บทที่ 75 หน้าชา

ณ กรุงปักกิ่ง ภายในบ้านสี่ประสานของจ้านหมิงเยว่ ผู้คนกว่าสิบชีวิตที่มีช่วงวัยแตกต่างกันไปกำลังมารวมตัวกัน มีตั้งแต่คนเฒ่าผมหงอกขาวไปจนถึงวัยหนุ่มสาวที่กำลังรุ่งเรือง

กลุ่มผู้สูงวัยล้อมวงดูจอโปรเจกเตอร์ สายตาจดจ้องภาพถ่ายที่ฉายขึ้นมาเพื่อเปรียบเทียบข้อมูลพร้อมกับส่ายหน้าเป็นระยะ ส่วนในอีกห้องหนึ่ง หนุ่มสาวหน้าตาเคร่งขรึมหกเจ็ดคนกำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ด เสียงกระทบของปุ่มกดดังระงมเป็นท่วงทำนองที่ฟังดูแปลกหู

จ้านหมิงเยว่ยังคงไม่ให้คำตอบที่ชัดเจนต่อคำขอของซ่งลวี่ที่ทาบทามให้ช่วยหาคนมาสนับสนุนเถาเจี๋ย เพราะเธอยังคงกังขาว่าเถาเจี๋ยเป็น "หัตถ์พระเจ้า" ตัวจริงหรือไม่

ด้วยภาพลักษณ์ของเถาเจี๋ยบวกกับการเสกสรรปั้นแต่งตัวตน "หัตถ์พระเจ้า" ขึ้นมา มันมีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะใช้กลลวงนี้หลอกล่อให้ซ่งลวี่หลงใหลจนยอมเปลี่ยนรสนิยม…

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเชิญเหล่านักวิชาการด้านเศรษฐศาสตร์ ผู้เชี่ยวชาญด้านหลักทรัพย์ และมือฉมังด้านคอมพิวเตอร์มารวมตัวกันโดยเงียบๆ

โพสต์บนอินเทอร์เน็ตนั่นเธอก็เห็นแล้ว จึงให้ทีมผู้เชี่ยวชาญคอมพิวเตอร์ช่วยแกะรอยจากภาพถ่ายเหล่านั้น ส่วนบันทึกการซื้อขายของเถาเจี๋ยที่จอห์นส่งมา เธอก็ให้เหล่านักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญด้านหลักทรัพย์ช่วยกันวิเคราะห์อยู่

เหล่าผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการกวาดสายตามองบันทึกการซื้อขายในภาพ เปรียบเทียบกับเส้นกราฟความเคลื่อนไหวของตลาดหุ้นในวันนั้น ไม่นานนักพวกเขาก็ทยอยวางเอกสารลง

"มีความเป็นไปได้สูงว่านี่จะเป็นแค่เรื่องล้อเล่น วอลล์สตรีทมีคนใช้มุกแบบนี้มาสร้างกระแสอยู่ถมไป ทำไปก็เพื่อเรียกยอดไลก์เท่านั้นแหละ" ชายชราผมขาวโพลนในชุดถังถอดแว่นสายตายาวออกแล้วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ผมเห็นด้วยกับอาจารย์เฉียนครับ สื่อออนไลน์สมัยนี้เพื่อยอดไลก์ยอดแชร์ทำได้ทุกอย่าง ถ้ามีคนเก่งขนาดนี้จริงคงเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วโลกแล้ว ผมเจิ้งเฟยทำงานในวงการหลักทรัพย์มานาน ยังไม่เคยเห็นใครที่ทำกำไรได้แม่นยำทุกจังหวะกราฟแบบนี้สักกี่ครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำกำไรได้แม่นเป๊ะทุกจุดตลอดทั้งวันแบบนี้เลย" เจิ้งเฟย ประธานหวงไห่ซีเคียวริตี้กล่าวด้วยความไม่เชื่อถือ

