บทที่ 173 คุยยามดึก

เถาเจี๋ยถึงกับเหวอ รู้สึกเหมือนยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองแท้ๆ

เขาตั้งใจแค่อยากช่วยโจวเสี่ยวฉินด้วยความหวังดี แต่กลับลืมความเที่ยงตรงไม่ยอมคนของแม่ไปเสียสนิท

"ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย…" พลังกดดันทางสายเลือดทำเอาเขาหมดปัญญาต่อต้านโดยสิ้นเชิง