บทที่ 146 ทริปหนึ่งวัน 2

มื้อเที่ยงเราฝากท้องไว้ที่ห้องอาหารหมุน ค่าหัวต่อคนไม่ถึงสองพันหยวน รสชาติถือว่าพอกินได้ แต่จุดขายจริงๆ คือการได้นั่งมองวิวเมืองเซินตูจากมุมสูงหลายร้อยเมตรนี่สิ มันให้อารมณ์ไปอีกแบบ

ระหว่างนั้นมีเบอร์แปลกโทรเข้า เถาเจี๋ยกดรับโดยไม่ได้คิดอะไร แต่พอเห็นว่าเป็นใคร เขาก็อยากจะกดตัดสายทิ้งทันที… หลี่โฮ่ว พี่ชายต่างแม่ของหลี่ชิงหว่าน

“คุณเถา พอดีคุณพ่อผมมีเรื่องสำคัญอยากจะปรึกษา…”