"จริงครับ ปีก่อนยังมีคนที่เรียกตัวเองว่า 'จิ้งจอกเงิน' ไม่ใช่เหรอ? ชื่อเสียงตอนนั้นดังกว่า 'หัตถ์พระเจ้า' นี่ตั้งเยอะ สุดท้ายเป็นไงล่ะ ก็หายเข้ากลีบเมฆ เงียบหายไปหลายปี ใครมีปากก็พูดได้ทั้งนั้น แต่พวกเรายึดมั่นในจรรยาบรรณวิชาชีพ จึงไม่ลดตัวไปทำอะไรไร้ขอบเขตแบบนั้น" อีกหนึ่งคนในกลุ่มผู้เชี่ยวชาญกล่าวเสริม

จ้านหมิงเยว่รินชาให้ทุกคนด้วยท่าทีนิ่งสงบ "ถ้าอย่างนั้น ก็มีความเป็นไปได้สูงสินะคะว่า 'หัตถ์พระเจ้า' เป็นตัวตนที่กุขึ้นมา"

เฉียนเฟิงเป็นศาสตราจารย์ด้านเศรษฐศาสตร์ระดับแนวหน้าของประเทศ และได้รับการยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์ในวงการ ซึ่งต้องอาศัยบารมีของตระกูลจ้านเท่านั้นถึงจะเชิญเขามาได้

เขาลูบเคราพลางถอนหายใจ "สมัยนี้ไม่เพียงแต่ในต่างประเทศ แม้แต่สื่อออนไลน์บ้านเราก็ไม่ต่างกัน มีแต่ข่าวปลอม ข่าวโคมลอยเต็มไปหมด จนคนอ่านแยกแยะแทบไม่ออกแล้ว"

ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

จากการวิเคราะห์พฤติกรรมการซื้อขายในภาพเปรียบเทียบกับความเคลื่อนไหวของราคาหุ้น พวกเขาทุกคนต่างลงความเห็นว่า หากไม่ใช่คนที่ย้อนเวลากลับมาได้ และจำเส้นกราฟอันซับซ้อนเหล่านั้นไว้ในหัวได้อย่างแม่นยำชนิดไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่วินาทีเดียว ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะมีใครทำแบบนี้ได้

ดังนั้นเหล่าผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการจึงได้ข้อสรุปเป็นเอกฉันท์ว่า ภาพที่จอห์นปล่อยออกมานั้นเป็นของปลอม!

ฝ่ายนักวิชาการได้ข้อสรุปชัดเจนแล้ว เหลือเพียงผลจากฝั่งผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคเท่านั้นที่ยังไม่มีคำตอบ

ทว่ายอดฝีมือด้านเทคนิคเพียงหนึ่งเดียวในห้องกลับยังคงนิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ของจริงย่อมปลอมไม่ได้ ของปลอมก็ไม่มีวันเป็นของจริง อีกเดี๋ยวความจริงก็ปรากฏแล้วครับ ลูกศิษย์ของผมพวกนี้ถึงจะเพิ่งเรียนปริญญาโท แต่เรื่องฝีมือถือว่าระดับสากล พอเจาะเอาบันทึกธุรกรรมของคนคนนี้มาได้ พวกเราก็จะรู้เองว่าหมู่หรือจ่า"

ชายหนุ่มที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้น เขาอายุเพียงสามสิบเศษ ยกถ้วยชาขึ้นจิบพลางเผยสีหน้าหยิ่งผยองอย่างไม่คิดจะปิดบัง

เขานั่งแยกตัวออกมาอยู่ฝั่งหนึ่ง ดูแปลกแยกจากกลุ่มผู้อาวุโสรอบข้างอย่างเห็นได้ชัด

หลัวจี้ เขาได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็ก หลังจากเรียนจบจากต่างประเทศก็ก้าวขึ้นมาเป็นรองศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยชิงต้า นับว่าเขามีดีพอจะถือดีได้จริงๆ

จ้านหมิงเยว่ที่อยู่ตรงหน้านี้ ผู้คนต่างขนานนามว่า "องค์หญิงเจ็ด" นอกจากจะมีตระกูลที่สูงส่งมั่งคั่งแล้ว ความงดงามของเธอก็หาใครเทียบได้ยาก แม้ตระกูลหลัวจะด้อยกว่าตระกูลจ้านอยู่ขั้นหนึ่ง แต่เขาก็หลงรักจ้านหมิงเยว่มานานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้เคยส่งคนไปสู่ขอ ทว่ากลับถูกเธอปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า

