บทที่ 219 โมโหจนแทบลมจับ

กู้เส้าเฉินหน้าเขียวปั๊ด ชี้นิ้วใส่เถาเจี๋ย "นายรู้ตัวไหมว่าทำแบบนี้ มันไม่มีผลดีกับตัวนายเลยสักนิด?"

เถาเจี๋ยหันหน้าหนีพร้อมถ่มน้ำลายอย่างรังเกียจ "แล้วถ้าไม่ทำแบบนี้มันจะมีผลดีเหรอครับ? ไม่กลัวโจรปล้น แต่กลัวโจรคอยจ้องนี่สิ เจอพวกหน้าด้านบางคนเข้า ถ้าไม่ระวังตัวไว้ก็เท่ากับไม่รับผิดชอบต่อชีวิตตัวเองแล้ว"

"นายว่าใคร?" กู้เส้าเฉินกัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าเถาเจี๋ยคงไม่ยอมอ่อนข้อง่ายๆ แต่การเอาเรื่องใต้พรมมาแฉต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้