บทที่ 161 บ้านฉันยังมีลูกสาวอยู่อีกคน

เฉียนต้าเป่าอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูก สีหน้ามั่นอกมั่นใจเมื่อครู่พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น ราวกับหิมะต้นฤดูใบไม้ผลิที่เจอกับแดดอุ่น

เฉียนเฟิน ผู้เป็นแม่ของหานเสวี่ยอิ๋งไม่ได้สังเกตว่าลูกพี่ลูกน้องพูดอะไรต่อ ยังคงฉวยโอกาสนี้สั่งสอนลูกสาว "น้าแกอยู่ในเซินตูมาตั้งกี่ปี มีคลื่นลมอะไรไม่เคยเจอ ผู้หลักผู้ใหญ่คนไหนไม่เคยพบ? แกอย่ามาหัวรั้น เราไม่ได้หวังจะให้แกรวยล้นฟ้า แต่แกจะทำตัวสิ้นคิดไปข้องแวะกับพวกกุ๊ยข้างถนนไม่ได้…"

หานกุ้ยชิง พ่อของหานเสวี่ยอิ๋งเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงดึงแขนเฉียนต้าเป่า "ต้าเป่า นี่นาย…"