บทที่ 145 ทริปหนึ่งวัน 1

รุ่งเช้า สิ่งที่ปลุกทั้งสองให้ตื่นไม่ใช่แสงอาทิตย์ แต่เป็นเสียงกระแทกประตูปิดดังปังอย่างหงุดหงิดของสิงเฟยเฟยที่เดินออกจากห้องไปพร้อมรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน

ระหว่างทางเดิน เธอยังพึมพำบ่นอุบอิบไม่หยุด "โดนยัดอาหารหมาใส่ปากยังพอทน แต่นี่ถึงขั้นลากคนเข้าห้องไปขังแล้วเชือดแบบนี้… เกินไปแล้ว!"

หลี่ชิงหว่านเนื้อตัวอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ทว่ากลับพบว่าเถาเจี๋ยไม่มีเค้าของคนป่วยจากเมื่อคืนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ดวงตาเขายังเปล่งประกายสดใส จนเธอเริ่มสงสัยแล้วว่าเมื่อคืนตัวเองโดนเขาดูดพลังหยินไปบำรุงหรือเปล่า…