บทที่ 162 กลับบ้านเกิดอย่างภาคภูมิ หรือสวมชุดหรูเดินยามราตรี

เถาเจี๋ยย่อมไม่คิดอะไรกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อนอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ เขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจเรื่องพวกนี้ด้วย

ต้องเข้าใจก่อนว่า ถ้าวันนี้ไม่ใช่เพราะเอวส่งสัญญาณเตือนภัย เขาคงไม่โผล่มาที่นี่ด้วยซ้ำ

“เรื่องล้อเล่นไม่ต้องพูดหรอกครับ หานเสวี่ยอิ๋งมีเบอร์ผมอยู่ ถ้ามีเรื่องให้ช่วยจริงๆ คุณค่อยวานเธอมาบอกแล้วกัน”