วันนี้เธอมีเรื่องต้องขอให้เขาช่วย หลัวจี้จึงหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องโชว์ฝีมือให้ประจักษ์ให้ได้

จ้านหมิงเยว่เพียงยิ้มรับ แต่ไม่ได้พูดอะไร

การที่คนเก่งจะมีนิสัยประหลาดบ้างย่อมเข้าใจได้ แต่สำหรับคนที่หลงตัวเองว่าเหนือกว่าใครและมองไม่เห็นหัวคนอื่นแบบนี้ เธอขอเว้นระยะห่างไว้ดีกว่า

วันนี้ก็แค่เพราะไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้ เธอถึงยอมเรียกเขามา

แม้อายุของหลัวจี้จะยังน้อย แต่ด้วยชาติตระกูลที่ค่อนข้างดีและชื่อเสียงที่เป็นที่รู้จัก คำพูดของเขาจึงเรียกเสียงประจบเยินยอจากคนรอบข้างได้ไม่น้อย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เขาได้ใจจนแทบตัวลอย

"ทุกท่านรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปดูความคืบหน้าให้" เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน

ปัง! ปัง! ปัง…

ยังไม่ทันได้ก้าวขา เสียงระเบิดดังปังติดต่อกันก็แว่วออกมา

สีหน้าของหลัวจี้เปลี่ยนไปทันที เขารีบสาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งเข้าไปในห้องที่ลูกศิษย์กำลังนั่งทำงานอยู่

คอมพิวเตอร์ทั้งเจ็ดเครื่องวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ยกเว้นเครื่องที่หลัวจี้ใช้ซึ่งยังคงทำงานปกติ แต่เครื่องของลูกศิษย์อีกหกคนที่เขาพามากลับมีควันดำพวยพุ่งออกมา บางเครื่องถึงกับหน้าจอแตกละเอียด โชคดีที่วัสดุคุณภาพสูงเลยไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ

"เกิดอะไรขึ้น!" หลัวจี้รีบก้าวเข้าไป "พวกนายทำอะไรลงไป!"

"อาจารย์ครับ พวกเราแค่เริ่มแกะรอยบัญชีของอีกฝ่าย ก็ถูกโจมตีโต้กลับทันที เส้นทางซอมบี้ที่ใช้โจมตีมาจากทั่วทุกมุมโลก ไม่มีรูปแบบที่แน่นอนเลยครับ…"

"พลังการคำนวณมหาศาลมาก ความเร็วในการโต้กลับก็เร็วเหลือเกิน แทบจะแย่งสิทธิ์ควบคุมคอมพิวเตอร์เราไปได้ในพริบตาเดียวเลย"

"ผมพยายามตัดขาดเครือข่ายให้เร็วที่สุดแล้ว แต่ก็ยังถูกฝังไวรัสลงไป คอมพิวเตอร์ไม่ยอมฟังคำสั่งอะไรเลยครับ"

เหล่าลูกศิษย์ของหลัวจี้ต่างรีบรายงานสถานการณ์ สีหน้าของหลัวจี้ดูย่ำแย่ทันที เมื่อครู่เขายังเพิ่งชมพวกเขาอยู่หยกๆ ผลสุดท้ายกลับถูกตบหน้าฉาดใหญ่เข้าเต็มรัก

เมื่อรู้สึกตัวว่าจ้านหมิงเยว่เดินตามมา หลัวจี้จึงจำต้องข่มอารมณ์เอาไว้ "พวกนายยังขาดประสบการณ์จริง พอโดนซ้อนแผนแบบไม่ทันตั้งตัวเลยพลาดท่า ถือว่าเป็นบทเรียนที่ไม่เลวหรอก"

พูดจบเขาก็นั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องของตัวเอง

เขาป้อนชุดคำสั่งรัวๆ ก่อนจะค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปในระบบธนาคารที่บัญชีของเถาเจี๋ยเปิดไว้อย่างระมัดระวัง

