บทที่ 76 ท่าทีของจ้านหมิงเยว่

ตัดเน็ต รีสตาร์ทเครื่อง ถอดปลั๊กแล้วเปิดใหม่ เปลี่ยนฮาร์ดดิสก์…

หลัวจี้ง่วนอยู่พักใหญ่ ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนขาดออกซิเจน ทว่าสุดท้ายก็เปล่าประโยชน์

ทันทีที่เปิดเครื่อง ภาพวาดทิวทัศน์ที่มีนิ้วกลางชูหราขึ้นมาก็จะปรากฏขึ้น ราวกับภาพพักหน้าจอที่ค้างอยู่อย่างเงียบงัน… ไม่สิ ต้องบอกว่ามาพร้อมกับดนตรีฟังสบายที่กำลังเยาะเย้ยปรมาจารย์แห่งวงการคอมพิวเตอร์ผู้นี้อยู่ตลอดเวลา

หากอยู่ลำพัง ต่อให้พ่ายแพ้ หลัวจี้ก็ยังพอหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองได้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า แต่ตอนนี้ ไม่ใช่แค่ลูกศิษย์ของเขาเท่านั้นที่เห็น แต่จ้านหมิงเยว่ รวมถึงเหล่าผู้ทรงอิทธิพลในวงการการเงินและหลักทรัพย์ที่เธอเชิญมาก็กำลังจ้องมองอยู่ หลัวจี้แทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี

เขาไม่สนคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นแล้ว ทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนั้นโดยไม่เอ่ยสักคำ ไม่แม้แต่จะบอกลานักศึกษาของตัวเอง แล้วลุกเดินออกไปทันที

ฝั่งนักศึกษายังพอมีมารยาท พวกเขาช่วยเก็บคอมพิวเตอร์ให้ ก่อนจะพยักหน้าให้จ้านหมิงเยว่เป็นเชิงลาแล้วรีบเร่งเดินตามออกไป

เหลือทิ้งไว้เพียงเหล่าบรรดาผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการที่หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก โดยไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

จ้านหมิงเยว่สูดลมหายใจลึกก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “วันนี้ลำบากทุกคนแล้วนะคะ เดี๋ยวฉันจะส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไปให้ที่บ้าน หวังว่าทุกท่านจะไม่ปฏิเสธนะคะ”

หลังจากส่งแขกกลับจนหมด ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของจ้านหมิงเยว่ก็หม่นลงทันที

พวกนี้ต่างคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่เป็นโต แต่พอถึงเวลาใช้งานจริงกลับไม่ได้เรื่องเลยสักคน

หากไม่มีเรื่องที่หลัวจี้ทำหน้าแตกไปก่อนหน้านี้ จ้านหมิงเยว่คงโดนคนพวกนี้ปั่นหัวไปแล้ว

บัญชีที่มีระบบป้องกันระดับสูงขนาดนี้ แถมยังมีคนคอยเฝ้าระวังอยู่เบื้องหลัง จะเป็นแค่คนธรรมดาไปได้อย่างไร?

ไม่ว่าเถาเจี๋ยจะเป็น "หัตถ์พระเจ้า" หรือไม่ จ้านหมิงเยว่ก็รู้สึกว่าการผูกมิตรกับคนผู้นี้ยังไงก็ดีกว่าการเป็นศัตรู

ล้อเล่นหรือไง บรรดาผู้เชี่ยวชาญดันพูดปาวๆ อยู่ครึ่งค่อนวันว่าเป็นของปลอม ทั้งที่เธอให้คนมาตรวจสอบแล้วว่ารูปภาพนี้ไม่มีร่องรอยการตัดต่อเลยสักนิด

ทำเป็นฉลาดกันไปได้!

พอตัวเองทำไม่ได้ก็โทษว่าเป็นของปลอม ไม่รู้จักย้อนกลับมาดูตัวเองบ้างเลยว่านอนกินบุญเก่ามานานกี่ปีแล้ว

ส่วนหลัวจี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ชาตินี้เขาคงหมดความมั่นใจที่จะโอ้อวดเรื่องความเชี่ยวชาญของตัวเองไปอีกนาน

เธอเหลือบมองเวลา ก่อนจะต่อสายหาซ่งลวี่

“ยังทำงานอยู่เหรอ?”

