจี๋ยถูฝ่ามือจนร้อนซ้ำอยู่หลายรอบ เขานวดให้เธออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง พออ้าปากจะถามว่าอาการเป็นยังไงบ้าง ก็พบว่าเธอหลับสนิทไปเสียแล้ว…

ช่างเป็นคนที่ใจนิ่งได้จริงๆ

เขาห่มผ้าให้เธอจนเรียบร้อย แล้วจึงลุกเดินไปที่ห้องครัว

ที่นี่มีทั้งขิงและน้ำตาลทรายแดงพร้อมสรรพ เขาจึงต้มออกมาได้ชามหนึ่ง พอยกชามกลับมา ซ่งลวี่ก็ยังคงนอนหลับอยู่ มีเพียงเท้าขาวผ่องข้างหนึ่งที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา นิ้วเท้ากลมมนน่ารักราวกับเมล็ดถั่ว เล็บเท้าแต้มสีชมพูระเรื่อ ยิ่งขับเน้นให้ผิวพรรณของเธอดูนวลเนียนตายิ่งขึ้นไปอีก

เขาวางชามลง จัดแจงยัดเท้าข้างนั้นกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม ก่อนจะเอ่ยปลุกซ่งลวี่

“ดื่มน้ำขิงต้มน้ำตาลทรายแดงชามนี้ก่อน ร่างกายจะได้อุ่นขึ้นแล้วค่อยนอนต่อ”

“ฉันไม่กินขิงนะ” ซ่งลวี่รู้สึกว่าอาการดีขึ้นแล้วบ้าง ประกอบกับไม่ชอบกินขิงมาตั้งแต่เด็ก จึงรีบขยับตัวหนี

“งั้นก็ดื่มแต่น้ำ” น้ำเสียงของเขาไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ พลางดึงตัวเธอเข้ามาแล้วใช้แขนข้างหนึ่งโอบไหล่เอาไว้ กักตัวเธอไว้ในอ้อมอก

ซ่งลวี่รู้สึกว่าตัวเองรนหาที่แท้ๆ แค่จัดการเรื่องกำหนดการที่ปักกิ่งกับเขาก็พอแล้ว ทำไมต้องไปแกล้งแหย่เขากันนะ

เมื่อไม่มีทางเลือก เธอจึงทำหน้าเหยเกแล้วเป่าไล่เศษขิงที่ลอยอยู่ด้านบน ก่อนจะจิบเข้าไปเพียงอึกเล็กๆ…

ผ่านไปสิบนาที จนน้ำขิงเริ่มเย็นชืดแล้วถึงเพิ่งดื่มไปได้แค่ครึ่งชามกว่าๆ

ซ่งลวี่ช้อนตาขึ้นมอง “ฉันดื่มไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ”

ริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่ที่ดูเย้ายวนใจอยู่ห่างจากใบหน้าของเถาเจี๋ยเพียงไม่กี่เซนติเมตร เขาไม่คิดอะไรอีกต่อไปแล้วก้มลงไปจูบเธอทันที

ซ่งลวี่เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือเล็กๆ ของเธอกำแน่น

เถาเจี๋ยรีบถอนริมฝีปากออกทันทีพร้อมกับสูดปากด้วยความเจ็บ

“เจ็บๆ” เขาอุทานออกมาเป็นชุด ก่อนจะวางชามลงแล้วค่อยๆ แกะมือเล็กๆ ของเธอออก โดยไม่ต้องมองก็รู้ว่ามือตัวเองต้องช้ำจนเขียวม่วงแน่ๆ

สงสัยเขาคงถูกผีเข้า ไม่อย่างนั้นจะขาดสติไปลวนลามรุ่นพี่สาวตาคมกริบคนนี้ได้ยังไง

ในขณะที่เขากำลังคิดว่าจะแก้ตัวยังไงดี ซ่งลวี่กลับคว้าคอเสื้อเขาเอาไว้ “วันปีใหม่นี้ช่วยไปทำธุระให้ฉันเรื่องหนึ่ง ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องอาจารย์เฉินว่านายคิดจะปล้ำฉัน”

“หือ?” เถาเจี๋ยรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ “เธอบอกมาก่อนเถอะว่าเรื่องอะไร”

“ช่วยฉันเอาของไปให้เพื่อนสนิทคนหนึ่ง แล้วก็กินข้าวด้วยกันสักมื้อ” ซ่งลวี่กะพริบตาปริบๆ “อย่ามาอ้างนะว่าไม่มีเวลา อีกอย่างนายยังจะได้เจอกับรักแรกของนายด้วย ดีจะตายไป”

“มันไม่น่าจะง่ายขนาดนั้นมั้ง?”