หลังจากวางระบบป้องกันเรียบร้อย เขาจึงค่อยเปิดฐานข้อมูลนั้นออกมา

เหมือนกับที่ลูกศิษย์ของเขาเจอ ข้อมูลจำนวนมหาศาลไหลทะลักเข้ามาจนคอมพิวเตอร์ของเขาสะดุดกึก โชคดีที่หลัวจี้เตรียมตัวมาดี เกราะป้องกันที่เขาสร้างไว้สามารถรับมือกับการโจมตีระลอกแรกได้

เหล่าลูกศิษย์ต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความยินดี สมกับที่เป็นศาสตราจารย์จบจากต่างประเทศจริงๆ ไม่ว่าจะประสบการณ์หรือฝีมือ ก็เหนือกว่าพวกเขาราวฟ้ากับเหว

หลัวจี้ยังคงสอนงานสดๆ "การโจมตีเชิงป้องกันแบบนี้พบบ่อยจะตาย อีกฝ่ายก็แค่ใช้พลังประมวลผลกดดัน พวกนายแค่ยังขาดประสบการณ์รับมือก็เท่านั้น"

เขาเอ่ยพลางเปิดฐานข้อมูลระบบธนาคาร ก่อนจะพบเรื่องไม่คาดฝัน บัญชีที่จ้านหมิงเยว่ส่งมาให้นั้นถูกเข้ารหัสไว้อย่างแน่นหนา เขาไม่ได้คลิกเปิดมันทันที แต่เลือกที่จะบันทึกไฟล์ลงเครื่องก่อนแล้วค่อยกดดับเบิลคลิกเปิดมัน

เสียงคลิกซ้ายดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ทันใดนั้นก็มีเสียงดนตรีฟังสบายๆ ดังขึ้น ตามมาด้วยภาพวาดภาพหนึ่งที่ค่อยๆ คลี่ขยายออกบนหน้าจอ

หลัวจี้พยายามกดสลับหน้าจออย่างรวดเร็ว แต่คีย์ลัดกลับกลายเป็นอัมพาต ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น

เมื่อภาพปรากฏออกมาเต็มจอ สิ่งที่เห็นคือภาพทิวทัศน์เจียงหนาน บนสะพานหักแห่งหนึ่งมีคนผู้หนึ่งยืนหันหลังสะพายกระบี่ มือขวาที่ยกขึ้นมานั้นชูนิ้วกลางเด่นหรา…

จากนั้นข้อความลายมือบิดเบี้ยวแถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้น "กากก็ไปฝึกมาใหม่"

หลัวจี้ที่สีหน้าเพิ่งจะดีขึ้นมาได้ครู่หนึ่งฟาดฝ่ามือลงบนคีย์บอร์ดเต็มแรง จนปุ่มกดกระเด็นหลุดออกมาหลายชิ้น

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ตนแค่กดเปิดแพ็กเกจข้อมูลของบัญชีนี้ดูเท่านั้น แต่เพียงไม่กี่วินาที กลับถูกอีกฝ่ายแกะรอยย้อนรอยกลับมา แถมยังแย่งสิทธิ์ควบคุมเครื่องคอมพิวเตอร์ไปได้หน้าตาเฉย

ความรู้สึกนี้ไม่ต่างอะไรกับการมีใครสักคนย่องเข้ามาในห้องนอนของเขาโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย

จากนั้น ตัวอักษรโย้เย้แถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ "กากก็ไปฝึกมาใหม่"

หลัวจี้ที่เพิ่งจะสงบใจลงได้นิดหน่อยถึงกับตบโต๊ะซ้ำ ฟาดคีย์บอร์ดจนแทบพังยับเยิน

เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยสักนิด ตนแค่เปิดดูแพ็กเกจข้อมูลแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับสาวรอยกลับมาได้ในชั่วพริบตา ซ้ำร้ายยังยึดสิทธิ์ควบคุมระบบไปจนหมดสิ้น

เหมือนโดนใครไม่รู้บุกเข้ามาประชิดตัวถึงเตียงนอนโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

วินาทีนี้เขารู้สึกหน้าชาดิกไปหมด ราวกับโดนรถไฟความเร็วสูงพุ่งชนเข้าจังเบอร์