บทที่ 166 ขบวนแถวยิ่งใหญ่

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่ทิวทัศน์แล่นถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งขึ้นเหนือไปเท่าไร สีเขียวขจีก็ยิ่งบางตาลงเท่านั้น

ยังไม่ทันถึงด่านซานไห่กวน ก็เริ่มเห็นหิมะขาวโพลนปกคลุมตามท้องทุ่งแล้ว ทว่าเถาเจี๋ยกลับยิ่งรู้สึกตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ

ความประหม่ายามใกล้ถึงบ้านเกิดย่อมเลี่ยงไม่ได้ แต่สิ่งที่เขาอยากเห็นมากกว่า คือสีหน้าตกตะลึงของพ่อกับแม่ตอนที่ขบวนรถหรูไปจอดเทียบถึงหน้าประตูบ้าน