เขานัดจ้าวฉานไว้ว่าจะฉลองปีใหม่ด้วยกัน ถ้าเป็นไปตามที่ซ่งลวี่ว่าจริงๆ การช่วยธุระนี้ก็ถือว่าแวะไปได้พอดี

แต่ซ่งลวี่คนนี้หลอกให้เขาตกหลุมพรางมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว เขาจะไม่ระวังตัวได้ยังไง

“คนในครอบครัวของเธอก็จะเจอนายด้วยเหมือนกัน”

“ฉันไม่ไป!”

เถาเจี๋ยจำบทเรียนจากความผิดพลาดได้ดี แค่เรื่องอาจารย์เฉินเขายังไม่รู้ว่าจะจบยังไง นี่ดันมีเรื่องใหม่เข้ามาอีก

“งั้นฉันจะโทรบอกอาจารย์ของนายว่านายกำลังนอนเฝ้าไข้อยู่ที่บ้าน ไม่ต้องรีบกลับไปหรอก” ซ่งลวี่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ยังไม่ทันที่เธอจะกดโทรออก เถาเจี๋ยก็รีบคว้ามือเธอไว้ สีหน้าดำทะมึนขึ้นมาทันที “ผมไปก็ได้ แต่ต้องเพิ่มเงิน!”

ซ่งลวี่สะบัดมือเขาออก “นายยังมีความละอายใจอยู่บ้างไหมเนี่ย รวยจนหาคนเทียบยากขนาดนี้แล้ว เรื่องแค่นี้ยังจะมาหน้าเงินอีกเหรอ แล้วเมื่อกี้ที่จูบไปล่ะ ถือว่าจูบฟรีหรือไง”

“ไม่ให้ก็ช่างสิ เดี๋ยวฉันไปหาคนอื่นทำให้แทน” เถาเจี๋ยเสริม “ฉันออกเงินจ้างคนอื่นให้เธอยังได้เลย”

ซ่งลวี่ถลึงตาใส่เขา รู้สึกว่ารุ่นน้องคนนี้เริ่มจะรับมือยากขึ้นทุกที

จะใช้มุกเอาแม่มาขู่ก็คงไม่ได้ผลตลอดไป เธอจึงจำใจกัดฟันถาม “เท่าไหร่ล่ะ”

“ชั่วโมงละหนึ่งพัน นับตั้งแต่ก้าวขาออกจากบ้านเลยนะ” เถาเจี๋ยเอ่ยปากอย่างไม่อาย

“มิน่าล่ะถึงได้รวย แม้แต่เงินแบบนี้ยังจะขูดรีดได้ เดี๋ยวฉันโอนให้” พูดจบเธอก็กดโอนเงินให้เขาสองหมื่นหยวนทันที “ถ้าเหลือค่อยทอนแล้วกัน”

เถาเจี๋ยไม่เกรงใจสักนิด เขากดรับเงินทันควัน อารมณ์ดีขึ้นมาเป็นกอง

ถ้ารู้ว่าหาเงินง่ายขนาดนี้ตั้งแต่แรก เขาจะไปนั่งขับรถแทนหรือตากแดดส่งอาหารให้เหนื่อยทำไมกัน

“ตกลงตามนี้นะ ผมแค่ไปปรากฏตัวให้ ถ้ามีค่าใช้จ่ายระหว่างนั้นเธอต้องรับผิดชอบเอง แล้วถ้าขอบเขตบริการเปลี่ยนไป ก็ต้องเพิ่มเงินด้วย จับมือ จูบ หรือนอนค้าง ทุกอย่างมีราคาพิเศษหมด!” เถาเจี๋ยชำเลืองมองยอดเงินในวีแชตอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ อีกอย่างนะ ถ้าขี้เหร่เกินไป งานนี้ผมไม่รับเด็ดขาด”

“ไสหัวไปเลยไป! คืนเงินฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ซ่งลวี่โกรธจนจมูกแทบเบี้ยว นี่เขายังจะมาเรื่องมากอีกเรอะ!