“ทำงานอะไรล่ะ ฉันกำลังปรนนิบัติศิษย์น้องเล็กอยู่ งานน้อยเงินเยอะ สบายจะตายไป ถ้าไม่ติดว่าเป็นวันนั้นของเดือน ทุกอย่างจะเพอร์เฟกต์มาก” ซ่งลวี่โยนแผ่นมาสก์ทิ้ง ก่อนจะนอนขดตัวกุมท้องอยู่บนเตียงใหญ่ด้วยความทรมาน

“งั้นเธอก็ลองกล้าๆ ดูสักครั้งสิ ยังไงในนามเธอก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วนี่” จ้านหมิงเยว่กับซ่งลวี่เป็นเพื่อนสนิทกันมาสิบปี ไม่มีทางที่จะไม่รู้ใจกัน เธอรู้ดีว่าเพื่อนสาวคนนี้ต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหนในทุกๆ เดือน

“ไปไกลๆ เลยย่ะ ถ้าฉันเป็นคนประเภทนั้น ป่านนี้คงไม่มีสิทธิ์ได้ลิ้มรสความสดใหม่หรอก”

จ้านหมิงเยว่ชินกับความปากร้ายแต่ใจดีของซ่งลวี่เสียแล้ว เธอเด็ดดอกเหมยมาหนึ่งก้านแล้วดมกลิ่นหอมอ่อนๆ “จะปล่อยไว้แบบนี้ก็ไม่ได้หรอกนะ ร่างกายพิเศษแบบเธอ ทรมานกว่าคนอื่นตั้งเยอะ”

“ไว้ค่อยว่ากันเถอะ เห็นแล้วใช่ไหมล่ะว่าหมอนี่มันตัวอันตรายระดับล่มเมืองชัดๆ อยู่ใกล้ตัวผู้หญิงตั้งเยอะตั้งแยะ แล้วฉันซ่งลวี่เป็นใคร? ให้ท่าแค่นิดๆ หน่อยๆ ก็นับว่าให้เกียรติมากแล้ว จะให้ฉันวิ่งเข้าใส่เลยเหรอ?” ซ่งลวี่ครวญคราง “แต่ก็นะ โชคดีที่หมอนี่ดูไม่เหมือนคนรวยเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นคนที่อยากจะรุกกลับคงต่อคิวกันยาวไปถึงยอดเขานิโคลาเลยล่ะ”

“งานเลี้ยงจะจัดขึ้นเมื่อไหร่?” จ้านหมิงเยว่ไม่อยากพูดถึงเถาเจี๋ยแล้ว แม้เธอจะสนใจเขาก็จริง แต่เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความชื่นชมของเพื่อนสนิทที่มีต่อศิษย์น้องคนนี้

สิบปีมานี้ เธอไม่เคยได้ยินซ่งลวี่เอ่ยถึงผู้ชายคนไหนเกินสองครั้งเลย นับประสาอะไรกับการชื่นชม

ใช่แล้ว นั่นคือการชื่นชม

อย่าคิดว่าที่เธอพูดถึงเถาเจี๋ยด้วยถ้อยคำดูถูกนั่นน่ะ จริงๆ แล้วทุกประโยคที่เธอกล่าวออกมามันคือการอวยแบบอ้อมๆ ทั้งนั้น

เช่นการบอกว่าดูไม่เหมือนคนรวย นั่นก็แปลว่าเขาน่ะถ่อมตัวและรู้จักเก็บเนื้อเก็บตัวไม่ใช่เหรอ?

ส่วนที่บอกว่าคนอยากรุกกลับเขามีเยอะ นั่นก็เป็นการชมกลายๆ ว่าเขาหล่อไม่ใช่เหรอ!

จ้านหมิงเยว่เริ่มจะนั่งไม่ติดเสียแล้ว

“วันที่ 10 มกราคม อีกครึ่งเดือน สถานที่คือห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมหมานไห่อวิ๋นตวนในเซินตู คราวนี้คงต้องพึ่งเธอแล้วล่ะ ในแวดวงธุรกิจฉันพอจะเชิญแขกวีไอพีมาได้บ้าง แต่ถ้าเป็นฝั่งการเมืองฉันไม่ค่อยรู้จักใครเท่าไหร่ อ๊ะ ไม่พูดแล้ว เธอไปยุ่งเรื่องของเธอเถอะ” ซ่งลวี่ขมวดคิ้วแน่นด้วยความเจ็บปวด

“โอเคๆ วางใจได้เลย เดี๋ยวฉันจัดเต็มให้เอง เธอรีบพักผ่อนเถอะ อย่าลืมใช้แผ่นแปะความร้อนนะ” จ้านหมิงเยว่วางสายไป

เธอถือกิ่งดอกเหมยเดินกลับเข้าห้อง ก่อนจะทอดสายตามองเกล็ดหิมะที่โปรยปรายอยู่ด้านนอกอยู่นาน ดวงตาสวยคู่นั้นไม่กะพริบเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง จ้านหมิงเยว่ก็เริ่มมีประกายในดวงตา ในเมื่อชีวิตมันน่าเบื่อขนาดนี้ ทำไมไม่ทำให้ตัวเองสนุกขึ้นมาหน่อยล่ะ

เธอหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดสมุดรายชื่อ

“คุณปู่เฉินคะ พรุ่งนี้วางแผนจะทำอะไรคะ? จะไปตกปลาอีกแล้วเหรอ แถวนั้นก็มีแค่คูคลองเล็กๆ คุณปู่ไม่เบื่อบ้างเหรอคะ สนใจไปตกปลาทะเลไหม…”

