บทที่ 174 มอบสินสอด

ต้องยอมรับว่า ข้อความท่อนนั้นของโจวเสี่ยวฉินแฝงการมัดมือชกทางศีลธรรมอยู่บ้าง

ทว่าเถาเจี๋ยเคยเจอตัวจริงของเธอ จึงรู้ดีว่ายามที่คนเราจนตรอกจะสิ้นหวังได้ถึงขนาดไหน

เมื่อคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ ใครก็ย่อมกำแน่นไม่ยอมปล่อย ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังมองเห็นประกายความหวัง