บทที่ 168 การเมินเฉยคือการตบหน้าที่เจ็บแสบที่สุด

“เถาเจี๋ย ยังจำฉันได้สินะ!”

ถึงอย่างไรเกาเสียก็เป็นข้าราชการประจำสำนักการศึกษา นอกจากเรื่องที่เคยบุกไปอาละวาดกับบ้านตระกูลเถาเมื่อหลายปีก่อนจนดูไม่ต่างจากหญิงปากจัดแล้ว ปกติก็ไม่มีใครเอาเธอไปเทียบกับคำว่าก้าวร้าวเลยสักนิด

พอเจอหน้าก็เอ่ยทักราวกับคนคุ้นเคยที่ได้กลับมาพบกันใหม่ ไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียวปนอยู่แม้แต่น้อย