“ฮ่าๆ ยัยหนูเอ๊ย จะหลอกล่อคนแก่อย่างฉันไปทำอะไรอีกล่ะเนี่ย ไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่มาเอาใจหรอก คราวนี้จะมาไม้ไหนกับคุณปู่เฉินอีกล่ะ” เฉินจงหมิ่นหัวเราะเสียงดัง แม้จะเกษียณมาสิบปีและอายุล่วงเลยวัยแปดสิบไปแล้ว แต่เขายังดูสุขภาพดีและมีสง่าราศี

“งั้นคุณปู่จะไปหรือไม่ไปล่ะคะ” จ้านหมิงเยว่เอ่ยอ้อนเหมือนเด็กๆ

เฉินจงหมิ่นกลับแพ้ทางลูกอ้อนนี้ เพราะเด็กคนนี้โตมาข้างๆ เขาตั้งแต่เล็ก เจ้านายเก่าเสียไปแล้ว แต่สายสัมพันธ์ยังคงอยู่

“ไปสิ ไปก็ได้ เดี๋ยวหาเวลาไปเยี่ยมคุณน้าสะใภ้ด้วย เธอช่วยเขียนคัดลายมือให้คุณปู่เฉินสักแผ่น เอาเรื่องคำสอนบุตรหลานก็พอ ช่วงนี้บางคนทำตัวเหลวไหลขึ้นทุกที”

เพิ่งจะปิดทีวีหลังดูข่าวภาคค่ำจบ เฉินจงหมิ่นรู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย

ข่าวการจับกุมเสือตัวใหญ่ทำเอาคนปรบมือชอบใจ แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่า คือการจัดการที่ต้นเหตุ

“ได้เลยค่ะ ถ้าคุณปู่ไม่รังเกียจ อยากได้กี่แผ่นก็บอกมาได้เลย” จ้านหมิงเยว่ยิ้มหวาน

“คุณลุงหวงคะ คุณปู่เฉินจะไปเซินตูในอีกไม่กี่วัน เรื่องความปลอดภัย รบกวนคุณลุงช่วยจัดการให้หน่อยได้ไหมคะ?”

“ค่ะ ได้ค่ะ เดี๋ยวตารางเวลาแน่นอนแล้วจะส่งไปให้นะคะ ไม่นานค่ะ แค่สามวันก็พอ…”

เมื่อวางสายหนึ่ง ก็กดเบอร์เซินตูอีกสายทันที

“คุณลุงเฮ่อคะ อีกไม่กี่วันหนูจะไปหานะคะ”

“ไม่ใช่กลัวว่าคุณลุงไม่อยู่แล้วจะเก้อหรอกค่ะ”

“จริงๆ อยากจะไปเล่นกับคุณป้าเจียงนะคะ แต่คุณปู่เฉินดันอยากไปตกปลาทะเล อายุขนาดนี้แล้วยังทำตัวเป็นเด็กไปได้…”

“เรื่องต้อนรับแบบเป็นทางการไม่ต้องหรอกค่ะ คุณลุงก็รู้ว่าคุณปู่เฉินไม่ชอบพิธีรีตอง ถ้าคุณลุงพอมีเวลา แวะไปดื่มกับท่านสักแก้วก็พอแล้วค่ะ”

“ค่ะ ได้ค่ะ ก่อนหนูจะไปหนูจะโทรหานะคะ”

เธอต่อสายโทรศัพท์ออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า โดยมีเฉินจงหมิ่นเป็นจุดศูนย์กลาง

ด้วยเส้นสายของเธอ การจะหาคนที่มีอำนาจมาออกหน้าไม่ใช่เรื่องยาก

แต่ดั่งที่ซ่งลวี่พูด น้ำหนักอาจจะไม่พอ

และคุณปู่เฉินผู้นี้ เคยประจำการอยู่ที่เซินตู แม้จะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งมาสิบปี แต่อิทธิพลของเขาก็มากพอที่จะทำให้ที่นั่นสั่นสะเทือนได้

เมื่อบวกกับสายสัมพันธ์ต่างๆ เพียงแค่ขยับนิดเดียว ก็สั่นสะเทือนไปทั้งบาง การมาของเขาครั้งนี้มากพอที่จะทำให้เกิดแผ่นดินไหวในเซินตูได้เลย

เมื่อจัดการเรื่องเฉินจงหมิ่นเรียบร้อย เธอก็ส่งข้อความหาซ่งลวี่

“ศิษย์น้องของเธอจะมาปักกิ่งเมื่อไหร่? เดี๋ยวฉันจะจัดการให้เขาได้พบกับคนสำคัญบางคน”

ซ่งลวี่ตอบกลับแทบจะในทันที “พรุ่งนี้เช้าฉันจะบอกข่าวให้”